Γράφει ο Τρυφωνόπουλος Γεώργιος
Θεολόγος Α.Π.Θ.

Να δεχτούμε ότι ο παπά Χριστόφορος ξέφυγε από την γραμμή του επισκόπου, έδειξε ανυπακοή στην εκκλησία και την πολιτεία. Καλώς λοιπόν του επιβλήθηκε το πρόστιμο.

Ακόμα, πως ο επίσκοπος έχει κάθε δικαίωμα να επιβάλει οποιαδήποτε "ποινή" σε οποιονδήποτε ιερέα παρεκκλίνει από την ποιμαντική του κατεύθυνση, καθώς στο πρόσωπο του εκφράζεται η ενότητα της εκκλησίας.

Θα ήμουν ο τελευταίος που θα καλούσε σ' ανυπακοή, γνωρίζοντας πόσο απαραίτητη είναι η ενότητα της εκκλησίας.

Μα όμως δεν μπορώ ταυτόχρονα με την υπακοή διαθέτω και κρίση, που καθιστά κάθε άνθρωπος λογικό κι ελεύθερο.

Ο παπά- Χριστόφορος θα μείνει σήμερα ακοινώνητος του Πασχαλίου Δείπνου και της Δεσποτικής χαράς.

Ποίο άραγε να είναι το τόσο μεγάλο παράπτωμα του; Εκείνο που να του επιτρέπει να μείνει αλειτουργητός το Πάσχα, αυτό που οδηγεί έναν πατέρα να στερεί την πηγή της Ζωής από το παιδί του;

Καθώς η ανυπακοή στους νομούς του κράτους δεν συνεπάγεται ταυτόχρονα και με κανονική παράβαση.

Εφόσον, εκκλησιαστικά, όποιοι κι αν είναι οι λόγοι, δεν επιτρέπεται σε κανέναν ιερέα ν' απομακρύνει τον πιστό από την Θεία Λατρεία.

Να στερήσει δε πολύ περισσότερο την Θεία Κοινωνία, μ' αφορμή όσα συνέβησαν τις προηγούμενες μέρες, αρνούμενος την ιερωσύνη του, όταν με πόθο του ζητηθεί από τον πιστό.

Άραγε, μήπως είναι η αγάπη του, που τον έβγαλε μέχρι έξω να μοιράσει τα σύμβολα της νίκης του Ζωοδότου Χριστού, ως ευλογία σε αστυνομικούς και πιστούς;

Επιπλέον, η οργισμένη και φυσιολογική λεκτική αντίδραση του για την ανεπίτρεπτη, ως κακούργου, βίαιη αστυνομική προσαγωγή μιας ανυπερασπιστής γυναίκας, που όσες προσπάθειες κι αν επιχειρούσε δεν θα μπορούσε να εισέλθει στον ναό με την παρουσία των αστυνομικών.

Ποιός θα έμενε αδιάφορος, όσο κι αν διαφωνεί, στο γεμάτο δάκρυα παράπονο της γι' αυτή την μεταχείριση;

Έπρεπε τόσο πολύ να εξαντληθεί η αυστηρότητα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου κ. Μάρκου, σε τέτοιο βαθμό, σε μια τόσο μεγάλη ημέρα, που συγνώμη εκ του Τάφου ανέτειλε;

Δεν θα μπορούσε να επιβληθεί στις επόμενες μέρες η ποινή; Σήμερα την ώρα που ο Χριστός ησυχάζει στον Τάφο Του Μακροθυμών για τους πάντες και προσδοκούμε την Ανάσταση Του;

Γενικά, ας αγαπήσουμε κι ας σταθούμε επίσκοποι και θεολόγοι, λιγάκι παραπάνω στους έγγαμους κληρικούς με σεβασμό κι ευλάβεια.

Στους απλούς κι όμορφους λεβίτες, γεμάτους από φόβο κι αγάπη Θεού, που στέκονται δίπλα στον λαό Του, γίνονται ένα μ' εκείνον, παρηγορώντας τον με όποιον τρόπο μπορούν στην δύσκολη δοκιμασία που διέρχεται.

Βλέποντας κλειστούς τους ναούς, την ώρα που κάποιοι εκ του ασφαλούς μη στερούμενοι την Αγία Τράπεζα υποβιβάζουν κι εμπαίζουν πόθο του.

Εν κατακλείδι, ας παραδειγματιζόμαστε όλοι οι επίσκοποι, με την άκρως ποιμαντική στάση του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης πατέρα Αυγουστίνου Καντιώτη, οποίος ήλεγχε με παρρησία κατά το προφητικό λειτούργημα τους ιερέως αυτούς που κατείχαν δύναμη και εξουσία, των οποίων η αλαζονεία ξεπερνούσε Θεούς κι ανθρώπους.

Αντίθετα, στέκονταν δίπλα, προστατεύοντας και με κίνδυνο της ζωής του πολλές φορές, τους αδύναμους, γίνονταν φωνή για εκείνους τους ελάχιστους αδελφούς, που είναι τόσο ξεχωριστοί και πολύτιμοι ώστε ο ίδιος ο Χριστός να ταυτίζεται με τα πρόσωπα τους.

Καλή Ανάσταση!