Γράφει η Νίκη Τσάγγου στην Romfea.gr
Κλινική ψυχολόγος και θεόλόγος

Η Θεία Κοινωνία, δηλαδή η κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό, μέσα στην Εκκλησία που σε κάθε Θεία Λειτουργία της σηματοδοτεί, «όλοι μαζί προσευχόμενοι, επικαλούμενοι την Κεφαλή της Εκκλησίας τον Χριστό, συναγμένοι στ' Όνομά Του, κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα που έχυσε για μας, για τις αμαρτίες μας», αυτές που μας κυνηγούν σαν δέρμα κολλημένο πάνω στο δέρμα μας, είναι στήριγμα και παρηγοριά του λαού στην σύγχρονη εποχή.

Η θεία κοινωνία μας ανασταίνει, μας ανα-στήνει, καθώς και μέσα από το μυστήριο της εξομολόγησης δηλαδή μιας στενής, ΔΩΡΕΑΝ και ευλογημένης σχέσης με τους πνευματικούς πατέρες, ιερείς και ιερομόναχους, ιεράρχες και αγιορείτες μοναχούς, το κάλλος της αθωνικής πολιτείας, η ψυχή μπορεί να βρει τον δρόμο της και να πολεμάει αυτό που λέμε αμαρτία, δηλαδή απομάκρυνση από τον θεό, με λίγα λόγια σφάλμα με ευρεία αντικοινωνική έκταση, μια πλήρως αντιοικονομική κατάσταση όπου ο άνθρωπος χτυπιέται και ξοδεύεται ατέρμονα.

Ενισχύει τον πιστό στον κάθε είδους αγώνα που χρειάζεται να κάνει, είτε για ν αποφύγει ένα διαζύγιο, είτε για να πολεμήσει την απελπισία που η φτώχεια του δημιουργεί, είτε για να ενισχυθεί απέναντι στην μοιχεία, στην χρήση ουσιών, στην τάση για κλοπή, στο πάθος της ερωτικής ζήλειας που φτάνει τον άνθρωπο μέχρι τον φόνο, (ερωτομανιακό παραλήρημα), στην εγωιστική μανία του ανθρώπου να κυριαρχήσει στα μέτρα γης, στο εμπόριο, σε κάθε είδους επέκταση και διεκδίκηση ακόμη και διαστροφική παρεκτροπη επιστημονικότητας (βίο τρομοκρατία και βιοηθική), αλλά και κάθε είδους τρέλα...ψύχωση με την οποία παιδεύει ο διάβολος το νου του ανθρώπου με ψευδαισθήσεις οπτικές, ακουστικές...πολύ πολύ βασανιστικές και πιστευτές, βιωμένες σαν κάτι πραγματικό από τον ασθενή.

Στο πετραχήλι προσφεύγουν όλες αυτές οι κατηγορίες παράλληλα με τους ψυχιάτρους και τους ψυχοθεραπευτές. Η συνειδητοποιημένη μετοχή στην Θεία Μετάληψη, σώζει.

Η μετοχή στην Θεία Μετάληψη όλου του κόσμου, ακόμη και των χλιαρών στην πίστη, ακόμη και των εν αγνοία προσερχόμενων, είναι μοχλός που η Εκκλησία γνωρίζει να αξιοποιεί, όπως μας προειδοποιεί ο Γέροντας Πορφύριος: σκανδάλισε πολλούς όταν πήγε την εορτή των Φώτων σε πορνείο της Ομόνοιας να ψάλλει και να ευλογήσει τις «εργαζόμενες» πόρνες, όμως αυτό κι αν είναι φωτισμός και αγάπη στον «εχθρό», στον διαφορετικό, τον μιαρό, τον αδύναμο, το χαμένο και πολύ ταλαιπωρημένο πρόβατο επι σφαγή.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι συγχωρητική, πιστεύει στις πολλές δυνατότητες μετανοίας που μπορεί, και πρέπει να δίνονται στον άνθρωπο, και με παιδαγωγικό επιτίμιο αλλά και με μεγάλη αγκαλιά συγχώρεσης, να κρατάει συνεκτικά στο άγιο δισκοπότηρο τις ψυχές, την λαχτάρα τους για Αλήθεια θεού: ο,τι είναι ωφέλιμο για την ψυχή.

Ποινικοποίηση και κατάργηση της, καθυστέρηση της..θα δούμε τον Μάιο, θα αποφασίσουμε τον Ιούνιο, θα αποφανθούμε ξεκάθαρα περί μεταδοτικοτητας η μη, ως πολιτεία, βάζει σε κίνδυνο την ίδια την πολιτεία.

Και συντηρεί αυτό το «αίσθημα διγλωσσίας» που άφησε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος: ξεκάθαρη πως κανένας ιός δεν τολμάει να ζήσει στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού που είναι η ίδια η ζωή, η πηγή της Ζωής, καίει όχι μόνο ιούς αλλά και πάθη βασανιστικά σάρκας και ψυχής τα σβήνει σιγά σιγά, αλλοιώνοντας τον άνθρωπο, από ληστή και πόρνη τον μετατρέπει σε ταπεινό και αγαθό δούλο του Θεού σιγά σιγά...χαρούμενο και αμέριμνο, ωστόσο στερώντας του ποιμνίου της θείας κοινωνίας.

Ιερείς αρνούνται να κοινωνήσουν λαϊκούς διότι ποινικοποιείται, σχηματίζεται δικογραφία. Πότε θα κοινωνήσουμε ξανά, όταν η Πολιτεία επιτρέψει στην Εκκλησία, να είναι αυτό που είναι;

Ωστόσο είναι άκρως ανησυχητικό, ο πόθος των ανθρώπων να εκτονώνεται μπροστά στο πληκτρολόγιο σε ανταλλαγή μηνυμάτων σε αναρτήσεις στο Facebook, σε κυνήγι δημοσιεύσεων στα διάφορα ιστολόγια, προκειμένου να ενημερωθούμε η ακόμη χειρότερα να διατυπωθούμε.

Δεν θέλουμε να διατυπώνουμε τις σκέψεις μας, δεν είναι δική μας δουλειά να παρηγορούσε τον λαό, εμείς είμαστε οι απαρηγόρητοι, χρειαζόμαστε αυτούς που μας εκπροσωπούν έναντι της πολιτείας.

Δεν εκφράζεται έτσι ο πόθος για Θεό, για Θεία Λατρεία και Θεία Μετάληψη απο έναν δυο bloggers, έναν δυο Μητροπολίτες ταγούς με δικογραφία ή χωρίς, άλλους που προτρέπουν τον λαό να μην φοβάται, κι όταν αυτός δεν φοβάται, τότε αναγκάζεται να φοβηθεί!

Που είναι η δίψα του λαού (του κατώτερου κλήρου), όταν δεν διεκδικεί την αποσαφήνιση για το άνοιγμα των εκκλησιών και την επιτρεπόμενη μετοχή στο άγιο δισκοπότηρο;

Που είναι ο σύνδεσμος κληρικών που μοιάζει σαν να...έχει βολευτεί προσωρινά με αυτή την οδυνηρή για όλους κατάσταση (κυρίως για τους ίδιους), με δεδομένες τις μεμονωμένες ακρότητες ιερέων που διώχνουν παιδάκια από το άγιο δισκοπότηρο με φόβο και μανία μην τυχόν και κολλήσουν οι ίδιοι καταλύοντας...;

Μην ακούς Κύριε, μην ακούς...τίποτε δεν ειπώθηκε ένας ψίθυρος ήταν, όχι ακριβώς θέση. Ένας κακός λογισμός...

Αυτοί είτε δεν έχουν Μητροπολίτη πνευματικό πατέρα ενημερωμένο, είτε δεν στηρίζονται από αυτόν επαρκώς ώστε να μην φοβούνται οι ίδιοι. Επιτρέψτε μου πρόκειται για κατάντημα.

Που είναι η Ιεραρχία της Ελλάδος αλλά και των υπολοίπων Εκκλησιών υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου γι' αυτό το λεπτό ζήτημα σε μια εποχή όπου τα πάντα διευκολύνονται κυρίως εν μέσω πανδημίας: μ' ένα κουμπί, γίνεται μια τηλεδιάσκεψη πλανητικά.

Το ζήτημα είναι η συμφωνία, η θέση που παίρνει ο καθένας, ο ξεκάθαρος λόγος. Ας μην ξεχνάμε πως λόγος σημαίνει και αιτία.

Μένοντας σπίτι και περιμένοντας εν υπακοή αυτό που η Εκκλησία θα αποφασίσει πριν την Πολιτεία για την Θεία Λατρεία και την Θεία Κοινωνία, μια νέα τάξη πραγμάτων εντός του δικού της οίκου, προφυλάσσεται και προφυλάσσει.

Διατυπώνεται ξεκάθαρα δυναμικά, είμαστε όλοι εμείς μαζί της, αρκεί να αποσαφηνίσει τις θέσεις της: μια τάξη εντός του ναού, ένα τυπικό που θα καθησυχάζει, θα συνυπολογίζει φόβους με ευγένεια και ενότητα όχι όμως ηττοπάθεια και φόβο.

Η σιωπή όταν διαρκεί πολύ, γίνεται ύποπτη συνενοχή. Απόκρυψη και απογοήτευση...

Δεν είναι Οσία Μαρία Αιγυπτία ο ελληνικός λαός (αλλά και ο λαός του Θεού όπου γης) για να παιδαγωγείται έτσι τιμωρητικά και κυρίως χωρίς αποσαφήνιση θέσεων.

Η δήλωση πως η Θεία Κοινωνία δεν μολύνει είναι εμπαιγμός όταν οι ιερείς διώχνουν και αρνούνται να κοινωνήσουν όσους πιστούς προσέρχονται με δίψα.

Αλλά το ζήτημα τώρα πια, είναι να μάθουμε πότε θ' ανοίξουν οι Ναοί, να ρυθμιστεί ξανά ο χρόνος μας μέσα από το λαμπρό και αναστάσιμο νόημα της κάθε Κυριακής, μέρα Κυρίου.

Έχουμε υποστεί μια επιπέδωση του χρόνου, όλες οι μέρες είναι ίδιες, χωρίς παρηγοριά προσώπων ζωντανή επαφή της ενορίας και το χειρότερο απ' όλα χωρίς επαρκείς εξηγήσεις.

Αυτό τρελαίνει τον άνθρωπο. Η υπακοή είναι ευλογημένη διότι κι ο Γέροντας υπακοή κάνει αγαπητικά στον υποτακτικό του προκειμένου να διδάξει στον αδαή, θρασύ και ανίδεο πως ο Θεός πρώτα απ' όλα είναι κοινωνήσιμη αγάπη.

Όχι λόγια διφορούμενα. Ας ξεκαθαρίσει η Εκκλησία πως κάνει υπακοή στην Πολιτεία και πως έπεται αυτής, πως εξαρτάται από αυτήν (!) σε μια σχέση φόβου.

Δεν θα βγούμε από το σπίτι μας για να πάμε στους Ναούς διότι μας διώχνουν.

Θελουμε εσείς να μας βγάλετε από το σπίτι και από την τηλεόραση... και ν' ανοίξετε την πόρτα της ευρύχωρης και γενναίας καρδιάς σας.