Του Αρχιμ. Πορφυρίου, Καθηγουμένου Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

Πρώτη. Γιά σκέψου να σταματήσει κάποιος μπροστά σου. Τότε που οι δρόμοι είχαν ακόμα χώμα. Να σκύψει, να πάρει λίγο χώμα, να το φτύσει.

Να το κάνει λάσπη με τα δάχτυλα και να το ζυμώσει. Εσύ, τυφλός από γεννησιμιού σου. Και την λάσπη να την αλείψει στις άδεις κόγχες των ματιών σου. Να σε πει να πας να πλυθείς. Και να αποκτήσεις και μάτια και φως.

Δεύτερη. Οι Φαρισαίο ήταν «καλοί» άνθρωποι. Το είδαμε και στην σχετική παραβολή. Μόνον τους καλούς ακούει και ο Θεός.

Δηλαδή εμείς οι αμαρτωλοί είμαστε καμμένοι από χέρι. Έλα όμως που ήρθε ο Χριστός και έφερε τα πάνω κάτω; Και βρήκαμε λιμάνι και αποχτήσαμε ελπίδα. Και μπορούμε να προσευχόμαστε.

Εμείς, οι αμαρτωλοί. Οι δεδικαιωμένοι τα έχουν καλά με τον Θεό. Έτσι τουλάχιστο νομίζουν.

Και η Τρίτη σκέψη. Δεν μάς λέει ο Ιωάννης την ηλικία του τυφλού. Ακόμα ήταν πάντως με τους γονήδες του.

Και οι μαθητές ρωτούν και ξαναρωτούν: Ποιός αμάρτησε γιά να γεννηθεί αυτός ο τυφλός;

Το αιώνιο πρόβλημα: Το πάθος είναι αποτέλεσμα αμαρτίας. Τα ακούσαμε και πρόσφατα.

Και έρχεται Εκείνος. Και λέει ότι όλα έγιναν γιά να φανερωθεί η δόξα του Θεού. Άντε να το καταλάβεις. Το μυαλουδάκι σου, ανθρωπάκο, φτάνει μέχρι εκεί;

Και όμως. Γιά αυτό ζούμε. Γιά να φανερώνεται η δόξα του Θεού. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, είτε γιατί δεν θέλουμε είτε γιατί δεν μπορούμε.

Και όμως. Μόνο για αυτό ζούμε, ή πρέπει να ζούμε, τουλάχιστο εμείς οι καλόγεροι: Γιά την φανέρωση της Δόξας του Θεού.

Οι καλοί μας οι θεολόγοι μπορούν να πούνε και άλλα, πολλά.

Και κλείνω: Έχουμε γιά στήριγμα στην Ελπίδα μας και την Ματρώνα την Μοσχοβίτισσα, που δεν είχε και αυτή μάτια και ήταν τα πόδια της ξερά. Και όμως.

Ζούσε γιά την δόξα του Θεού. Και προσευχόταν. Και της φέρνουν λουλούδια, εδώ στο Μοναστήρι μας, και βοηθάει τους άλλους, και θεραπεύει τους αρρώστους, και δίνει παιδιά σε άτεκνους, και ... και ...

Μέγα Σου το έλεος. Κύριε, δόξα Σοι.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, λίγος χρόνος μάς έμεινε να λέμε τον Καλό τον Λόγο.

Αδελφοί μου, Χριστός Ανέστη.