Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

a1

Ἐπισκόπου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου, Δρ Θεολογίας
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Συναξάρι τῆς Ἁγίας Λουκίας.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Λουκία, πού καταγόταν ἀπό τίς Συρακοῦσες τῆς Σικελίας (1), ἐμαρτύρησε κατά τήν περίοδο τῶν διωγμῶν. (2)

Τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Λουκίας προέρχεται ἀπό τό lux-lucis πού σημαίνει φῶς.

Γεννήθηκε περί τό 280 καί ἐμαρτύρησε περί τό 304, κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ.(3)

Καταγόταν ἀπό εὐγενική ἑλληνορωμαϊκή χριστιανική οἰκογένεια. Ὁ πατέρας της Λούκιος πέθανε ὅταν ἐκείνη ἦταν ἀκόμη πολύ μικρή.

Ἔτσι τήν ἀνέθρεψε ἡ μητέρα της Εὐτυχία, ἀπό τήν ὁποία διδάχθηκε τήν ἀλήεια τῆς χριστιανικῆς πίστης καί τό μήνυμα ἀγάπης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τά Συναξάρια ἀναφέρουν ὅτι ἦταν παρθένος καί μνηστευμένη μέ ἐθνικό. Ὅταν ἀσθένησε ἡ μητέρα της Eὐτυχία ἀπό ἀκατάσχετη αἱμόρροια, ἀπελπισμένη ἀπό τούς ἰατρούς, κατέφυγε μέ αὐτή στήν Κατάνη, στό ναό τῆς Ἁγίας Ἀγάθης (4), κατά τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς της, στίς 5 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 301 μ.Χ., ὅπου φυλασσόταν τό ἱερό λείψανο αὐτῆς.(5)

Οἱ δύο γυναῖκες προσευχήθηκαν θερμά. Ἡ Λουκία προέτρεψε τή μητέρα της νά ἀγγίξει τόν τάφο τῆς Ἁγίας Ἀγάθης, πεπεισμένη γιά τήν ἰσχυρή μεσιτεία τῆς Ἁγίας ἡ ὁποία ἐμφανίσθηκε σέ ὅραμα στήν Λουκία ἡ Ἁγία Ἀγάθη καί τῆς εἶπε: «Λουκία, ἀδελφή μου, γιατί ζητᾶς ἀπό μένα αὐτό πού μπορεῖς κι ἐσύ ἡ ἴδια νά κάνεις γιά τή μητέρα σου; ἡ μητέρα σου εἶναι ἤδη θεραπευμένη χάρη στήν πίστη σου, καί σύ θά περιβληθεῖς τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ».agia loukia1

Κατά τή βεβαίωση τῆς Ἁγίας Ἀγάθης, ἡ μητέρα τῆς Λουκίας θεραπεύεται καί ἀνακτᾶ τήν ἑπομένη τήν ὑγεία της. Εὐχαρίστησαν τό Θεό γιά τό θαῦμα καί ἔφυγαν.

Μετά τήν ἐπιστροφή τους στίς Συρακοῦσες, ἡ Λουκία ἔπεισε τή μητέρα της νά διομοιράσουν ὅλη τους τήν περιουσία πρός τούς πτωχούς, γιά νά μεταδώσει ἔτσι ἐντελῶς ἐλεύθερη ἀπό τά ὑλικά ἀγαθά τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἡ ἀρετή τῆς ἐλεημοσύνης καί τῆς φιλαδελφείας, ἡ ἀγάπη καί ἡ φροντίδα της γιά τούς φτωχούς, τούς πάσχοντες καί τά ὀρφανά ἦταν στήν οὐσία προετοιμασία τῆς Ἁγίας γιά τό μαρτύριο, ἦταν προπαρασκευή καί ἄσκηση, ἦταν ἀναθέρμανση τῆς πίστεώς της, γιά νά ὁμολογήσει τήν ἀλήθεια πού εἶναι ὁ Χριστός.

Ὡστόσο ἀνέμενε μέ εὐφροσύνη τήν ὥρα τοῦ μαρτυρίου πού δέν ἄργησε νά ἔλθει καί ἐβίωνε τόν παύλειο λόγο «ὑμῖν ἐχαρίσθη τό ὑπέρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τό εἰς αὐτόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό ὑπέρ αὐτοῦ πάσχειν».(6)

Ἔτσι ἄρχισε νά ὁπλίζεται καί νά προετοιμάζεται γιά τόν ἀγώνα τοῦ μεγάλου πειρασμοῦ, τοῦ διωγμοῦ καί τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ μνηστήρας της τήν καταδίδει στόν ἄρχοντα τῶν Συρακουσῶν Πασχάσιο (7) ὡς Χριστιανή. Ἡ Λουκία συλλαμβάνεται καί ὁδηγεῖται ἐνώπιον τοῦ ἐθνικοῦ ἡγεμόνος.

Ἀρνεῖται νά θυσιάσει στά εἴδωλα καί διακηρύσσει μέ θάρρος ὅτι μόνο στόν Θεό ἀνήκει ἡ λατρεία καί ἡ προσκύνηση.

Ἡ Μάρτυς ἐγκαταλείπει, ὡς ἀνύπαρκτα, πάντα τά τερπνά τοῦ κόσμου, κρατεῖ τήν πίστη της ὡς ἄγκυρα ἀσφαλῆ καί ἀπελαύνει τήν πλάνη.

Δέν θύει στούς γλυπτούς λίθους τῶν εἰδώλων, γιά νά μήν ἀρνηθεῖ τόν Χριστό, τήν πέτρα τῆς ζωῆς.(8)

Στρατεύεται μέ τόν Βασιλέα τῶν Δυνάμεων διά τῆς πίστεως καί ἐλέγχει ἄθεα δόγματα παρανομούντων καί ἀσεβῶν άνθρώπων, προκρίνουσα «τό θανεῖν διά πόθον ἔνθεον».(9)

agia loukia2Πῶς νά ἐξαρκέσει ὁ λόγος γιά τήν ἐπάξια διήγηση τῆς παρρησίας τῆς εἰς Θεόν ὁμολογίας τῆς Ἁγίας; Ἐμφανίζεται πρό τοῦ ἄρχοντος «ἀκαταλήπτως παρρησιαζομένη» τήν πίστη της(10) χωρίς νά ὑποκύπτει σέ παρακλήσεις, ὑποσχέσεις μήτε σέ ἀπειλές.

Ἡ μεστή ἀπολογία τῆς Μάρτυρος Λουκίας περικλείει θεία ρήματα, τά ὁποῖα λαλεῖ ὁ Παράκλητος. (11)

Βλέποντας ὁ ἡγεμόνας τήν πνευματική ἀνδρεία τῆς Λουκίας διατάσσει νά τήν περιφέρουν στά καταγώγια τῆς πόλης, σέ τόπους πού ἐπικρατοῦσε τό ψηλαφητό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, γιά νά ἐξευτελισθεῖ. (12) Καί ἡ Ἁγία, χωρίς νά φοβᾶται, προσεύχεται.

Ὁμολογεῖ τήν πίστη καί τή στήριξή της ἀπό τόν Παράκλητο. Οἱ στρατιῶτες προσπάθησαν νά τή σύρουν, ἀλλά παρ’ ὅλο πού ἦταν δεμένη χέρια καίι πόδια καί τήν τραβοῦσαν ἕξι ἄνδρες καί ἕξι ταύροι, δέν κατόρθωσαν νά τή μετακινήσουν. Κατ’ ἀνεξήγητο τρόπο ἡ Ἁγία παρέμενε ἀκίνητη ὡς βράχος.

Οἱ στρατιῶτες, θυμωμένοι πού δέν κατορθώνουν τόν σκοπό τους, ἀλείφουν τήν Ἁγία μέ πίσσα, ρετσίνι καί λάδι καί τῆς βάζουν φωτιά γιά νά καεῖ ζωντανή.

Ἡ ἀήττητος Μάρτυς δέν φοβᾶται τό πῦρ τῶν δημίων, διότι ἡ ἀγάπη της πρός τόν Θεό μεταβάλλει τήν καρδιά της σέ πηγή πυρός. Ἡ Ἁγία εἶναι σάν τή φλεγόμενη βάτο.

Φλέγεται, ἀλλά δέν κατακαίεται. Μέ θεϊκή ἐπέμβαση ἡ φωτιά σβήνει καί ἡ Ἁγία παραμένει σώα καί ἀβλαβής. Βρῆκε διασώστη καί παρακλήτορα τόν Χριστό μας.

Τά μαρτύρια συνεχίζονται καί τά βασανιστήρια γίνονται τά μῦρα τά ἐπαλειφόμενα ἐπί τοῦ σώματος τῆς Μάρτυρος κατά τόν ἀγώνα της.

Τό πρόσωπό της ἀκτινοβολεῖ δόξα, δύναμη, καί θεία χάρη. Ἡ Μεγαλομάρτυς Λουκία ὁμολογεῖ μέ τό μαρτύριό της ὅτι ὁ καλλωπισμός καί τό γνώρισμά της ἦταν «ἐν τῷ δοῦλον καί εἶναι τοῦ Χριστοῦ μου καί λέγεσθαι».

Τίς βασάνους δέχεται ὡς ποθούμενη ἀγγελία, τά κολαστήρια ὡς ἔχουσα τρυφή καί θησαυρό. Ὁ Χριστός κατευδοκεῖ τή δυνάμωσή της, τῆς χαρίζει καρτερία καί ἡ Ἁγία ὑποτάσσει τόν ὄγκο τῆς ἀλαζονείας.

Γιά τό λόγο αὐτό ἀκολουθεῖ ἡ ὀδυνηρότερη καί πλέον ἀπάνθρωπη πήρωση: (13) ἡ ἐξόρυξη τῶν δύο ὀφθαλμῶν της.

Ὁ ἡγεμόνας Πασχάσιος ὀργισμένος δίδει ἐντολή νά τῆς βγάλουν τά μάτια (γι’ αὐτό καί τιμᾶται ὡς προστάτιδα τῶν ὀφθαλμῶν).agia loukia3

Ἀκολούθως ἕνας στρατιώτης ἐβύθισε τό ξῖφος του στό λαιμό της καί τήν ἐγκατέλειψαν αἱμόφυρτη.

Ἡ Ἁγία, κοινωνοῦσα τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ ἤπιε τό ποτήρι τῶν μαρτυρικῶν ἀλγηδόνων, ἐζήτησε νά μεταλάβει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ἀπελάμβανε ἤδη σέ κατάσταση νήψεως τήν μετά τῆς προαθλησάσης Ἁγίας Ἀγάθης συνευωχία καί τήν οὐράνια τροφή τήν ὁποία θά τῆς παρέχει ὁ Κύριος. «Θλῖψίς μοι ἐάν ἔλθῃ μοι, ὑπομένω αὐτήν.

Διωγμός ἐάν ἔλθῃ μοι, μαρτυρῶ. Λιμός ἐάν ἔλθῃ μοι, ἔχω τόν τρέφοντά με Λόγον...».(14) Ἡ Ἁγία Λουκία, ἄν καί τῆς ἔβγαλαν τά μάτια τοῦ σώματος, ἔχει τό ὄμμα τῆς ψυχῆς στραμμένο πρός τόν Γολγοθᾶ, ὅπου «λόγχη ἐκεντήθη» ἡ πλευρά τοῦ Σταυρωθέντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ γιά τή σωτηρία μας.

Τό μέγα μυστήριο τῆς νυγείσης πλευρᾶς τοῦ Ἀρχιμάρτυρος Χριστοῦ ἐμπνέει τήν Μάρτυρα. Τό μαρτύριό της εἶναι κοινωνία τῶν Δεσποτικῶν παθημάτων.

Ἔτσι, ἐφοδιασμένη μέ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, παραδίδει τό πνεῦμα της στόν Κύριο ἀφοῦ προηγουμένως προφητεύει γιά τό σύντομο τέλος τῆς εἰδωλολατρείας καί τή νίκη τῆς χριστιανικῆς πίστης.(15)

Οἱ Μάρτυρες ἐνίκησαν γιά τό αἷμα τοῦ Ἀρνίου Χριστοῦ καί γιά τό λόγο τῆς μαρτυρίας αὐτῶν.(16) Ἡ οὐρανοπολίτης Μάρτυς Λουκία ἀνέρχεται στό βασίλειο τῆς ἀφθαρσίας.

«Ὑψώνεται» στούς οὐρανούς.(17) Ζεῖ καί κινεῖται ὡς τεθεωμένος ἰσάγγελος, κατακτᾶ τήν ἀθανασία καί ἀνοίγει διά τοῦ θανάτου της τίς πῦλες αὐτῆς.

«Δεῦρο δή στῆτε μοι γενναῖοι, εὐχάριστοι, ἁρπάζοντες τά ὑπέρ Χριστοῦ παθήματα ὡς θησαυρίσματα. Οἷος ὁ καιρός ἀγαθός πρός τούς ἀγωνιζομένους, ἡδύπνους, μυρίζων τά ἀθλοφορήματα ὑπέρ πάντα τά ἀρώματα. Αἷμα ρεῖ μαρτυρικόν ἐπί τήν Ἐκκλησίαν, ἄρδον αὐτήν ὑπέρ Ἐδέμ ἐκ τετραποτάμου κρήνης ποτιουμένης...».(18)

Τό ἱερό σκήνωμά της κατακοσμεῖται μέ τά λευκά κρῖνα τῆς παρθενίας καί τά ἐρυθρά ρόδα τοῦ μαρτυρίου καί κατατίθεται στό μαρτύριό της.

Ἡ Ἁγία λαμβάνει τό βραβεῖο τῆς ἄνω κλήσεως καί τόν ἀμαράντινο στέφανο τῆς ζωῆς.(19)

«Τίς ὁ στέφανος; Οὔ μοι δοκεῖ ἄλλο τι εἶναι παρ’ Αὐτόν τόν Κύριον...Αὐτός γάρ ἐστι καί ἀγωνοθέτης τῶν ἀ-θλούντων καί στέφανος τῶν νικώντων. Ἐκεῖνος ὁ διανέμων τόν κλῆρον.

agia loukia4Ἐκεῖνος ὁ ἀγαθός κλῆρος. Ἐκεῖνος ἡ ἀγαθή μερίς. Ἐκεῖνος ὁ τήν μερίδα σοι χαριζόμενος. Ἐκεῖνος ὁ πλουτίζων.  Ἐκεῖνος ὁ πλοῦτος, ὁ δεικνύς σοι τόν θησαυρόν καί θησαυρός σοι γενόμενος...».(20)

Οἱ πιστοί ἐνταφίασαν τήν Ἁγία Λουκία στίς Κατακόμβες πού φέρουν τό ὄνομά της καί εἶχαν κρυμμένο καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς κυριαρχίας τῶν Ἀράβων στή Σικελία.

Ὁ τόπος πού φυλασσόταν τό ἄφθαρτο σκήνωμα τῆς Ἁγίας ἦταν μυστικός καί τόν ἐγνώριζε μόνο μία οἰκογένεια πού μετέφερε τό ἱερό μυστικό ἀπό γενεά σέ γενεά γιά τό φόβο καταστροφῆς τοῦ σκηνώματους ἀπό τούς ἄπιστους.

Τό ἔτος 886 μ.Χ. ὁ Ἅγιος Λέων, Ἐπίσκοπος Κατάνης († 20 Φεβρουαρίου) -(21) ἀνήγειρε περικαλλῆ ναό πρός τιμήν της, ἐνῶ κτί-σθηκε ναός στό μαρτύριό της, στίς Συρακοῦσες νωρίτερα από τόν 6ο αἰώνα.

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη της στίς 13 Δεκεμβρίου.

Ἡ Ἁγία Λουκία θεωρεῖται προστάτιδα τῶν ὀφθαλμῶν, τῶν ὀφθαλμιάτρων, κατά τῆς δυσεντερίας, κατά τῶν αἱμορραγιῶν, κατά τῶν ἀσθενειῶν τοῦ λάρυγγος, κατά τῶν ἐπιδημιῶν, τῶν ἠλεκτρολόγων, τῶν γλυπτῶν, τῶν ὑαλουργῶν, τῶν μαχαιροποιῶν, καί τιμᾶται σέ πολλές χριστιανικές χῶρες.

Οἱ «ἱστορικές περιπέτειες» τῶν ἱερῶν λειψάνων αὐτῆς.

Τό ἱερό σκήνωμα τῆς Ἁγίας Λουκίας, πού εἶναι πηγή ἰάσεων καί ἰαμάτων, ἔφθασε στή Βενετία ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη.

Ὁ βυζαντινός στρατηγός Γεώργιος Μανιάκης(22) μετά τήν ἀνακατάληψη τῆς Σικελίας πού ἦταν στά χέρια τῶν Ἀράβων, τό ἔτος 1040 (23) θεώρησε, ὅτι ἔπρεπε νά ἐμπλουτίσει τή Ρώμη τῆς Ἀνατολῆς, τή Βασιλεύουσα, μέ τό λείψανο τῆς Ἁγίας, πού ἦταν "ἀκέραιη καί δροσερή, ὅπως τήν πρώτη ἡμέρα τῆς ταφῆς της".

Ἔτσι μετέφερε τό ἱερό λείψανο ἀπό τίς Κατακόμβες πού ἦταν κρυμμένο στήν Κωνσταντινούπολη μέσα σέ μιά ξύλινη λάρνακα καλυμμένη μέ ἀσήμι, ὅπως καί τό σκήνωμα τῆς Ἁγίας Ἀγάθης.

Ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη ἀφαίρεσε τό ἱερό λείψανο τῆς Ἁγίας Λουκίας, τό ἔτος 1204 μ.Χ., μέ τή σύμφωνη γνώμη τοῦ νεο-εκλεγέντος Λατίνου αὐτοκράτορος Βαλδουΐνου τῆς Φλάνδρας, ὁ δόγης Ἑρρίκος Dandolo (ἐνῶ οἱ Σικελοί ἀπέκτησαν καί πάλι, κατά τή διανομή τῶν ἱερῶν λειψάνων τῆς κατειλημμένης Πόλης, αὐτό τῆς Ἁγίας Ἀγάθης), ὁ ὁποῖος καί τό τοποθέτησε στόν Ἅγιο Γεώργιο τόν Μείζονα τῆς Βενετίας.

Ἡ πληροφορία τῆς μετακομιδῆς τοῦ σκηνώματος(24) στήν Κωνσταντινούπολη μᾶς ἔρχεται ἀπό τήν Historia Normannorum τοῦ Amato τοῦ Montecassino(25) καί, πάντα μέσα στόν ἴδιο αἰώνα, ἀπό τό Χρονικό τοῦ Cassino γραμμένο ἀπό τό Λέοντα Marsicano(26) καί περιληπτικά θά ἐπαναληφθεῖ ἀπό τόν Ἀνδρέα Dandolo(27).

Στό Βενετσιάνικο κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Μείζονος τό ἱερό σκήνωμα τῆς Μάρτυρος παρέμεινε γιά τρία τέταρτα τοῦ αἰώνος.

Λόγῳ τοῦ κινδύνου στό πέρασμα τοῦ βραχίονος τῆς θάλασσας μεταξύ τῆς νήσου τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί τοῦ Ριάλτο κατά τή χειμερινή περίοδο, ὅταν ἑορτάζεται ἡ Ἁγία (13 Δεκεμβρίου), μεταφέρθηκε, στίς 18 Ἰανουαρίου 1280, μέ τήν παρουσία τοῦ δόγη Ἰωάννη Dandolo καί τοῦ Ἐπισκόπου τοῦ Castello, στό ναό, πού ἴσως ἤδη προηγουμένως εἶχε ἀφιερωθεῖ στήν ἁγία, στήν εἴσοδο τοῦ Μεγάλου Καναλιοῦ τῆς Βενετίας.

Ἡ ἀντίσταση τῶν μοναχῶν σ' αὐτή τή μεταφορά ἐκφράζεται ἀπό τήν παράδοση πού θέλει ἕναν βραχίονα (πού μέχρι σήμερα διατηρεῖται στό κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Μείζονος) νά ἔχει ἀποκολληθεῖ ἀπό τό ἄφθαρτο λείψανο τῆς Ἁγίας, σημάδι τῆς ἐπιθυμίας της νά παραμείνει σ' ἐκεῖνο τόν τόπο.

Ὁ ναός πού φυλασσόταν σκήνωμα τῆς Ἁγίας καταστράφηκε τό 1849, γιά νά δημιουργηθεῖ χῶρος γιά τό σιδηροδρομικό σταθμό, καί ἔτσι τό ἱερό σκήνωμα μετακομίζεται, στίς 11 Ἰουλίου τοῦ 1860, στόν παραπλήσιο ἐνοριακό ναό τοῦ Ἁγίου Ἱερεμίου (πού ἀφιερώθηκε τότε στόν Προφήτη Ἱερεμία καί τήν Ἁγία Λουκία) στήν περιοχή Cannarregio τῆς Βενετίας.(28)

Απολυτίκιον ῏Ηχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Σικελίας τὸ κλέος, ᾽Εκκλησίας ἀγλάϊσμα,
καὶ τῆς οἰκουμένης ἁπάσης τὸ στερρότατον ἔρεισμα,
Λουκίαν ὑμνήσωμεν πιστοί, ὡς Μάρτυρα Χριστοῦ τὴν θαυμαστήν, παρθενίᾳ κοσμουμένην καὶ ἀρετῶν χαρίσμασι διαλάμπουσαν. Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι αὐτήν, Δόξα Χριστῷ τῷ στερρώσαντι, Δόξα τῷ δωρουμένῳ τοῖς πιστοῖς στέφος τὸ ἄφθαρτον.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.


Τὴν λαμπράν σου ἄθλησιν, ἀνευφημοῦντες ἐν πόθῳ,
ὡς ἁγνὴν παρθένον σε, καὶ ἀθληφόρον τιμῶμεν·
μόνον γὰρ, Χριστοῦ τὸ κάλλος ἐπιποθοῦσα, ἅπασαν,
ἀπεβδελύξω φθαρτῶν ἰδέαν· διὰ τοῦτο καὶ τμηθεῖσα,
ἀφθάρτου δόξης Λουκία ἔτυχες.

Μεγαλυνάριον.


Τὸ τῆς Σικελίας κλέος πιστοί, καὶ Συρακουσίων θρέμμα ἅγιον καὶ σεπτόν, τῆς ὀρθοδοξίας οἱ μῦσται  νῦν τιμῶμεν, Λουκίαν τὴν Παρθένον ὕμνοις καὶ ᾄσμασι.

agia loukia5

agia loukia5

agia loukia7


 

1. Συρακοῦσες: πόλη τῆς Σικελίας. Ἡ μέγιστη, πλέον ἰσχυρά καί πλούσια τῶν ἀρχαίων ἑλληνίδων πόλεως τῆς Σικελίας. Ἱδρύθηκε κατά τό 757 ἤ 734 π.Χ. ὑπό τοῦ Κορινθίου Ἀρχίου. Σέ αὐτή κατοικοῦσαν Κορίνθιοι, Μεγαρεῖς καί Χαλκιδεῖς. Τόν Χριστιανισμό ἐκήρυξε σέ αὐτή ἐπί τρεῖς ἡμέρες ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, βλ. Βατάλου Δ. Μάνου, «Συρακοῦσαι», Μεγάλη Ἑλληνική Ἐγκυκλοπαίδεια, τόμος 22ο;, Ἀθῆναι 1933, σελ. 612.

2. Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, C.L.V. Edizioni Liturgiche, Rome 1998, σελ. 311. Catholic Encyclopedia, Saint Lucy, 9, New York 1910. «Λουκία», Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυ-κλοπαιδεία, 8ος τόμος, Ἀθῆναι 1966, σελ. 393. Εὐαγγελίδη Τρ., «Λουκία», Μεγάλη Ἑλληνική Ἐγκυκλοπαίδεια, τόμος 16ος, Ἀθῆναι 1931, σελ. 288.

3. Ο αὐτοκράτορας Διοκλητιανός ἔθεσε ὡς σκοπό τῆς βασιλείας του τήν ἀναδιοργά-νωση τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας καί τήν ἐπιβολή τοῦ κύρους της σέ ὅλες τίς ἐπαρχίες τόσο μέ τή διοικητική μεταρρύθμιση (τετραρχία), ὅσο καί μέ τήν ἀναδιοργάνωση τῆς πειθαρχίας τοῦ στρατεύματος. Τήν πολιτική αὐτή τῆς ἑνότητας ἐπε-δίωξε νά ἐνισχύσει καί μέ τήν προβολή τῆς ἐπίσημης ρωμαϊκῆς θρησκείας. Ἔτσι, ἐκδόθηκαν ἀλλεπάλληλα διατάγματα κατά τοῦ Χριστιανισμοῦ καί ἄρχισαν πάλι σκληροί διωγμοί κατά τῶν Χριστιανῶν, βλ. Βλ. Βλασίου Φειδᾶ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία Α΄, Ἀθῆναι 2002 (3), σελ. 128-129.

4. Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀγάθη καταγόταν ἀπό τό Παλέρμο τῆς Σικελίας. Μαρτύρησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Δεκίου (249-253) τυχοῦσα ἐκ μέρους τῶν πιστῶν τῆς πόλεως μεγάλης τιμῆς ἤδη ἀπό τούς πρώτους χρόνους μετά τό ἔνδοξο τέλος της. Ἰδιαίτερα τιμοῦσαν τήν Ἁγία οἱ Χριστιανοί τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπου ὑπῆρχε ναός στό ὄνομά της, καί τοῦ Πόντου. Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν ἱερά μνήμη τῆς Ἁγίας Ἀγάθης στίς 5 Φεβρουαρίου. Λόγῳ τοῦ μαρτυρίου της ἡ Ἁγία Ἀγάθη θεωρεῖται προστάτιδα τοῦ μαστοῦ καί ἰάτειρα τῶν μαστικῶν παθήσεων (καρκίνου, μαστίτιδας, τιτανώματος, ραγάδων κ.λπ.), όπως καί τῶν γυναικῶν πού δέν ἔχουν γάλα καί δέν μποροῦν νά θηλάσουν τά νεογέννητα βρέφη τους, ἐναντίον τῆς στειρότητας, τῶν βρεφοκόμων, τῶν θυμάτων βιασμοῦ, τῶν νοσηλευτῶν καί νοσηλευτριῶν, τῶν δαιμονοπαθῶν, τῶν καμπανοποιῶν, διότι ἡ καμπάνα ἔχει τό σχῆμα τοῦ ἀνεστραμμένου μαστοῦ, τῶν χυτευτῶν μετάλλων, διότι ἡ ροή τοῦ λυωμένου χαλκοῦ θυμίζει τήν ἡφαιστειακή λάβα τῆς Αἴτνας, τήν ὁρμή τῆς ὁποίας ἀναχαίτισε ἡ Ἁγία, τῶν σεισμοπαθῶν, λόγῳ τοῦ σεισμοῦ πού ἔγινε κατά τήν ὥρα τοῦ τελευταίου μαρτυρίου της, τῶν λιθοξόων, λόγῳ τῆς ἐπιγραφῆς στήν πλάκα πού ἔβαλε ὁ Ἄγγελος στόν τάφο της, τῶν πυροσβεστῶν καί κατά τῶν πυρκαϊῶν, λόγῳ τῆς συνδέσεώς της μέ τά θαύματα τοῦ ἡφαιστείου, τῶν ὑφαντῶν καί ὑφαντριῶν, ἐναντίον τῶν φυσικῶν καταστροφῶν, τῶν βοσκῶν καί τῶν κοσμηματοποιῶν, βλ. Ἀρχιμ. Δημητρίου Καββαδία, «Ἡ Ἁγία Παρθενομάρτυς Ἀγάθη προστάτις τῶν μαστῶν-ἰάτειρα τῶν μαστικῶν παθήσεων», περιοδικό Πεμπτουσία, τεῦχος 2ο, 2015.

5. Μητροπολίτου Χόνγκ Κόνγκ Νεκταρίου, Ἡ Ἁγία Παρθενομάρτυς Λουκία

6. Φιλιπ. 1, 29.

7. Βλ. http://www.chiesa-cattolica.net/santi/santa-lucia.php. Ὁ ἔπαρχος τῶν Συρακουσῶν Πασχάσιος εἶχε διαδεχθεῖ τόν ἡγεμόνα Καλβισιανό ὁ ὁπῖος κατεδίκασε σέ μαρτυρικό θάνατο τόν Διάκονο Εὔπλο († 12 Αὐγούστου).

8. Παρακλητική, ἦχος α΄, Δευτέρα πρωῒ, Κανών τῶν Ἀσωμάτων, ὠδή στ΄, Μαρτυρικά.

9. Μηναῖον 2ας Μαρτίου, δεύερον Στιχηρόν Προσόμοιον τῶν Ἑσπερίων.

10. Εὐσεβίου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, VIII 9, 5.

11. Ματθ. 10, 19-20. Λουκ. 21, 14-15.

12. Συναξάριον Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, Βρυξέλλες 1902, στ. 306.

13. Πήρωση=βλάβη ἤ ἀτέλεια, ἀναπηρία. Ἡ λέξη προέρχεται από τό ρῆμα πηρῶ πού σημαίνει καθιστῶ κάποιον ἀνάπηρο, ἀκρωτηριάζω, σακατεύω.

14. Μεγάλου Ἀθανασίου, Ἑρμηνεία εἰς τό Ἆσμα Ἀσμάτων, 1, ΒΕΠΕΣ 5, 12.

15. Βλ. Συναξάρι τῆς Ἁγίας, Μηναῖον Δεκεμβρίου, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι, 1993, σελ. 240. Σωφρονίου Εὐστρατιάδου, Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σελ. 279. Μιχαήλ Ἰ. Γαλανοῦ, Οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων, τεῦχος Λ´, μήν Δεκέμβριος, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 1988, σελ. 76. Μητροπολίτου Τριφυλίας καί Ὀλυμπίας Στεφάνου, Ἀκολουθία τῆς Ἁγίας καί Ἐνδόξου Παρθενομάρτυρος Λουκίας, Κυπα-ρισσία, 1994.

16. Ἀποκ. 9,4.12, 11.

17. Τό μαρτύριο καλεῖται «ὕψωσις», βλ. Ὠριγένους, Εἰς μαρτύριον προτεπτικός, ΒΕΠΕΣ, 9, 67.

18. Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 2, 62, P.G. 99, 1280BC.

19. «Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου καί δώσοι τόν στέφανον τῆς ζωῆς», Ἀποκ. 2, 10. «Μή φοβεῖσθε, φησι, τήν ἐκ τῶν θεομάχων διά μαστίγων καί πειρασμῶν θλῖψιν...καταφρο-νητέος ὁ θάνατος, ὡς ἐν ὀλίγῳ προξενῶν στέφανον ζωῆς ἀμάραντον», Ἀνδρέου Καισα-ρείας, Ἑρμηνεία εἰς τήν Ἀποκάλυψιν Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, Δ΄, P.G. 106, 236BC.

20. Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, Εἰς τούς Μακαρισμούς, Λόγος Η΄, P.G. 44, 1292C, 1300B.

21. Ὁ Ἅγιος Λέων καταγόταν ἀπό τή Ραβέννα καί ἦταν τέκνο εὐγενῶν καί εὐσεβῶν γονέων. Διακρίθηκε γιά τόν πλοῦτο τῶν ἀρετῶν του, τή σεμνή πολιτεία του καί τή χάρη τῆς θαυματουργίας. Κοιμήθηκε μέ εἰρήνη περί τό 785.

22. Ὁ Γεώργιος Μανιάκης (998-1043) ἦταν βυζαντινός στρατηγός πού ἔδρασε κατά τό β΄ τέταρτο τοῦ 11ου αἰώνα. Ἀπό πολλούς νεώτερους ἱστορικούς θεωρεῖται συνεχι-στής τῆς Μακεδονικῆς ἐποποϊίας, δηλαδή τῶν στρατιωτικῶν ἐπιτευγμάτων τῶν αὐ-τοκρατόρων-στρατηλατῶν Νικηφόρου Β΄Φωκᾶ, Ἰωάννου Α΄ Τσιμισκῆ καί Βασιλείου Β΄.Ὁ στρατηγός Γεώργιος Μανιάκης διέπρεψε στίς μάχες, ἀλλά ἦλθε σέ σύγκρουση μέ τόν ἀρχηγό τοῦ στόλου Στέφανο πού ἦταν συγγενής τοῦ αυτοκράτορα Ἰωάννου Β’ τοῦ Κομνηνοῦ. Ὡς εἶναι ἑπόμενο, ὁ Μανιάκης ἔχασε τή βασιλική εὔνοια καί κλήθηκε στήν Πόλη, γιά νά ἀπολογηθεῖ. Ἐκεῖνος σκέφθηκε ὅτι γιά νά ἀνακτήσει τήν εὔνοια τοῦ αὐτοκράτορα θά ἔπρεπε νά μεταφέρει στή Βασιλεύουσα τούς δύο θησαυρούς τῆς Σικελίας, δηλαδή τά ἄφθαρτα σκηνώματα τῶν Ἁγίων Μεγαλομαρ-τύρων Ἀγάθης της Κατάνης καί Λουκίας τῶν Συρακουσών, Ἀρχιμ. Δημητρίου Καββαδία, «Ἡ Ἁγία Παρθενομάρτυς Ἀγάθη προστάτις τῶν μαστῶν-ἰάτειρα τῶν μαστικῶν παθήσεων», περιοδικό Πεμπτουσία, τεῦχος 2ο, 2015. 

 

23. Ἡ ἀποφασιστική μάχη δόθηκε στήν πεδιάδα τῶν Δραγγίνων κοντά στήν Αἴτνα, ὅπου οἱ Ἄραβες συνετρίβησαν ἐκ νέου. Ἄμεσο ἀποτέλεσμα τῆς μάχης τῶν Δραγγίνων ἦταν ἡ θριαμβευτική εἴσοδος τῶν Βυζαντινῶν στίς Συρακοῦσες.

24. Andreae Danduli Chronica, ΙΧ, 14, ed. cit., σελ. 236, ll. 1-11); “Huius itaque Donati sepultura insignis erat; ubi oratorium ex eius nomine vocitatur, habens fontem acquarum, quem ipse fertur orationibus invenisse (episodio tramandato dalla Storia Ecclesiastica di Sozomeno e mediato dalla Historia Tripartita di Cassiodoro-Epifanio); cuius corpus, sub Dominico Michaele duce, Venecias delatum est” (τοῦ ἰδίου, ΙV, 14, ed. cit., σελ. 45, ll. 3-6).

25. Ystorie de li Normant par AIMÉ, éveque et moine de Mont-Cassin, publiée avec une introduction et des notes par l’ abbé O. DELARE, Rouen, 1892, σελ. 62.

26. Syn. Eccl. Cp., cit., coll. 643-644. Follieri, S. Donato cit., σελ. 166, 169. Πρβλ. P. Bertocchi, Donato, vescovo di Evorea (Euria) nell'Epiro, santo, BS, IV, Roma, 1964, coll. 786-787.

27. A. Kominis- I. Polemis, Unpublished Texts on St. Donatos of Euroia (BHG 2111-2112), στό Rivista di Studi Bizantini e Neoellenici, N.S., XXXI (1994), σελ 3-44. A. Proiou, Canones Augusti, Romae, 1980 (Analecta Hymnica Graeca e codicibus eruta Italiae Inferioris, IOSEPH SCHIRΣ consilio et ductu edita, XII), σελ. 82-110 (testi), 431-447. Πρβλ. L. Petit, Biblio-graphie des acolouthies grecques, Bruxelles, 1926, [Subsidia Hagio-graphica, 16], σελ. 73).

28. Poncelet, Le Ligendier cit., n. 858, σελ. 107-108. 

Εμφανίσεις: 300726
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: