Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 13/05 15:59

padokrator

Του π. Αμφιλοχίου Σαμοΐλη στην Romfea.gr


Υπομονή παρακαλώ. Μη βιάζεστε.

Φαντάζει, και το αντιλαμβάνομαι, αφελές το ερώτημα, καθώς ποιος, αλήθεια, με ένα τόσο απλό δίλημμα θα παρασυρθεί;

Ποιος, δηλαδή, ανόητα το ευτελές έναντι του πολυτίμου θα προτιμήσει;

Δεν αναφέρομαι, όμως, στο τότε που το πράγμα «ανέξοδα» θα μας έχει προσφερθεί, αλλά στο τότε που ο καθένας μας θα πρέπει να ιδρώσει για να το αποκτήσει.

Βλέπετε, πόσο εύκολα ο προβληματισμός άλλαξε και ενώ σε πρώτη (επιπόλαιη) ματιά το πράγμα δεν ήταν καν ανάγκη κάποιος να το πολυσκεφθεί, τώρα όχι μόνο χρειάζεται να το ξαναδεί, αλλά του είναι και δύσκολο, πλέον, να απαντήσει.

Στην πολιτική ζωή ή, αλλιώς πως, στα πράγματα του κόσμου ο «καρνάβαλος» είναι η ανάγκη μας.

Είναι, δηλαδή, αυτός που μας επιβάλλουν, από την μια, οι περιορισμένες δυνατότητές μας, αλλά και από την άλλη οι παράλογες απαιτήσεις μας, που φθάνουν να γίνονται το φοβερό για μας «θηρίο», ως το, αυτοκαταστροφικό, ανικανοποίητό μας.

Έτσι, λοιπόν, υπάρχει στην πολιτική ζωή ο «καρνάβαλος», εν άλλοις πως, ο θεοποιημένος βασιλιάς.

Δηλαδή, αυτός με τον οποίο, μικροί μεγάλοι και ο καθένας μας για τους δικούς του λόγους, παίζουμε, τάχα, ως και να τον εμπαίζουμε.

Γι’ αυτό και όπως ακριβώς νωρίτερα προχωρήσαμε στην θεοποίησή του, δηλαδή φορέσαμε στο «σκιάχτρο» λαμπερά ρούχα και τα συναφή, το καλοντύσαμε δηλαδή, τώρα που το «σκιάχτρο» απέτυχε της «υψηλής», ως εγωϊστικής, αποστολής του, εύκολα το παραδίδουμε στο ανάθεμα, χωρίς τον παραμικρό οίκτο ή, ακριβέστερα, προς τέρψη μας το καίμε.

Αρχέγονες διαδικασίες εξαγνισμού θα πείτε! Γιατί ποιος σας είπε πως το πράγμα έχει αλλάξει;

Δεν φτιάχνει-διορθώνει τα πράγματα ο χρόνος με το πέρασμά του. Κάθε άλλο μάλιστα, αυτός τα σοχαλά.

Όχι μόνο δεν τα συντηρεί, αλλά και τα αλλοιώνει, τα παραμορφώνει.

Τα «υλικά», από μόνα τους, αδυνατούν να αντισταθούν στη δύναμη του «Κρόνου», ως του πανδαμάτορα χρόνου.

Έτσι, άλλο πράγμα είναι η λήθη και άλλο η μνήμη.

Και το κατανοούν αυτό καλύτερα από τον καθένα οι υπέρμαχοι της λεγόμενης τεχνητής νοημοσύνης.

Αυτός εξ άλλου είναι και ο λόγος για τον οποίο έχουμε καταντήσει μια ατέλειωτη χωματερή.

Ή χωράμε, λοιπόν, στην ατέρμονη Μνήμη-Πρόνοια του Θεού και είμαστε, κατά χάριν, σεσωσμένοι ή μένουμε έξω απ’ αυτήν και πέφτουμε στον καιάδα της «μανίας» στριμωγμένοι.

Σε αντίθεση, λοιπόν, προς τα κρατούντα εν τω κόσμω, στην αγιοπνευματική ζωή δεν υπάρχει «καρνάβαλος», καθώς υπάρχει ο όντως Βασιλιάς.

Υπάρχει, δηλαδή, Εκείνος που μπορεί να ανθίσταται στη φθοροποιό δύναμη του «χρόνου» και να μας προσφέρει, ως νικητής του θανάτου, από τον Τάφο τη Ζωή.

Και μπορεί να συμβαίνει τούτο το υπερφυσικό, το όντως θαυμαστό και ανήκουστο, επειδή αυτός ο Βασιλιάς έχει προτάξει του δικού Του το κοινό.

Γι’ αυτό, ενώ παθαίνει και πεθαίνει (σταυρώνεται), ένδοξα Ζει.

Ζει δε σε αντιδιαστολή προς τον Ιούδα, ο οποίος ανέντιμα προδίδει τη Ζωή και άδοξα αυτοκτονεί.

Η επιλογή είναι για τον καθένα μας, ασφαλώς, προσωπική και, ως εκ τούτου, ελεύθερη.

Εμφανίσεις: 232914
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: