Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

Για να φωνάξει η καρδιά, χωρίς να έχει αμφιβολία, χωρίς να ντρέπεται, Χριστός Ανέστη, πρέπει πρώτα να έχει πλημμυρίσει από την ευφροσύνη του νικηφόρου αυτού γεγονότος. Και να μην είναι ναρκωμένη στο χλωροφόρμιο της άρνησης.

Η Ανάσταση δεν είναι παράσταση, δεν είναι θεατρικό μονόπρακτο.

Ανάσταση έχουμε όταν νιώθουμε τον πόθο και το πάθος της ελπίδας και της χαράς και πλησιάζουμε χωρίς όρους το Χριστό.

Παράσταση δίνουμε όταν πάμε από συνήθεια, γιατί έτσι το βρήκαμε, καθαρά υποκριτικά, για λίγα λεπτά της ώρας στην εκκλησιά. Και μετά, την ημέρα του Πάσχα, το ρίχνουμε στο φαγοπότι, στο γλέντι και τη διασκέδαση. Αυτά δεν είναι κακά, ωστόσο όταν μας απορροφούν ολοκληρωτικά, αλλοιώνουν και σκοτεινιάζουν το φως της Ανάστασης.

Ανάσταση έχουμε όταν αισθανόμαστε ελεύθεροι σε όλα και ταυτόχρονα υπεύθυνοι για όλα. Παράσταση δίνουμε όταν την Ανάσταση τη θεωρούμε ένα θρησκευτικό πανηγύρι.

Την ίδια στιγμή, που αισθανόμαστε, αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, ότι καταργεί τη θανατίλα, κατατροπώνει τις αδυναμίες, εξαφανίζει το φόβο, αφαιρεί τη θλίψη μας, μας ειρηνεύει, μας ανοίγει τις πόρτες του ουρανού.

Ανάσταση έχουμε όταν κατορθώνουμε την προσωπική μας εξανάσταση. Στο πνεύμα και στην ψυχή.

Παράσταση δίνουμε όταν, Χριστιανοί κατ' όνομα, που κοπτόμαστε δήθεν για το Χριστό και το Ευαγγέλιό Του, στην ουσία είμαστε ξένοι προς Αυτόν και μισούμε τους συναθρώπους μας.

Ανάσταση έχουμε όταν πετύχουμε να μη βλέπουμε τη ζωή με ματιά και φιλοσοφία νεκροταφείου, αλλά ως μια ευκαιρία και δυνατότητα εσωτερικής κάθαρσης.

Παράσταση δίνουμε όταν είμαστε πνευματικά πτώματα και παρουσιαζόμαστε ως ζωντανοί. Όταν είμαστε φθαρτοί και παριστάνουμε τους άφθαρτους.

Ανάσταση έχουμε όταν μπορούμε και σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά και αν και είμαστε «εσφαγμένα αρνία», κρατιόμαστε όρθιοι.

Παράσταση δίνουμε όταν κατρακυλάμε, όταν λυγίζουμε, όταν γονατίζουμε, και όχι μόνο δεν το παραδεχόμαστε, αλλά το γιορτάζουμε με σουβλιστά αρνιά και κρασί.

Ανάσταση έχουμε όταν συναντούμε τον Αναστημένο Λυτρωτή και παίρνει αισιόδοξη ρότα η καθημερινότητά μας.

Παράσταση δίνουμε όταν, παρά το άφθονο άγχος μας και την πλούσια μελαγχολία μας, διατυμπανίζουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη την Ανάσταση, ότι, δηλαδή, δεν θέλουμε τη χαρά, αλλά τη λύπη.

Η Ανάσταση είναι η άγκυρά μας, η στερεωμένη όχι σε ασταθές έδαφος, αλλά στο Χριστό.

Η παράστασή μας, άλλοι να είμαστε και άλλοι να δείχνουμε, άλλα να θέλουμε και άλλα να ζητάμε, άλλα να θεωρούμε σωστά και άλλα να κάνουμε, είναι η ταφόπλακά μας. Είναι η συντριβή μας.