Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Δευτέρα, 08 Ιουλίου 2019

iereas 1

Γράφει ο Αθανάσιος Μπιλιανός, Εκπαιδευτικός


Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν (Σοφ. Σολ. ε΄ 15) 

Στὴ ζωὴ κάθε χριστιανοῦ ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη χαρὰ καὶ εὐλογία ἡ γνωριμία καὶ συναναστροφὴ μὲ ἁγιασμένες μορφὲς κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι διακονοῦν τὴν Ἐκκλησία μὲ πλήρη ἀφοσίωση, ἀκλόνιτη πίστη καὶ ὑπέρμετρη ἀγάπη. Μιὰ τέτοια μορφὴ τῶν ἡμερῶν μας ὑπῆρξε καὶ ὁ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν μεταστὰς πρὸς Κύριον πατὴρ Γεώργιος Σαρδελιάνος (1952-1.7.2019).

Ἱερέας πλήρης πνεύματος Ἁγίου, ὁ πατὴρ Γεώργιος διετέλεσε γιὰ τέσσερις δεκαετίες ἐφημέριος τῶν Ἱερῶν Ναῶν Τιμίου Προδρόμου Κερπινῆς καὶ Ἁγίας Βαρβάρας Ρωγῶν Καλαβρύτων, διακονώντας ταυτόχρονα καὶ τὰ δεκάδες (σαράντα συνολικὰ) παρεκκλήσια τῶν δύο ἐνοριῶν ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε ἀνακαινίσει, ἐπισκευάσει ἢ ἀνεγείρει πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ παραμυθία τῶν κατοίκων τῶν δύο αὐτῶν ὀρεινῶν οἰκισμῶν τῆς ἱστορικῆς ἐπαρχίας Καλαβρύτων.

Ἀρχικά, ἡ γνωριμία μὲ τὸν παπα-Γιώργη ἦταν πρόξενος χαρᾶς καὶ ἀγαλλίασης γιὰ κάθε ἄνθρωπο ποὺ εἶχε τὴν τύχη νὰ τὸν συναντήσει.

Ὁ ἀοίδιμος εἶχε πάντοτε στὴ σεβάσμια μορφή του ἕνα χαμόγελο ποὺ κέρδιζε τὸν συνομιλητή, ἐνῶ ὁ λόγος του, ποιητικὸς καὶ χειμαρρώδης, ἐξέπεμπε τὴ λαϊκὴ εὐσέβεια παλαιότερων κληρικῶν ποὺ δύσκολα κανεὶς συναντᾶ σήμερα.

Ἡ περαιτέρω, ὡστόσο, γνωριμία μὲ τὸν ἄξιο αὐτὸν λειτουργὸ τοῦ Ὑψίστου ἀποκάλυπτε τὸ βάθος καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς πνευματικῆς του ζωῆς, ποὺ θύμιζε ἀφηγήσεις ἁγίων γερόντων ὁλοκληρωτικὰ ἀφιερωμένων καὶ ἀφοσιωμένων στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο.

Καὶ αὐτὸ διότι λίγο μετὰ τὴν εἰς πρεσβύτερον χειροτονία του (1982), ὁ ἀκούραστος παπα-Γιώργης λειτουργοῦσε κάθε μέρα ὅλο τὸν χρόνο, γεγονὸς ποὺ προκαλοῦσε ἱερὸ δέος γιὰ τὸ πνευματικὸ αὐτὸ τόλμημα, ἂν ἀναλογιστεῖ κανεὶς ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ἕναν ἔγγαμο κληρικὸ καὶ πατέρα δύο τέκνων.

Ἀναμφισβήτητα, ὁ ἀείμνηστος πατὴρ εὐεργετήθηκε ἀπὸ τὴ ζωή, ἔχοντας ὡς μοναδικὴ καὶ ἄξια συνοδοιπόρο τοῦ βίου του τὴν προσφιλὴ σὲ ὅλους πρεσβυτέρα Εὐαγγελία, μὲ τὴν ὁποία ἀπέκτησαν δύο παιδιά, τὸν Νεκτάριο καὶ τὴν Ἀλίκη.

Ὁ ἴδιος, ὁ πατὴρ Γεώργιος, ἀναγνώριζε πὼς ὅ,τι εἶχε πετύχει στὴν ἱερατική του διακονία τὸ ὄφειλε ἐν πολλοῖς στὴν πρεσβυτέρα του, ἡ ὁποία σήκωσε μὲ πολλὴ ὑπομονὴ καὶ ταπείνωση τὸ λειτούργημα τῆς ἱερωσύνης καὶ κυρίως ὑποστήριξε τὸν τρόπο ζωῆς καὶ τὶς δύσκολες ἐπιλογὲς τοῦ ἱερέα συζύγου της.

Ἡ καθημερινότητα τοῦ ταπεινοῦ καὶ ξεχωριστοῦ αὐτοῦ κοσμοκαλόγερου θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηριστεῖ ἀσκητική, ἐφάμιλλη ἁγίων μοναχῶν καὶ ἀναχωρητῶν.

Στὶς τρεῖς τὰ ξημερώματα ὁ ἀείμνηστος κατέβαινε στὸν ἱερὸ ναό, ὅπου τελοῦσε τὴν ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ καὶ τοῦ Ὄρθρου, χωρὶς νὰ παραλείπει τὴν ἀνάγνωση τοῦ Ψαλτηρίου, καὶ κατὰ περίπτωση τοὺς λόγους τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου καὶ τὶς Κατηχήσεις τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων.

Κατὰ τὴν τέλεση τοῦ Ὄρθρου συγκινητικὴ ἦταν ἡ μνημόνευση στὴ διάρκεια τῆς νύχτας χιλιάδων ὀνομάτων «ζώντων τε καὶ κεκοιμημένων», τὰ δίπτυχα τῶν ὁποίων οὐδέποτε ἀποχωριζόταν ὁ εὐλαβέστατος πατήρ∙ ἀπεναντίας, ὄχι μόνο τὰ κρατοῦσε γιὰ πάντα καὶ τὰ μνημόνευε, ἀλλὰ τὰ ἀρχειοθετοῦσε σὲ τόμους τετραδίων μὲ ἀλφαβητικὴ σειρά, ὥστε νὰ μπορεῖ εὔκολα καὶ γρήγορα νὰ ἀνατρέχει σὲ κάθε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ, ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ ἰδιαίτερη καὶ πιὸ τακτικὴ μνημόνευση στὶς πολύωρες ἀκολουθίες του.

Ἔπειτα, τελοῦσε τὴν ἀναίμακτη ἱερουργία, τὸ Μυστήριο τῶν Μυστηρίων, τὴν ἀκολουθία τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Ὅλος ἱερωμένος Θεῷ, ὁ πατὴρ Γεώργιος ἔλαμπε ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση ὅταν λειτουργοῦσε.

Κάθε μέρα ἦταν γιὰ τὸν ἀείμνηστο μία Πανήγυρη, καθὼς ἀποτελοῦσε γιὰ τὸν ἴδιο μία ἀκόμα εὐκαιρία συμμετοχῆς του στὸν οὐράνιο ἄρτο, γεγονὸς ποὺ τοῦ χάριζε τὴν ποθούμενη πνευματικὴ πληρότητα.

Δὲν θὰ πρέπει νὰ λησμονεῖται πὼς ἡ παραμονὴ τοῦ παπα-Γιώργη στὸν ἱερὸ ναό, ὅπου εἶχε προηγουμένως τελέσει τὶς ἀκολουθίες τοῦ Μεσονυκτικοῦ, τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς Θείας Λειτουργίας, παρατείνετο γιὰ ἀρκετὴ ὥρα, καθὼς μετὰ τὴν ἀπόλυση ἔκανε τὴν Ἀκολουθία τῆς Α΄ καὶ Γ΄ Ὥρας, Παράκληση πρὸς τὴν Παναγία ἢ τὸν Ἅγιο τῆς ἡμέρας καὶ ἀνάγνωση κειμένων ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Στὴν κόπωση καὶ τὴ δικαιολογημένη πολλὲς φορὲς διαμαρτυρία τοῦ ψάλτη ἢ τῶν παρισταμένων γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῶν Ἀκολουθιῶν καὶ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸν ναό, ὁ ἀκούραστος ἱερέας ἔλεγε «εὔκολα μπαίνουμε στὴν ἐκκλησία ἀλλὰ δύσκολα βγαίνουμε».

Ἀκολουθοῦσε πρωινὸ στὴν οἰκία του καὶ ἀπαγγελία ποιημάτων ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε γράψει, τὸ περιεχόμενο τῶν ὁποίων ἀφοροῦσε εἴτε τὶς ἀρετὲς ποὺ κοσμοῦν τὴ ζωὴ τῶν χριστιανῶν εἴτε τὰ πάθη ποὺ καταταλαιπωροῦν τὸν ἄνθρωπο διαχρονικά.

Λίγο ἀργότερα, διάβαζε στὸ ναΐδριο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ποὺ εἶχε διαμορφώσει σὲ χῶρο ἐντὸς τῆς οἰκίας του, τὴν ΣΤ΄ Ὥρα, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει ἡ τράπεζα, στὴν ὁποία παρακάθονταν τὰ μέλη τῆς οἰκογένειάς του καὶ ὅσοι εἶχαν προσέλεθει τὴν ἡμέρα ἐκείνη γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦν ἢ νὰ τὸν συναντήσουν.

Τὸ μεσημέρι ὁ ἀείμνηστος ἀναπαυόταν, γιὰ νὰ ξεκινήσει τὸ ἀπόγευμα μὲ νέες δυνάμεις τὶς Ἀκολουθίες τῆς Θ΄ Ὥρας καὶ τοῦ Ἑσπερινοῦ.

Νωρὶς τὸ βράδυ κατέλυε καὶ ἔπειτα ἔκανε τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἀποδείπνου καὶ τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας (πολλὲς φορὲς οἱ Χαιρετισμοὶ τελοῦνταν καὶ τὸ πρωὶ μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας), γιὰ νὰ κλείσει μιὰ ἀκόμα ἡμέρα, πλήρως ἐμποτισμένη στὴ μυστηριακὴ καὶ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του, ὁ πατὴρ Γεώργιος ἐδοκιμάσθη «ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ» (Σοφ. Σολ. γ΄ 6) καὶ ἐδοξάσθη ἐν μέσῳ τῆς σκληρῆς ἀσθένειας, ἡ ὁποία μείωσε τὶς δυνάμεις του καὶ παρήλλαξε ἐμφανῶς τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς σεβάσμιας μορφῆς του.

Παρ’ ὅλα αὐτά, ὁ ἀοίδιμος συνέχισε μέχρι τέλους τὸ πρόγραμμα τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν ποὺ τελοῦσε γιὰ δεκαετίες, χωρὶς νὰ κάνει ἐκπτώσεις στὰ ἱερᾶ κείμενα καὶ ἀσφαλῶς χωρὶς νὰ σταματᾶ νὰ τελεῖ καθημερινὰ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Στὴ ζωὴ καὶ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν πολλὰ παραδείγματα ἁγίων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν στὰ ὅρια τῆς ἀκρότητας, καταπονώντας τὸ σῶμα σὲ ὑπέρμετρους πνευματικοὺς ἀγῶνες, «ἵνα Χριστὸν κερδήσωσι» (Φιλιπ. γ΄ 8).

Σπάνια, ὅμως, συναντᾶται τὸ φαινόμενο ἕνας ἔγγαμος κληρικός, ποὺ ζεῖ καὶ δραστηριοποιεῖται στὸν κόσμο, νὰ ἀπολαμβάνει τὴ χάρη τῆς μοναχικῆς καὶ ἀγγελικῆς πολιτείας.

Ὁ πατὴρ Γεώργιος, ζηλώσας τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Νικολάου τοῦ Πλανᾶ, ἀποτέλεσε αὐτὴ τὴν ἐξαίρεση ποὺ κατὰ καιροὺς προσφέρεται στοὺς πιστοὺς γιὰ νὰ ἀντλοῦν δύναμη, στήριξη καὶ ἐλπίδα.

Ἀσφαλῶς, ἡ ἀνάμνηση τῆς ἁγιασμένης ζωῆς ἑνὸς ταπεινοῦ ἱερέως προκαλεῖ πνευματικὴ περισυλλογὴ καὶ εὐκαιρία γιὰ μιὰ νέα ἀρχὴ στὴ ζωὴ κάθε πιστοῦ.

Τί θὰ μποροῦσε, ὡστόσο, νὰ μιμηθεῖ ἀπὸ τὸν μακάριο αὐτὸν ἱερέα ὅποιος τὸν γνώρισε καὶ ἐνδεχομένως ὅποιος θὰ τὸν γνωρίσει στὸ μέλλον εἴτε ἀπὸ διηγήσεις τρίτων προσώπων εἴτε ἀπὸ τὰ κείμενά του;

Ὁ πατὴρ Γεώργιος Σαρδελιάνος κατέλειπε στὶς ἑπόμενες γενιὲς πολλὰ διδάγματα τόσο ἀπὸ τὴν ἱερατική του διακονία ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν ἐν γένει ζωή του.

Τὸ πρῶτο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα, ποὺ ἀποτελεῖ παράδειγμα πρὸς μίμηση γιὰ τὸ σύνολο τοῦ ἐνοριακοῦ κλήρου, ἦταν ἡ ποιότητα τῆς σχέσης ποὺ εἶχε καλλιεργήσει ὁ ἀείμνηστος πατὴρ μὲ τὸν Ἐπίσκοπο τῆς ἐπαρχίας του.

Ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιος, τοῦ ὁποίου ὁ παπα-Γιώργης ἦταν ἡ πρώτη χειροτονία μετὰ τὴν ἐνθρόνισή του στὴ Μητρόπολη Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας, ἦταν τὸ πρόσωπο ἐκεῖνο ποὺ ἐνσάρκωνε τυπικὰ καὶ οὐσιαστικὰ τὴν ἔννοια τοῦ πνευματικοῦ πατέρα, στὸν ὁποῖο ὁ μακάριος ἐκδήλωνε ἀνυπόκριτη ἀγάπη καὶ ὑπακοή.

Ὅπως ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὁ πατὴρ Γεώργιος, ὁ ἱερέας δὲν λειτουργεῖ ἀφ’ ἑαυτοῦ του ἀλλὰ σὲ κοινωνία καὶ σχέση μὲ τὸν Ἐπίσκοπό του, τοῦ ὁποίου εἶναι διάκονος καὶ ὑπηρέτης στὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε τὸ γεγονὸς ὅτι κάθε ἱεροπραξία τελεῖται στὸ ὄνομα τοῦ Ἐπισκόπου, ὥστε νὰ τονίζεται αὐτὴ ἡ ἀρραγὴς ἑνότητα καὶ σχέση τοῦ ἱερέα μὲ τὸν Ἐπίσκοπο.

Ἡ ἀφοσίωση τοῦ ἀοιδίμου πατρὸς πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀμβροσίου ἦταν πηγαία ἔκφραση τῆς ταπεινῆς καὶ ἄδολης καρδιᾶς του, γεγονὸς ποὺ χαροποιοῦσε ἰδιαίτερα τὸν πολιὸ ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος τὸν περιέβαλε μὲ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση καὶ ἀγάπη.

Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα κείμενά του γιὰ τὸν Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ὁ πατὴρ Γεώργιος ἀποκάλυπτε μὲ τὴν ποιητική του ρύμη τὴν ἀδιάπτωτη αὐτὴ σχέση μὲ τὸν Γέροντα Ἐπίσκοπό του.

Οὐδέποτε ξεχάσαμε στιγμὰς χειροτονίας,
ἐκ τοῦ Ἀρχιερέως μας τὰς χεῖρας τὰς Ἁγίας.
Μᾶς μεταλαμπαδεύσατε Λειτουργική Σας φλόγα,
ἀφοῦ ’ναι πῦρ καὶ ὁ Θεὸς καταναλίσκον πρῶτα.
Ὡσὰν Μεσσίαν νοιώθαμε ἅγια προσέλευσή σας,
δεύτερη Μεταμόρφωση Χριστοῦ παράστασή σας.
Τύπον καὶ θέσιν τοῦ Χριστοῦ παρουσιαστικόν Σας,
τὸ Ἅγιο τὸ Δεσποτικὸ ὁ θρόνος ὁ δικός Σας.
Θὰ εὐχηθῶ καὶ στοῦ Χριστοῦ τὸ Βῆμα, γυμνοὶ ὅλοι
παρασταθέντες, δράμωμεν γιὰ τὴν οὐράνια πόλη.
Κι ἐκεῖ Σεβασμιώτατε σὰν θὰ προπορευθῆτε,
κι ἐμᾶς ὡς τὸν εὐγνώμονα Ληστὴ νὰ θυμηθεῖτε.
Ὥστε κοντά σας καὶ ἡμεῖς ἐν τέλει νὰ Σωθῶμεν,
καὶ στοῦ Κριτοῦ τὰ Δεξιὰ ἑλέῳ εὑρεθῶμεν.

Ἕνα ἐπιπλέον χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τοῦ ἀειμνήστου πατρός, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ φωτεινὸ παράδειγμα γιὰ κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ἦταν τὸ μειλίχιο τοῦ χαρακτήρα καὶ ἡ ἀκακία του.

Ὁ πατὴρ Γεώργιος θεωροῦσε ἀσυμβίβαστη τὴ ζωὴ κάθε Χριστιανοῦ, μὰ πολὺ περισσότερο αὐτὴ τοῦ ἱερέως, μὲ ἐντάσεις, ἀντιδικίες καὶ ἐκδικήσεις.

Στὴν ἀπορία τοῦ γράφοντα πὼς ἡ παραίνεση αὐτὴ ἔμοιαζε σχεδὸν μὲ οὐτοπία, ὑπενθυμίζοντας συμπεριφορὲς κληρικῶν ποὺ προκαλοῦσαν καὶ προκαλοῦν τὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν, ὁ σεβάσμιος ἔλεγε: «Μὰ εἶναι ἱερέας!», προσθέτοντας πὼς ἦταν ἀδιανόητο γιὰ ἕναν κληρικὸ νὰ ἐμπλέκεται σὲ συγκρούσεις, διαιρέσεις καὶ διεκδικήσεις, ὅταν μάλιστα αὐτὲς δὲν ἀφοροῦσαν ζητήματα τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ γίνει στὴν ἀγάπη τοῦ ἀοιδίμου πατρὸς γιὰ τὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀσφαλῶς, ἡ περιγραφὴ τοῦ ἡμερήσιου προγράμματός του φανερώνει τὴν ὁλοκληρωτικὴ αὐτὴ ἀγάπη καὶ ἀφιέρωση ποὺ εἶχε ὁ πατὴρ Γεώργιος στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία.

Ἡ ἀναφορά, ὅμως, στὸν τρόπο ποὺ βίωνε αὐτὴ τὴ σχέση του μὲ τὴν Ἐκκλησία ἀποκαλύπτει τὸ μέτρο καὶ τὸ βάθος τῆς ἁγίας του ζωῆς.

Ἐν πρώτοις, αὐτὸ ποὺ προκαλοῦσε ἐντύπωση στὴ ἱερατικὴ διακονία τοῦ ἀειμνήστου πατρὸς ἦταν ἡ εὐλάβεια καὶ ἡ βαθιὰ ταπείνωσή του, ὅταν εἰσήρχετο ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ ναοῦ.

Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ παπα-Γιώργης μετροῦσε ἀρκετὰ χρόνια ἱερωσύνης, μὲ καθημερινὴ τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἐν τούτοις δὲν εἶχε προσβληθεῖ ἀπὸ τὴν καταστροφικὴ ἐξοικείωση μὲ τὰ ἅγια καὶ ἱερὰ τῆς λειτουργικῆς καὶ μυστηριακῆς ζωῆς.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ὁ ἀείμνηστος ἵστατο ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου μὲ πολλὴ ταπείνωση καὶ συστολή, ὅταν ἐπιτελοῦσε τὴ φρικτὴ καὶ ἀναίμακτη ἱερουργία.

Μιὰ ἀπὸ τὶς συνηθισμένες παραινέσεις τοῦ ἀοιδίμου πνευματικοῦ πατρὸς ἦταν ἡ προτροπὴ γιὰ ἐντατικὴ συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ πατὴρ Γεώργιος θεωροῦσε πὼς ἡ συμμετοχὴ στὴν τέλεση τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν, ἡ μελέτη τῶν ἱερῶν κειμένων καὶ ἡ συμμετοχὴ στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς ἁγιάζουν τὸν ἄνθρωπο καὶ καλλιεργοῦν στὴν ψυχή του μὲ ἕναν ἀνερμήνευτο τρόπο τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του.

Ἀναμφίβολα, ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία τοῦ ἀειμνήστου πατρὸς Γεωργίου Σαρδελιάνου θὰ ἀποτελέσουν στὸ μέλλον ἀντικείμενο ἐκτεταμένης μελέτης ποὺ θὰ ἀναδείξει τὸν πλοῦτο τῶν χαρισμάτων του, τὸ μέγεθος τῶν πνευματικῶν ἀγώνων καὶ κόπων του καὶ ἐπιπλέον θὰ φέρει στὸ φῶς περιστατικὰ ἀπὸ τὴν ἁγία του ζωή.

Γεωργίου τοῦ ἀοιδίμου ἱερέως, πνευματικοῦ πατρὸς καὶ διδασκάλου ἡμῶν, Αἰωνία ἡ μνήμη. Γένοιτο.

Υ. Γ. Ἀείμνηστε καὶ πεφιλημένε πατέρα Γεώργιε, τώρα ποὺ τὸ περικάλυμμα τοῦ κουρασμένου σου σαρκίου κατέπεσε καὶ τὸ κοσμικὸ παραπέτασμα ἀπομακρύνθηκε, τώρα ποὺ πρόσωπο πρὸς πρόσωπο ἀξιώνεσαι τῆς Οὐρανίου Βασιλείας, τὴν ὁποία τόσο ἐπόθησες καὶ γιὰ τὴν ὁποία τόσο ἐργάστηκες, τώρα ποὺ εἰσῆλθες στὸ ἅγιο καὶ ὑπερουράνιο θυσιαστήριο τοῦ Κυρίου τῆς δόξης καὶ ἀγάλλεσαι μετὰ τῶν ἁγίων, τοὺς ὁποίους τόσο ἀγάπησες, ὕμνησες καὶ ἐδόξασες ἐπὶ γῆς, ἐπίβλεψον ἐξ Οὐρανοῦ ὑπὲρ τῶν ἀγνοημάτων καὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν καὶ πρέσβευε ἀδιαλείπτως ὅπως ἀξιωθοῦμε καὶ ἡμεῖς τῆς ἀδιαδόχου Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.

Εμφανίσεις: 300858
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: