Του π. Αμφιλοχίου Σαμοΐλη στην Romfea.gr

(«Να λειτουργήσουμε τη Μ. Εβδομάδα, χωρίς την παρουσία των πιστών»)

Φίλοι μου, Θεός φυλάξοι!

Και το άκουσα, δυστυχώς, αλλά και γραμμένο το είδα και, εν τούτοις, δεν θέλω να το αποδεχτώ-παραδεκτώ. 

Ειλικρινά θα ήθελα να είναι ψέμα ή να έχει ειπωθεί πάνω στην απόγνωση, επιπόλαια δηλαδή και χωρίς να γίνει από κανένα αντιληπτό. 

Αλήθεια ποιος το σκέφθηκε και έγινε απ’ όλους αποδεκτό;

Πείτε μου τώρα εσείς πως, οι κατά τα άλλα θεοφόροι πατέρες, δεν στόχευσαν στο θέατρο, καθώς στην κυριολεξία φοβούνται τον, κατ’ ουσίαν, αποξενωμένο από την πίστη του λαό.

Αφού όσο και να μην καταλαβαίνει κανείς, δεν  είναι και τελείως αναίσθητος. 

 Γιατί, πώς αλλιώς μπόρεσαν να πιστέψουν πως ένα τόσο βλάσφημο εγχείρημα μπορεί να αναγνωρισθεί από τους πιστούς ως έργο θεάρεστο και να προσφέρει λύτρωση από το θάνατο, δηλαδή ζωή εν Χριστώ;

Είναι δυστύχημα, βέβαια, πως το Πάσχα στην Πατρίδα μας από «Μυσταγωγία» έχει καταντήσει γεγονός που ικανοποιεί τις αισθήσεις (φολκλορικό) όπως και ο «καρνάβαλος».

Και λογικό, λοιπόν, είναι πως μέσα στην απίστευτη-αδιανόητη, για το δημοκρατικό μας πολίτευμα, στέρηση, να γίνει, «μετά βαΐων και κλάδων», το αγενές και  άπρεπο, αποδεκτό. Να προσληφθεί, δηλαδή, το «ανούσιο» ως θρεπτικό.

Τα αγαθά, επί του παρόντος, υπάρχουν στο τραπέζι μας. Για να δούμε όμως τι θα γίνει μετά από λίγο που, στην ανυπαρξία τους, εκ της απερισκεψίας μας, θα δουλέψει, «εξ ανάγκης και νόμου» το Μονοπώλιο. 

Να δούμε, λοιπόν, τότε, ποιος θα αντέξει το «λιμό»;

Ή, μήπως αυτό δεν επεδίωξαν εκείνοι που μας επέβαλαν, ως λύση στη δυσκολία μας, τον «αυτοεκγλεισμό»;

  Μπορεί, τώρα βεβαίως και με το δικό του, ασφαλώς, ο καθένας τρόπο να αντιδράσετε, καθώς είπα πως το Πάσχα έχει καταντήσει «καρνάβαλος», είναι, κατά βάση, γεγονός φολκλορικό. 

Καλά κάνατε και αντιδράσατε, αφού είπα και εγώ, να προκαλέσω λίγο την θεοσέβεια σας με ένα τέτοιο «άστοχο» της Εορτής χαρακτηρισμό.

Εάν, βεβαίως όμως, είσαστε προσεκτικότεροι-δικαιότεροι, θα βλέπατε πως το ολίσθημα δεν το διέπραξα εγώ.

Ποιο είναι, λοιπόν, το ζητούμενο, εκ μέρους των ενδιαφερομένων, ως «ταγών» της Εκκλησίας προς τους Υπουργούς και τους όποιους άλλους της Πολιτείας αρμόδιους λειτουργούς;

«Να λειτουργήσουν οι ναοί τη Μεγάλη Εβδομάδα χωρίς την παρουσία πιστών». 

Τι ωραία πράγματα!

Ετοιμαστείτε, λοιπόν, τώρα εσείς οι συνειδητοποιημένοι να γιορτάσετε! 

Αλήθεια, δεν γνωρίζετε πως αυτό είναι παραλογισμός;

Ποιον και πότε, λοιπόν, κάλεσε ο Χριστός σε κοινωνική «συνάθροιση»-συμάζωξη; 

Αυτό είναι, καθαρά, γεγονός «πολιτικό», δηλαδή κοσμικό.

Εγώ, λοιπόν, προκάλεσα την πίστη σας;

Παρά ταύτα και,  ειλικρινά, σας το λέγω, δεν έχω καμία αντίρρηση σε μένα τα άσχημα να φορτώσετε, αρκεί να συμφωνήσει μαζί σας ο Χριστός.

Ναι, ο Χριστός και όχι όποιος αντίχριστος πολλώ δε μάλλον το μεγάλο της παρέας αφεντικό.

Καταλαβαίνω, εξανίσταστε πάλι, καθώς με ασέβεια μίλησα για πρόσωπα που είναι ιερά.

Ιερά είπατε;

Έχετε δίκιο, αλλά το χρόνο μάλλον κάνατε λάθος, καθώς την τιμή την απολαμβάνει κάποιος όταν την έχει και όχι τότε που έχει διαπράξει ατιμωτικό έγκλημα (Προδοσία) και αντί να τιμάται, πλέον, εγκαλείται και της τιμής απογυμνώνεται ως ο οικονόμος της αδικίας στο ιερό Ευαγγέλιο.

Γράφω τόσες μέρες τώρα ή λέω εδώ και πολλούς καιρούς- κάποια χρόνια, αλλά οι δι’ ατιμωτικήν πράξη ελεγχόμενοι, σφυρίζουν αδιάφορα ή και το ακόμα χειρότερο απειλούν.

Καλά έκαναν, καλά κάνουν.

Σας καλούν σήμερα, λοιπόν, για να μη τους κατηγορήσετε πλέον και εσείς, ως αθεόφοβους, να γιορτάσετε «Πάσχα» από τις τηλεοράσεις σας, παράλληλα προς τις όποιες άλλες ενασχολήσεις σας και τα όποια για  την περίσταση ξεφαντώματά σας.

Φρίξον ήλιε! 

Σας παρακαλώ, λοιπόν, όποιος θέλει ας προσέξει. Γνωρίζετε, θέλω να πιστεύω, πως, για το Χριστιανό, Πάσχα σημαίνει πέρασμα από το θάνατο στη Ζωή.

Νομίζετε πως, αμετανόητοι όντες, μπορούμε να γιορτάσουμε Πάσχα; 

Πείτε μου τότε πώς;

Δεν είμαστε εμείς που, με «θεία παραγγελία»! Θεός φυλάξει! αφήσαμε τα ιερά και άγια καταφύγια μας και τρέξαμε, προκειμένου να γλυτώσουμε, στις «αδιέξοδες τρύπες» για να περιμένουμε εκεί, μόνοι-κατάμονοι, πότε ο χάρος θα έλθει να μας βρει.

Τι «σοφά», αλήθεια, που αντιμετωπίσαμε τον κίνδυνο, αλλά και πώς αλλιώς θα μου πείτε αφού είναι «αόρατος εχθρός»!

Κλείσαμε γι’ αυτό, αθεόφοβα, τα «μάτια» μας, τους ναούς μας δηλαδή και τη Θεία λατρεία μας, και περιμένουμε, ως «ελεεινά» παραδομένοι στο διάβολο, να έλθει το «φαρμάκι», και όχι το φάρμακο.

Τώρα, φταίω πάλι εγώ αν θα πω πως τέτοια «παλικάρια» δεν ξαναγέννησε ο τόπος αυτός.

Λέτε, από την Πίστη μας να προέρχεται όλος αυτός ο ραγιαδισμός;

Σας λέγω λοιπόν, αλλά και σεις το γνωρίζετε, ως αυτόχθονες, καλύτερα,  πως, για τους ήρωες και τους αγίους του, καυχάται ο τόπος αυτός.

Και μάλιστα όλοι τούτοι στάθηκαν λεύθεροι-ατρόμητοι χάρη στην πίστη τους:  «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία».

Πηγαίνετε, λοιπόν, τώρα σε ένα Πάσχα ξένο απ’ αυτό το οποίο με τους μαθητές Του έφαγε ο Χριστός («Τούτο το πάσχα ηθέλησα φαγείν μεθ’ υμών») αλλά και σε μας παρέδωσε.

Όλοι εκείνοι που, στην μακραίωνη  ιστορία της ανθρωπότητας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια τέτοια προσβολή, όχι την υγεία τους δεν πρόταξαν, αλλά προτίμησαν να μείνουν και χωρίς ψωμί.

Ελπίζω, να μη μείνατε, αφελώς και χωρίς νόημα, στην ενόχληση, αλλά να την αξιοποιήσατε, καθώς, αφιλοκερδώς, ως «φάρμακο», προσφέρθηκε. Σπινθήρας, δηλαδή, προκειμένου τη φλόγα της πίστης να ανάψει και ο αθεόφοβος φόβος να σβηστεί.

Ετοιμασθείτε, λοιπόν, για το ξεχωριστό Πάσχα, που ο Χριστός ένδοξα θα προσφέρει σ’ αυτούς που μένουν σε Εκείνον πιστοί.