Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 08/10 22:00

papas alexandreias

Γράφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Πτολεμαΐδος κ. Εμμανουήλ


 

«Τον κοπιώντα γεωργόν δει πρώτον τον καρπόν μεταλαμβάνειν» (Β΄ Τιμ. 2,6)

Φορτισμένος κανείς με αισθήματα χρόνου ικανού δεν είναι εύκολο να γράφει.

Με όσα κοσμητικά επίθετα κι αν θελήσει κανείς να καταγράψει Ιερές στιγμές σ’ ένα κυριολεκτικά ιστορικό γεγονός, πάλι κάτι θα λείπει ή θα έχει μέσα του στοιχεία υπερβολής.

Όσοι είχαμε την ευλογία να ζήσουμε υπαρξιακά με όλο μας το είναι, το διήμερο της 27ης και 28ης Σεπτεμβρίου 2019, στην καρδιά της Αιγυπτιακής Γης στο Κάιρο, που δεσπόζει ο Ναός μνημείο των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, είναι βέβαιο ότι βαδίσαμε τη «στενή οδό» του συγκλονισμού της ψυχής.

Ιδιαίτερα συγκλονίσθηκαν όσοι ξέρουν και ξέρουν καλά «ποτέ απ’ το χρέος μη κινούντες» τί σημαίνει Αιγυπτιώτης Ελληνισμός!

Και Πρώτος ο Πατριάρχης των Ελλήνων της Αιγύπτου και της Αφρικής όλης, γνωρίζει καλά τί σημαίνει να έχεις ριζώσει «εν γενεά και γενεά» σε μια τέτοια χώρα που επί νυχθημέρου διακηρύσσει το μεγαλείο του Θεού – με τη δική του ειδική φράση «ο Θεός είναι Μεγάλος», κι αυτό να έχει βγει από τα σπλάγχνα της δικής σου πίστης!...

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα των παλλόμενων συναισθημάτων ξαναγράφθηκε η Ιστορία ενός Ναού κτισμένου με αίμα προσφοράς και θυσιών των πρώτων Ελληνορθοδόξων που έφθασαν πρώτοι σ’ αυτή την αγαπημένη χώρα, με πρωτεργάτη τότε το μεγάλο πατριώτη Νέστορα Τσανακλή.

Η εμβληματική προσωπικότης του αθόρυβα πορευομένου Πατριάρχου εδώ και δεκαπέντε χρόνια, υλοποιεί το σήμερα με έργα αναγκαία και ανακαινιστικά και χαράσει το μελλον ενός Ελληνισμού και ενός Πατριαρχείου, που επέζησε έως σήμερα βαδίζοντας στα δύσκολα και καλείται να επιζήση διαβαίνοντας στα επερχόμενα χρόνια και, γιατί όχι, ίσως και στα δυσκολότερα.

Άλλωστε ως Ορθόδοξοι δεν σταθήκαμε ποτέ στους αριθμούς και στη δύναμή τους. Πάντοτε πιστεύαμε και συνεχίζουμε αυτή την πίστη στους παλμούς της καρδιάς!

Με αυτές τις καρδιακές σκέψεις φθάσαμε στο ευχαριστιακά Λειτουργικό θαύμα του ιστορικού αυτού διημέρου.

Όλα έγιναν «ευσχημόνως και κατά τάξιν».

Όλα με σιγή ψυχής καταγράφθηκαν στην ιστορία.

Ο Θεός τα είδε και τα άκουσε κι ο Ουρανός τα απομαγνητοφώνησε!... σε Ουρανίους θαλάμους.

Παρόντες Ιεράρχες του Θρόνου, που διετέλεσαν και εφημέριοι αυτού του Ναού.

Παρόντες και Ιεράρχες τόσο από την Εκκλησία της Κύπρου και από την Εκκλησία της Ελλάδος.

Δεν καταγράφω ονόματα γιατί αυτά ενεγράφησαν στα χρονικά δελτία τύπου των ιστορικών εκείνων στιγμών.

Δυναμική και η παρουσία των ενεπομεινάντων Ελλήνων και σύσωμης της Ελληνικής Κοινότητος.

Παρόντες και όλοι όσοι εργάσθηκαν τα τελευταία δύο και πλέον χρόνια, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, γι’ αυτό το Ναό που όλοι τους ιδιαίτερα δε οι δεύτεροι τον θεωρούν δικό τους σπίτι καταφυγής.

Κι αυτό το γράφω άνευ θρησκευτικού ισοπεδοτισμού και όποιας άλλης απλοποίησης.

Η συγκίνηση την ώρα των θυρανοιξίων μετά από μια σεμνή λιτάνευση πέριξ του Ναού, ήταν το αποκορύφωμα της όλης άγιας τελετουργίας.

Ο Πατριάρχης «διά χειρός» κτύπησε την πόρτα του Ναού και φώναξε δυνατά το «άρατε πύλας οι Άρχοντες ημών και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της δόξης».

Τότε ήταν που μαζί με τις τυμπανοκρουσίες των προσκόπων, η ατμόσφαιρα έγινε ακόμη πιο συγκλονιστική!

Τί να πρωτογράψω περισσότερο. Ότι κι άν γράψω ίσως ξεφύγω από την κανονικότητα της σεμνότητας και φθάσω όπως προανέφερα στην πλημμυρίδα των συναισθημάτων που μόνο όσοι τα έζησαν θα τα λιτανεύουν μέσα τους δια βίου.

Σ’ ένα Ναό που Βασιλείς και Άρχοντες συνήλθαν εντός του σε ημέρες ενός περίτρανου και υπερήφανου Ελληνισμού.

Δόξα και τιμή ανήκει και αρμόζει στην Ελληνική του Καϊρου Κοινότητα, στους Έλληνες Αιγυπτιώτες και στον Πρόεδρο κ. Χρήστο Καβαλή, τον νέο και δυναμικό αυτό άνθρωπο, που συνέβαλε τα μέγιστα στην όλη αυτή ιερή προσπάθεια.

Δόξα και τιμή αρμόζει πρεπόντως στην Ερίτιμο κ. Αικατερίνη Μπελεφάντη – Σοφιανού, την γνήσια Ελληνίδα της Αιγύπτου, την τετιμημένη και κατ’ αυτήν την ιστορική ημέρα, διά των τιμίων Πατριαρχικών χειρών, δι’ όσα έπραξε κι εκείνη στο όλο αυτό εγχείρημα του ανακαινισμού αυτού του ενδιαιτήματος των αγίων.

Καταγράφω τελευταίο τον Πρώτο, όπως συνηθίζεται να λέγεται, αναφερόμενος στο σεπτό πρόσωπο του Πατριάρχου Θεοδώρου του Μεγαλοπρεπούς.

Σαν «έτοιμος από καιρό» προσήλθε κατά τις ιερές Ακολουθίες με βλέμμα γεμάτο χαρά και συγκίνηση.

Έβλεπε κανείς έναν Πατριάρχη που θέλει να δώσει πνοή ζωής σε ότι ο χρόνος με τη φθοροποιό του δύναμη θέλει να το τελειώση.

Κι εκείνος σαν να παλεύη με το χρόνο, συνεργαζόμενος με τους πάντες ξανά-αντιπροσφέρει ζωή. Έτσι είναι κανείς γνήσια πιστός κι αληθινά μεγάλος όταν πιστεύη σ’ Αυτόν που είναι η Ζωή και Ανάστασις των πάντων, μετακινεί όρη και μεταθέτει βουνά!

Αυτός είναι ο δικός μας Πατριάρχης που με τη δύναμη της προσευχής εν σιγή πορεύεται διαγράφοντας νέες σελίδες μαρτυρίας στη Γη της Αιγύπτου και σε όλο το Αφρικανικό Σώμα.

Και «νυν» ξημερώνει η 9η Οκτωβρίου, μια ακόμη ιστορική ημέρα για το Πατριαρχείο της εν Αλεξανδρεία Εκκλησίας.

Αυτή την ημέρα εξελέγη παμψηφεί ο Πρώτος της Εκκλησίας ταγός, ο από Ζιμπάμπουε Θεόδωρος Β΄. Σαν σήμερα ήχησαν οι καμπάνες του Αγίου Σάββα χαρμόσυνα, για να αναγγείλουν το γεγονός της αναδείξεώς του στο Θρόνο του Ευαγγελιστού Μάρκου, του Ιωάννου Ελεήμονος, των Αθανασίου και Κυρίλλου και τόσων άλλων μεγάλων της Θεολογίας και της Εκκλησίας μορφών.

Σήμερα όλοι οι Ιεράρχες με έργο ζωής θυσιαστικής χαίρουν και συμπανηγυρίζουν το γεγονός «ὅ ο Κύριος εγνώρισε σε μας και την Εκκλησία Του».

Μακαριώτατε Πάτερ και Δέσποτα,

Εν ευγνωμοσύνη καρδιάς και ευχαριστία ασπαζόμεθα της Δεξιάς της αγίας Υμών, ευχόμενοι και προσευχόμενοι ο Κύριος εν παντί και πάντοτε να οδηγεί τα διαβήματα Σας εν υγιεία σταθηρά εις έτη ΠΟΛΛΑ εις συμπλήρωσιν πολλών δεκαπενταετιών προς έπαινον Θεού και δόξαν της Εκκλησίας.

Σε μια εποχή όπου συναγωνισμός σε βαθμό Μαραθωνίου γίνεται στο ποιός θα προσφέρει Ορθοδοξότερο λόγο με ότι αυτό συνεπάγεται, Σεις ως σιωπηλός βηματιστής και ως προσευχόμενος συνεχώς πορεύεσθε εν οσιότητι και δικαιοσύνη κάνωντας το λόγο, έργο ζωής, στις καρδιές των ανθρώπων και μάλιστα των καταφρονημένων της γης.
Η εγνωσμένη καλοκαγαθία Σας, δεν είναι δυνατόν να προσβληθή από εισβολείς στης ψυχής Σας το άκακον.

Διά τα κατ’ εμέ επιτρέψατέ μου να καταγράψω ότι πάντοτε στη σκέψη μου κυριαρχεί ο Προδρομικός λόγος το «Εκείνον δει αυξάνειν εμέ δε ελαττούσθαι...»

Αυτά ως ελάχιστο αντίδωρο ευγνωμονούσης καρδιάς από όλο το Σώμα της Σεπτής Ιεραρχίας του Θρόνου για τα δέκα και πέντε έτη της μαρτυρίας Σας, στο θυσιαστήριο της εν Αφρική αποστολικά πορευομένης Εκκλησίας.

Ζήτε και Μακροημερεύετε Μακαριώτατε! Εμείς τα πνευματικά Σας παιδιά πάντα θα στεκόμαστε «κύκλω της τραπέζης» των προσωπικών Σας οραμάτων και οραματισμών στο της ιεραποστολής άγιο «γεώργιο».

«Είη το Όνομα Κυρίου ευλογημένον»!

Εμφανίσεις: 166690
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: