Του Σεβ. Μητροπολίτου Πτολεμαϊδος κ. Εμμανουήλ | Romfea.gr

«Πως εξείπω το μέγα
Μυστήριον – ο αναφής
ψηλαφάται και ο άναρχος
άρχεται … Ιησούς χθες
και σήμερον ο Αυτός
και εις τους αιώνας …»
(Στιχηρό Ιωάννου μοναχού)

Προσεγγίζοντας για μια ακόμη φορά, το μέγα μυστήριο «του εν Βηθλέεμ προς ημάς εμφανώς» ερχομένου Χριστού από το ανεξάντλητο «λειβάδι» του υμνογραφικού λόγου, εκστατικοί ρωτάμε κι εμείς μαζί με τον απορούντα υμνωδό «πως φέρω σε φέροντα τω ρήματι τα σύμπαντα απόρρητον - γέννημα ;;;».

Με ποιο τρόπο να εξιχνιάσει κανείς το πάντα ανεξιχνίαστο μυστήριο της σαρκωσεώς Του; 

Όταν άγιοι υμνωδοί με πόνο ψυχής διερωτώνται «τι τούτο το γεγονός» πως εμείς με άνεση θα τοποθετηθούμε απέναντι σ’ ένα «ξένον» θαύμα όπου «Θεός δυνάμεις λαθών, όσαν υπερκοσμίους όσας εν γη» Αυτός έκλινε ουρανούς και κατέβη για να σώσει «Την άσεμνα βακχεύουσα ανθρωπότητα …».

Έκλινε και κατέβη !...

Μέσα σ’ αυτούς τους
δύο ρηματικούς τύπους
συμπεριλαμβάνεται όλο το Μυστήριο
«της επί Γης παρουσίας ΤΟΥ…».

Η περιπλάνησί μας σε χώρους ερμηνευτικούς του Μυστηρίου, χωρίς την βοήθεια αυτών που έζησαν δια βίου το γεγονός της ελεύσεώς του στη καρδιά του κόσμου, δεν θα βοηθήσουν περισσότερο ή λιγότερο το νου μας, όσο η καρδιά μας θα παραμένει κενή ή νεκρή !...

Παρά ταύτα η ερμηνεία
του μεγάλου Μυστηρίου
της Σαρκώσεώς Του Υιού και Λόγου
του Θεού δεν είναι θέμα λογικών σεινηρμών
αλλά υπερ - λόγου βιώματος.

«Μετά φόβου Θεού» και προσπάθεια ερμηνείας μαζί με τον βιωμένο υμνογραφικό κάλαμο ας μπούμε για λίγο μέσα στη Φάτνη του Μυστηρίου !...

Εκεί στη σπηλιά και στη φάτνη θα βρούμε τον «συμπαθώς αφιγμένον» Χριστόν. 

«Εκεί εφάνη ρίζα απότιστος … βλαστάνουσα άφεσιν…»

«Εκεί ευρέθη φρέαρ ανόρυκτον…» 

«Εκεί Παρθένος τεκούσα βρέφος, την δίψαν έπαυσεν ευθύς την του Αδάμ και του Δαυϊδ…»>

Δέχου ασπασμόν η εκκλησία …

«Εξ’ ερημαίων λόφων ή των εθνών έγερσις!...»

Κυριολεκτικά ο υμνογραφικός λόγος, όσο τον πλησιάζει κανείς με πόθο και πίστη, μας αφήνει άφωνους μέσα από τον ρεαλισμό των ερωτημάτων - ακόμη και εκ λόγου αντιθέτου, μας καθοδηγεί ως άλλους «αστροπολούντας» και μας - ελκύει - να μπούμε μέσα στη φαντή του Μυστηρίου και καρδιακά να το προσκυνήσουμε. Προσκύνησις και μόνον Προσκύνησις που προϋποθέτει δυνατή καρδιά γεμάτη ουρανό και αγάπη !....

«Προσκυνούμεν Σου την Γένναν Χριστέ …»

Σ’ αυτό το ξένο και ξενότροπο Μυστήριο μετά από ένα παρατεταμένο ερωτηματολόγιο ο υμνογράφος μας προτρέπει λέγοντας «Προσκυνούμεν Σου την Γένναν Χριστέ !...»

Κι αυτό το προσκυνούμε θέλει πολύ ταπείνωση και πολύ αγάπη για να είναι αληθινό και ελεύθερο. 

Η προσκύνησις δεν είναι μια εξωτερική πράξη υποκριτικής κίνησης με θεατρικά στοιχεία … μιας φαινομενικής ταπεινοσχημίας.

Η προσκύνησις είναι μια εσωτερική κίνηση της καρδιάς και του νου που έχει κατέβει στη καρδιά και δεν μπορεί να σκεφθεί τίποτε άλλο παρά μόνο να προσκυνήσει. 

Να υποκλιθεί προ του Μυστηρίου του ξένου και παράδοξου. Να κλίνει το γόνυ της ψυχής και του σώματος και να ασπασθεί προσκυνηματικά «εν αληθεία και ευθύτητι» Αυτόν που οι αιώνες προκατήγγειλαν. 

Αυτόν που «έργα των χειρών αυτού» είναι η «αλήθεια και η κρίσις». 

Έτσι μαζί με τον λόγο του ψαλμού «εισελευσόμεθα εις τα σκηνώματα αυτού, προσκυνήσωμεν εις τον τόπον, ου έστησαν οι πόδες Αυτού !...

Έτσι ως
προσκυνητές
και μόνο
πορευόμαστε
κάθε φορά
για να γιορτάσουμε
ΑΥΤΟΝ που πάντοτε
έρχεται …

Χριστιανός σημαίνει ένας συνεχής προσκυνητής του Θεού – που πάντοτε θα αναφωνεί με τον υμνωδό «Αρρωγέ Χριστέ τον βροτοίς εναντίον πρόβλημα την σάρκωσιν αρρήτως έχων …»

Εσύ Κύριε
στο πρόβλημα της
θεοποιημένης λογικής μου
και του ασυμβίβαστου εγωϊσμού μου
δος μου την δύναμι να προσκυνήσω
ΕΣΕΝΑ που ως άνθρωπος ταπεινός εφάνης.
Στο πέλαγος
των εγωϊστικών μου
ροών, δος μου Κύριε
τη δύναμη της προσκύνησης Σου
εν Ταπεινώσει, εν μετανοία
εν ελευθερία, εν αγάπη …
Δεν έχω τι το κηρυκτικόν να προσφέρω
Κύριε στη Γέννησή Σου

Ο κηρυγματικός μου λόγος ασαφής, ανθρώπινος και κάποτε ηθικιστικός, δεν έχει να προσθέσει τι το νέον σε Σε τον αιώνια Νέον!!!

Σε Σένα Χριστέ που δεν κήρυξες λόγο καθωσπρεπτικό, ούτε απλά ουμανιστικό, αλλά λόγο ουσίας, λόγο αλήθειας και Ουράνιας αγάπης με φάτνη και Σταυρό.

Θεομάχοι και Χριστοκτόνοι θα βρίσκονται πάντοτε προ των θυρών της καρδιάς του κόσμου. 

Οι ταπεινοί - οι και αληθινοί προσκυνηταί Σου Κύριε πάντοτε μαζί με τον Ιαμβικό, ειρμό του κανόνα της Γεννήσεώς Σου θα ψάλλουν έως υπάρχουν το · «Νεύσον προς ύμνους οικετών ευεργέτα εχθρού ταπεινών την επηρμένην οφρύν …»

Εσύ Κύριε «πολέμησον» τους πολεμούντας με … 

«Πολέμησον» αυτούς που διώκουν την ομορφιά της πίστης, από τα στήθη της κοινωνίας, εισηγούμενοι το νοθευμένο κρασί μιας πίστης ουδετερόθρησκης!...

Φώτιζε Κύριε από τη Φάτνη Σου «ύπερθεν» ακλόνητους «εστηριγμένους» τη βάσει της πίστεως.

Μιας πίστης σμιλευμένης με ταπείνωση και αγάπη σε Σε Τον πάντα ταπεινό και αγαπημένο !...

Καλό συναπάντημα αδελφοί στην Φάτνη της Πίστεως, στον Όρθρο της Αλήθειας και στο Γέννημα της Αγάπης!