Γράφει ο π. Δημήτριος Θεοφίλου στην Romfea.gr

Είναι πολλοί οι συμπατριώτες μας που προβληματίζονται και ψυχανεμίζονται ανάμεσα στο ναι και στο όχι, όσο αναφορά τη συμμετοχή τους στο πανεθνικό συλλαλητήριο για την Μακεδονία, την ερχομένη Κυριακή.

Η «κοινωνική μηχανική» σε μια περιρρέουσα μιντιακή ατμόσφαιρα απόλυτου «matrix», έχει καταφέρει να σπείρει υποψίες, αφού είναι προφανές πλέον, πως δεσπόζουν παντού οι ψευδαισθήσεις, με αποτέλεσμα αυτό που φαίνεται, σπάνια να ανταποκρίνεται πραγματικά σε αυτό που αρχικά δείχνει ή είναι στη πραγματικότητα.

Οι προθέσεις ίσως κάποιων που διοργανώνουν το συλλαλητήριο να μην είναι αυτές που βγαίνουν προς τα έξω, αλλά δεν πρέπει να λησμονεί κάποιος πως ο σκοπός είναι ένας, και αυτός είναι τρανός και μεγάλος.

Πέρα από την ονοματολογία, είναι το ομόψυχο, το ομοθυμαδόν και το ομόνοο, που φοβίζουν όλους εκείνους που για δεκάδες χρόνια τώρα, εργάζονται με συνέπεια και μέθοδο να μας κάνουν καταναλωτές και χρήστες, «όντα» ατομοκεντρικά και αδιάφορα, με συγκεκριμένες εγωκεντρικές βιο-σωματικές ανάγκες και προτεραιότητες, που μπορούμε να θεραπεύσουμε, μόνο ασπαζόμενοι το σύστημα, στο οποίο αυτοί βάζουν τους κανόνες και ορίζουν τις όποιες ποινές παράβασής τους.

Η νεοελληνική εκκλησία του 2018, κουβαλώντας στο ιστορικό της παρελθόν, από τη μία συμπεριφορές όπως εκείνης στον εμφύλιο πόλεμο και την 7ετή δικτατορία, και από την άλλη έναν δίχως όρια σιωπηλό ενδοτισμό στην ισοπέδωση των πάντων. Βρίσκεται μετέωρη ανάμεσα στη διελκυστίνδα του «τολμώ» και του «παρατηρώ».

Αυτή η ανημποριά την καθιστά ολίγιστη στα μάτια και τη συνείδηση του ίδιου του λαού της, και την περιορίζει στο ρόλο του τραπεζοκόμου, ή στη καλύτερη περίπτωση στα πλαίσια μιας φιλανθρωπικής Μ.Κ.Ο.

Η αξιωματούχοι της είτε σιωπούν όχι λεκτικά (κάποιοι κάτι ψιθυρίζουν), αλλά βιωματικά, είτε μια συγκεκριμένη μειοψηφία κραυγάζει εθνικιστικά και υστερικά αυτοπροσδιοριζόμενη ως η αυθεντική εκδοχή του εκκλησιαστικού γεγονότος εν Ελλάδι σήμερα.

Ανάμεσα λοιπόν στην «αφασία» και την «γραφικότητα», στην «ακινησία» και την «υστερία», υπάρχει μέγα χάσμα, το οποίο καλείται να γεφυρώσει με νηφαλιότητα και τόλμη ο απλός ποιμένας – πνευματικός πατέρας – παπάς – εφημέριος, στου οποίου τους ώμους έχει πέσει το βαρύ ποιμαντικό έργο της διαχείρισης των καθημερινών ζητημάτων και αιτημάτων του λαού του Θεού, όταν κάποιοι άλλοι ασχολούνται με το πότε θα πάρουν αρχιερατική πατερίτσα, ή πως αφού την πήραν θα διασφαλίσουν την εξουσία τους με όρους κοσμικού «γίγνεσθαι», ανυποψίαστοι και ανοίκειοι προς στον πνευματικό θεσμό που έχουν κληθεί να διακονήσουν και όχι να κυριαρχήσουν.
Στο πανεθνικό συλλαλητήριο – διαμαρτυρία της Κυριακής θα συμμετάσχω λοιπόν για τους εξής σαφείς και συγκεκριμένους λόγους:

-Επειδή είμαι ορθόδοξος χριστιανός και οφείλω τιμή και σεβασμό στο συλλογικό μου παρελθόν, στην ιστορία, στη γλώσσα, στο πολιτισμό και την ελπίδα του μέλλοντός μου.

-Επειδή είμαι έλληνας, και αφού έμαθα σε απόλυτο βαθμό να σέβομαι τους άλλους λαούς και την ιστορία τους, ήρθε η ώρα να τους θυμίσω πως με την ιστορία δεν μπορεί να παίζει κανείς, και κατόπιν να «επιβάλλω» τα όρια που δεν έβαλα νωρίτερα, με οποιοδήποτε κόστος όχι πολιτικό αλλά πραγματικό.

- Επειδή βαρέθηκα να με εξαπατούν, όσοι κάποια στιγμή με ψέματα υφάρπασαν την ψήφο μου και θεωρούν πως έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα, να διαλύσουν τη πατρίδα τη πίστη και την οικογένεια μου, δηλαδή ότι όσιο και ιερό διαθέτει τούτη η όμορφη και παράξενη πατρίδα. Όχι λοιπόν δεν έχουν τέτοιο δικαίωμα, δεν με εκπροσωπούν πλέον αυτοί που στα δημοψηφίσματα το «όχι» μου το κάνουν «ναι», αυτοί που έχουν καταχρεώσει τη χώρα μου, αυτοί που ξεπουλάνε τα πάντα, αυτοί που έδιωξαν και διώχνουν τα παιδιά μας στο εξωτερικό, αυτοί που δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο εδώ και 44 χρόνια. Αυτή τη δημοκρατία των πολιτικών «Πινόκιο», των κατασκευαστών - μεγαλοεργολάβων, των βαρόνων των Μ.Μ.Ε της πλάκας και της φάπας, δεν τη θέλω πια.

- Επειδή δεν χαρίζω ούτε εκχωρώ σε κανέναν «βάρβαρο1» το όνομα την γλώσσα και την ιστορία της Μακεδονίας μου. Και το ίδιο κάνω, μη παραχωρώντας το δικαίωμα της ζωής και της ελευθερίας, τόσο της δικής μου τόσο και των παιδιών μου, σε κανέναν γραικύλο – νενέκο – πρόθυμο οσφυοκάμπτη των Βρυξελλών ή της Ουάσιγκτον.

Επειδή:

· Δεν αντέχω άλλο!
· Δεν γονατίζω άλλο!
· Δεν ξεχνώ άλλο!
· Δεν παραχωρώ άλλο!
· Δεν φοβάμαι άλλο!
· Αλλά ανασηκώνω τη πλάτη και τολμώ να πάρω τα ινία της πατρίδας στα χέρια μου, τα χέρια σου, τα χέρια μας.

«Άιντε θύμα άιντε ψώνιο
άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς
θα'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς2».
_________________________________________________________

1https://en.wikipedia.org/wiki/Barbarian

2 ΒΑΡΝΑΛΗΣ. Κ., «Η μπαλάντα του κυρ-Μέντιου»
stixoi.info: Παρουσιάστηκε σφάλμα!!