Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Παρασκευή, 04 Ιανουαρίου 2019

aspasmos

Του Σεβ. Μητροπολίτη Πτολεμαΐδος Εμμανουήλ στην Romfea.gr


«Λαμπρά μεν η παρελθούσα εορτή, λαμπροτέρα δε Σωτήρ η επερχομένη. Εκείνη άγγελον έσχεν Ευαγγελιστήν και αύτη Πρόδρομον έσχεν προετοιμαστήν…!»

Μέσα στο κλίμα της του Θεού Επιφανείας που «ουρανών ευσπλαχνία τελεί καθ’ημάς…» και ευρισκόμενοι ήδη μέσα σε νέο αριθμητικά χρόνο, καλόν θεώρησα για μία ακόμη φορά, να σταθώ σε ένα από τα πλέον καίρια σημεία της «ιερουργίας της ειρήνης» που συντελείται μέσα στο κατ’ εξοχήν της εκκλησίας μυστήριο – το μυστήριο της ευχαριστίας και τον ασπασμόν της αγάπης, «εν τω της ειρήνης συνδέσμω».

Κάθε μεγάλο γεγονός που έχει να κάνει με τη σωτηρία του κόσμου, είναι άρρηκτα δεμένο, με την κοινή συνάντηση των πάντων –των πιστών-, στο κοινό ποτήριο της ζωής, όπως ονομάζεται.

Κοινωνούντες και μεταλαμβάνοντες σώμα και αίμα Χριστού, γεύονται οι πιστοί διά παντός «πηγής αθανάτου».

Εξερχόμενοι δε του ναού, ποιούν χρηστότητα, ως Χριστοφόροι και δίδουν αυτό που παρέλαβαν στον πεινώντα κόσμο –δίδουν Χριστό!...-Δίδουν αγάπη αποδεικνύοντες ότι «όλοι μαζί μπορούμε στην αγάπη!...»

Έτσι μεταγγίζεται «τοις ανθρώποις» εις τον αιώνα ο Χριστός της πίστης, της ελπίδας και της αγάπης.

Σ’ αυτήν την «Καινή εντολή» θέλω να επανατοποθετήσω τους προβληματισμούς μου, μέσα από σκέψεις καρδιάς, γιατί πιστεύω ότι η απουσία της αγάπης «παγώνει» το σώμα των πιστευόντων μέσα στη ροή του χρόνου και αποπροσανατολίζει κάποτε τις σκέψεις και τις καρδιές στης γης τα παρόντα και παροδικά.

Αν θελήσουμε να μπούμε μέσα στο χώρο της αρχαίας εκκλησίας των πρωτοχριστιανικών λεγομένων χρόνων, τότε που πρυτάνευε η γνήσια αγάπη και συνυπήρχε με την άδολη πίστη, τότε θα «απέλθουμε λυπούμενοι» μ’ αυτό που σήμερα συμβαίνει!!!...

Και σήμερα όχι μόνον «εψύγη» η αγάπη των πολλών, αλλά και κάθε χρησιμοποίηση της λέξεως αγάπη και μόνον, δημιουργεί άλλους συνειρμούς…

Ας δούμε όμως άφοβα και με καθαρό μάτι ψυχής, τι συνέβαινε στους τότε χριστιανούς, τότε που η αγάπη ήταν το επιστέγασμα της πίστεώς τους.

Ας προσεγγίσουμε το πρωτοχριστιανικό κλίμα μέσα από τη ματιά ενός μεγάλου ρήτορος-ιστοριοδίφου και όχι μόνον, του Κωνσταντίνου Καλλίνικου.

Αντιγράφω για πολλοστή φορά τα γραφόμενά του γύρω από τη λατρεία, το ναό και τα «τελούμενα εν αυτώ». Ας προσέξουμε τις λεπτομερειακές τοποθετήσεις του πάνω στο της αγάπης επίτευγμα…

Η πίστη στην αγάπη δε μπορεί ποτέ να είναι ένας στείρος κηρυγματισμός, αλλά το επιστέγασμα και η αφετηρία κάθε κηρυκτικής μας προσπάθειας, που αποβλέπει στην εφαρμογή των εν κηρύγματι λεγομένων.

Διαφορετικά η αναφορά μας στην αγάπη, γίνεται φλυνάφημα σε διάσταση απλού εντυπωσιασμού.

Αυτό γιορτάσαμε αυτές τις ιερές μέρες και αυτό θα γιορτάσουμε στην επερχόμενη των Θεοφανείων εορτή.

Τον ερχομό της ταπεινής αγάπης, που ξεκινάει από την των αλόγων φάτνη, φθάνει στον Ιορδάνη και καταλήγει στον Σταυρό.

Ας δούμε όμως τι λέει ο προαναφερθείς συγγραφέας για τον της αγάπης ασπασμόν.

Λίγο πριν την ομολογία της πίστεως, στην καρδιά της Θείας Λατρείας, «μετά της εις το θυσιαστήριον είσοδον των τιμίων Δώρων ακροώμεθα σφοδρότερον την διακονική προτροπή» «Αγαπήσωμεν αλλήλους», η οποία εν μεν τη λειτουργική δέλτω του αγίου Ιακώβου φέρεται «αρχαιοπρεπεστέρα και πληρεστέρα» με τα εξής συμπληρωματικά λόγια «Αγαπήσωμεν αλλήλους εν φιλήματι αγίω…» παρά δε Κυρίλλω τω Ιεροσολύμων «Αλλήλους απολάβετε και αλλήλους ασπαζώμεθα».

Και συνεχίζει… «Το πάλαι όμως, ότε η αγάπη και η ειρήνη δεν υπετίθεντο αποκλειστικά των κληρικών προνόμια, ολόκληρος ο Ναός απ’ άκρου εις άκρον, μετεβάλλετο εις θέατρον καθολικής αδελφοποιίας!... Λόγος με βαρύτητα πραγματικότητας!

Θέατρον καθολικής αδελφοποιίας…και ου μόνον οι κληρικοί ασπάζοντο τον επίσκοπον, αλλά και οι λαϊκοί άνδρες τους άνδρας και οι γυναίκες τας γυναίκας κατά την λειτουργικήν δέλτον του Κλήμεντος.

Και περιεπτύσοντο τότε οι πάντες αλλήλους «εν φιλήματι αγίω», ως το ωνόμασεν ο Παύλος ή «εν φιλήματι αγάπης», ως το εκάλεσεν ο Πέτρος.

Έτσι ιερουργείτο ο θειότατος ασπασμός, τον οποίον ασπασμόν ο μεν Κύριλλος ο Ιεροσολύμων χαρακτηρίζει ως «σημείον του ανακραθήναι τας ψυχάς και πάσαν εξορίζειν μνησικακίαν», ο δε Τερτυλλιανός, ως «κατασφράγισμα της προσευχής».

Αυτός (είναι) ήταν ο «φρικωδέστατος ασπασμός» κατά τον Χρυσορρήμονα, «ο συμπλέκων τας διανοίας ημών και ποιών σώμα γενέσθαι εν απάντας…».

Αυτή είναι η της «ειρήνης ιερουργία» που «νομοθετεί» τω ομοίω τον όμοιον ενιδρύουσα, μετατρέποντας τις καρδιές σε ελεήμονες, που καθ’ οδόν προς μετάνοια εν αγάπη ελεούν όλην την ημέρα, πεπεισμένοι όπως λέει ο ίδιος πατήρ «ότι μετάνοια εκτός ελεημοσύνης «νεκρά εστί και άπτερος!!!...»

Ας έλθουμε τώρα αποστασιούμενοι από την αυστηρή αλλά και γλυκειά καθαρεύουσα του συγγραφέα και ας κάνουμε τοποθετήσεις, όχι προβάλλοντας εαυτούς ότι κάτι σπουδαίο κάνουμε, όσοι ανάβουμε «μελισσοκέρι» ή ανάβουμε άλλο κερί νοθευμένο με άλλες προσμίξεις!...

Πηγαίνοντας «μίλιον εν» την πίστη μας στο κατ’ εξοχήν Θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού που θα είναι για τους πιστεύοντας το Α και το Ω της αγάπης μας, ας δώσουμε την προσοχή μας σε μία σπάνια και αρχαιοπρεπή ευχή, την ευχή που φέρει το όνομα «ευχή του ασπασμού», από την Λειτουργία του Αγίου Μάρκου, «εξαιτουμένη την επί τω αδόλω και ανυποκρίτω φιλήματι θείαν χάριν. Την παραθέτω αυτούσια και ο καθένας ας της δώσει παρακαλώ την ανάλογη και πρέπουσα προσοχή.

«Δέσποτα Κύριε παντοκράτωρ, ουρανόθεν επίβλεψον επί την Εκκλησίαν Σου και επί πάντα τον λαόν Σου και παν το ποίμνιόν Σου και σώσον πάντας ημάς τους αναξίους δούλους Σου, τα θρέμματα της Σης αγέλης. Και δώρησαι ημίν την Σην ειρήνην και την Σην αγάπην και την Σην βοήθειαν. Και κατάπεμψον ημίν την δωρεάν του Παναγίου Σου Πνεύματος, όπως εν καθαρά καρδία και συνειδήσει αγαθή ασπασώμεθα αλλήλους εν φιλήματι αγίω, μη δν δόλω, μη εν υποκρίσει, μη την του αλλοτρίου κεκτημένοι προαίρεσιν, αλλά άμωμον και άσπιλον, εν ενί πνεύματι, εν τω συνδέσμω της ειρήνης και της αγάπης, εν σώμα και εν πνεύμα, εν μιά πίστει, καθώς και εκλήθημεν εν μιά ελπίδα της κλήσεως ημών. Όπως καταντήσωμεν οι πάντες εις την θείαν και απέραντον στοργήν. Εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, μεθ’ ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

Κάθε σχολιασμός γι’ αυτή την υπέροχη προσευχή –ευχή μάλλον, είναι περιττός. Αποδεικνύει πως οι πρώτοι του Χριστού αδελφοί ακουμπούσαν την πίστη πάνω στην αγάπη και αυτή η αγάπη ήταν η «κόκκινη γραμμή» σε μια άλλη έννοια, για την κάθε ενέργεια και πράξη στην ζωή τους.

Αυτή η ευχή ας καλύψει τα κενά ή το κενό που δημιουργεί ο χρόνος και η φθορά του η συνακόλουθη στις συνειδήσεις μας. Επικοινωνούντες με προσευχές ας παρακαλέσουμε.

«Προφήτα και Πρόδρομε «καθυπούργησον» ώστε οι πιστοί που κάποτε βιώνουν στο διάβα της ζωής τους τα «όρη» της ψυχής του τρέμοντα και τον Ιορδάνη της υπάρξής τους «επαναστρέφοντα», καμμία ετερόκλητη δύναμη να μην γίνει ικανή να μας χωρίσει από του Χριστού την πάντοτε άμετρη αγάπη.

«Αγάπη και πίστη αναπόσπαστα, συνάπτουν το πρώτο τον άνθρωπο με τον άνθρωπο και το δεύτερο τον άνθρωπο με τον Θεό. Καλή δύναμη αδελφοί μου, στην πορεία προς το κατόρθωμα της πίστης και στο θαύμα της αγάπης. Έτσι θα μπορούμε να γιορτάζουμε εν καθαρά καρδία και ανυποκρίτω αγάπη, «πάσας τας εορτάς του Θεού».

Εμφανίσεις: 300298
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: