Του Μητροπολίτου Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου κ. Δημητρίου

ΣΧΕΔΟΝ ὁλοκληρώθηκαν ἀνά τό πανελλήνιο οἱ ἑορτασμοί τῆς δεύτερης μεγάλης ἐθνικῆς μας ἐπετείου, τοῦ ἱστορικοῦ πανεθνικοῦ «ΟΧΙ» τοῦ 1940.

Τό εἶχε διαδηλώσει μέ ἀποφασιστικότητα εὐθύς ἐξαρχῆς ὁ τότε πρωθυπουργός Ἰωάννης Μεταξᾶς ἀποκρινόμενος στό ἰταλικό τελεσίγραφο, τό εἶχε προσυπογράψει ὁ τότε βασιλιάς Γεώργιος, ἀλλά τό διακήρυξε στήν πράξη σύσσωμος ὁ λαός μέ πανεθνικό ἐνθουσιασμό, πανεθνικό ἡρωϊσμό, πανεθνική ἀντεπίθεση καί πανεθνική ἀντίσταση μιᾶς ἀλύγιστα γενναιόψυχης τετραετίας, πού θά ἔληγε (χωρίς νά καταλήξει) τό 1944, πάλι Ὀκτώβριο μήνα!

Κάθε χρόνο οἱ ἑορτασμοί ὁλοκληρώνονται, μέ τή μεγάλη μαθητική παρέλαση στήν πρωτεύουσα καί βεβαίως τίς μαθητικές παρελάσεις τῆς 27^ης Ὀκτωβρίου καί τή μεγάλη στρατιωτική παρέλαση τῆς 28^ης στή συμπρωτεύουσα, ἐνώπιον τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας. Στή Βόρειο Ἑλλάδα ὅπου διαδραματίστηκαν οἱ πρῶτες ἀποφασιστικές σκηνές τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου στή χώρα μας… 

Εἰδικά ἐδῶ, ὅπου εἶχαν προηγηθεῖ καί οἱ καταλυτικές ἐξελίξεις τῶν Βαλκανικῶν καί τοῦ Α´ Μεγάλου Πολέμου.

Γι᾽ αὐτό ἄλλωστε, πρίν τήν 28^η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, τιμᾶται κάθε χρόνο ἐπετειακά πάλι στή Θεσσαλονίκη ἡ 26η Ὀκτωβρίου τοῦ 1912, συνεπετειακά μέ τή μνήμη τοῦ οἰκουμενικά περιώνυμου πολιούχου της καί μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, τοῦ Μυροβλύτου.

***

ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΙ βεβαίως ἤ καί ἐπακολουθοῦν ἀνά τά ἐπαρχιακά (μικρά ἤ μεγάλα) ἀστικά κέντρα τῆς Βορείου Ἑλλάδος πολλές ἄλλες μικρότερες ἐπέτειοι γιά τά κομβικά γεγονότα τοῦ 1912 καί τοῦ 1913, πού ἐξασφάλισαν τή λύτρωση ἀπό αἰώνων σκλαβιᾶς σέ μεγάλο τμῆμα τῆς σημερινῆς μας πατρίδας.

Μιά τέτοια ἐπέτειος τιμήθηκε πρεπόντως κι ἐφέτος στή Μητρόπολή μας, 23 Ὀκτωβρίου, 114 χρόνια ἀπό τότε πού ἀνέπνευσε ἐλεύθερα ἡ Γουμένισσα καί ὅλη ἡ Παιονία, μετά ἀπό αἰῶνες ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ.

Καί δέν ἦταν μόνο ἡ Παιονία πού ἀπολυτρωνόταν ἀμαχητί, ἀλλά κατά κάποιο τρόπο διάνοιγε τό δρόμο, διασφάλιζε τά περάσματα τοῦ Ἀξιοῦ, γιά νά παραδοθεῖ ἀμαχητί ἐπιτέλους ἀπελεύθερη καί ἡ Θεσσαλονίκη, μετά ἀπό τρεῖς μόλις μέρες, στίς 26 Ὀκτωβρίου 1912.

Φέτος ἡ μία τοπική ἀπελευθερωτική ἐπέτειος τῆς 23^ης Ὀκτωβρίου 1912 (114 χρόνια ἀπό τότε) τιμήθηκε μέ κάθε ἄνεση, καθώς ὁ καιρός ἦταν εὐνοϊκότατος, ἤπιος, μέ ἡλιοφάνεια, πού ἐπιδοτοῦσε μέ χαρμοσύνη τόν εὔλογο ἑορταστικό ἐνθουσιασμό τῶν μαθητῶν ἀπό τά σχολεῖα τῆς κωμόπολης καί εὐρύτερα τῆς Παιονίας, ἀλλά καί τῶν ἔνστολων μελῶν μέ παραδοσιακές στολές ἀπό τούς τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους πού πάντοτε συμμετέχουν.

Ἡ δεύτερη φετινή ἐπέτειος τῆς 28^ης Ὀκτωβρίου 1940 (86 χρόνια ἀπό τότε) συνέπεσε νά τιμᾶται κι ἐδῶ, ὅπως καί στή Θεσσαλονίκη καί ἀνά τήν Ἑλλάδα, μέ δυσμενέστερες καιρικές συνθῆκες, ψυχρό ἀέρα καί κρύο πολύ, κάτω ἀπό ἕνα συννεφιασμένο οὐρανό πού προμηνοῦσε κι ἄλλη κακοκαιρία.

Αὐτές οἱ ἐναλλαγές τῶν καιρικῶν συνθηκῶν, ἀπό ἠπιοτέρων πρός τίς δριμύτερες, ἀποτύπωναν εἰδικά γιά μᾶς, ἐδῶ στήν Παιονία μέχρι καί τή Γέφυρα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, ἀλλά καί γιά τό Κιλκίς καί πιό πέρα γιά τή Θεσσαλονίκη τίς ἐναλλαγές τῆς εἰρηνικῆς παράδοσης-ἀπελευθέρωσης τοῦ 1912 μέ τίς σκληρότατες αἱματηρές ἀπελευθερώσεις τοῦ 1913 (Κιλκίς) καί ὅσα βίωσαν στό ἴδιο τό κορμί τῆς ἱστορίας τους, τῆς ἱστορίας μας, οἱ προγενέστερες γενιές τοῦ 1920-24 καί τοῦ 1940-49.

Ἀπό τήν ὁλόφωτη χαρμοσύνη καί τήν ἡλιοφάνεια τῆς 23^ης Ὀκτωβρίου στήν ἀδυσσώπητη δριμύτητα τῆς 28^ης Ὀκτωβρίου! Ἀπό τήν εἰρηνική παράδοση-ἐλευθέρωση τῆς Γουμένισσας τό 1912 στή θυσιαστική ὁμόψυχη καί ὁμόφωνη ὑπεράσπιση τοῦ ἐθνικοῦ μας χώρου τό 1940.

Ἐπ᾽ ἀμφοτέρων τῶν «συγκυριακῶν συνθηκῶν» (μεθ᾽ ὅσης εὐνοϊκῆς εὐνοϊκότητος ἤ ἄτεγκτης σκληρότητος ἀντιστοίχως σήμαιναν) ἐπωχήθηκε ἡ νίκη τοῦ ψυχωμένου Ἑλληνισμοῦ, ἡ ἀποφασιστικότητα ἀπό τή μιά καί ἡ γενναιοψυχία ἀπό τήν ἄλλη, ἡ ἀποφασιστική εὐφυΐα καί ὁ ἀνεξάντλητος δυναμισμός, ἡ προβλεπτική ἑτοιμότητα καί ἡ ἐπιχειρησιακή φιλοπατρία, ἡ λεβεντιά τῆς Ρωμέηκης ἀνδρειοσύνης σέ δύο ἐνιστορικές ἀποτυπώσεις.

***

ΣΗΜΕΡΑ πού τιμοῦμε ἐκεῖνες τίς κομβικές ἐξελίξεις ἐπετειακά, δέν τίθεται σέ μᾶς ζήτημα ἀξιολόγησης τῆς σημασίας γιά τήν πρώτη ἤ τήν ὕστερη ἐπέτειο. Δέν τίς γιορτάζουμε μέ τή «λογική» τῶν προτιμήσεων περί κάποια «ἐκθεσιακά ἀγαθά». Γιορτάζουμε τίς διττές αὐτές ἐπετείους τοῦ Ὀκτωβρίου (ὅπως καί ὅλες τίς ἄλλες τοπικές ἤ πανεθνικές ἐπετείους), γιά νά μήν χάνουμε ἀπό τήν ψυχή μας τήν αἴσθηση καί συναίσθηση τοῦ θαυμασμοῦ πρό τῶν Ἡρῴων τῶν Ἡρώων μας.

Τά Ἡρῷα (τά μνημεῖα δηλαδή) ἔχουν στή γλώσσα μας μιάν «ὑπογεγραμμένη», μιάν ὑπογράμμιση, μιά σηματοδότηση πού τήν ἀρύονται ὄχι ἀπό τόν καλλιτέχνη, ἀλλά ἀπό τούς ἴδιους τούς Ἥρωες. Αὐτοί εἶναι πού στεφανώνουν τά Ἡρῷα τῆς ἱστορίας μας καί μᾶς παραπέμπουν στό «δίκαιο στεφάνι», στό στεφάνι τῆς ἄφθαρτης δικαίωσης πού ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (παίρνοντας παράδειγμα ἀπό τό στεφάνωμα τῶν νικητῶν σέ ἀγωνίσματα τῆς ἐποχῆς του).

***

ΑΥΤΟ θέλησα νά τονίσω κι ἐγώ εἴτε μέ κηρύγματα εἴτε μέ συζητήσεις σέ ἀνοικτό κύκλο, αὐτές τίς μέρες, ἀφορμώμενος ἀπό τήν τοπική ἐπέτειο ἐπίσημου ἑορτασμοῦ τῶν «Ἐλευθερίων» τῆς Παιονίας στή Γουμένισσα, ὅπως καί ἀπό τή δεύτερη μεγάλη πανεθνική ἐπέτειο τοῦ ἱστορικοῦ «ΟΧΙ» τοῦ 1940 στό Πολύκαστρο, ἀλλά κι ἀπό τή μνήμη τοῦ μεγαλομάρτυρος καί ἁγνοτάτου ἁγίου Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου στό Πολύπετρο (ἀφ᾽ ἑσπέρας) καί στήν Ἀξιούπολη (τό πρωΐ τῆς 26^ης Ὀκτωβρίου).

Στίς 23 Ὀκτωβρίου, ἐπί 36 χρόνια, τελοῦμε τήν θεία Λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου στό Μητροπολιτικό Ναό, λόγῳ τῆς συναξαριακῆς ἑορτῆς καί τῆς ἱστορικῆς ἐπετείου, καθώς στήν τότε Γουμένισσα ὑπῆρχε Μετόχι τοῦ Παναγίου Τάφου, σέ μικρή ἀπόσταση ἀπό τοῦ Ναοῦ! Ἡ ἀπελευθέρωση λοιπόν τῆς ἀκμαίας οἰκονομικά κωμόπολης ἀμαχητί ἐκείνη τή μέρα (νύχτα τῆς 22ας πρός 23^η Ὀκτωβρίου) δέν ἦταν τυχαῖο συμβάν.

Αὐτό καί τόνισα στόν πολύ σύντομο Χαιρετισμό μου πρός τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς κ. Νικήτα Κακλαμάνη καί τήν ἐκπρόσωπο τῆς Κυβέρνησης Ὑφυπουργό Ἐργασίας & Κοινωνικῆς Ἀσφάλισης κα Ἄννα Εὐθυμίου, ἅμα τῷ πέρατι τῆς ἐπίσημης Δοξολογίας. Κατ᾽ ἐπιταγήν χρέους ὡστόσο ἀναφέρθηκα καί στό καίριο γιά τήν σύγχρονη Ἑλληνική ἐπαρχία δημογραφικό ζήτημα, ἀπευθύνοντας δραματική ἔκκληση γιά τίς καταλυτικές ἱστορικές συνέπειες.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

κύριε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων,

κυρία Ὑφυπουργέ, ἐκπρόσωπε τῆς Κυβερνήσεως,

καλῶς ἤρθατε πρώτη φορά στήν «ἱστορική ἕδρα» τοῦ Δήμου Παιονίας, τιμώντας ἔτσι ἐξαιρετικά τά «Ἐλευθέρια» τῆς πόλης καί ὅλου τοῦ Δήμου Παιονίας καί ὄχι μόνον.

Ἔντιμοι ἀρχές καί ἐξουσίες τοῦ τόπου μας. Ἡ συμμετοχή σας (στήν 114η ἐπέτειο τῆς ἀπελευθερώσεως ἀπό τόν Τουρκικό ζυγό) ἀποτελεῖ ὕψιστη τιμή γιά ὅλη τήν ἐπαρχία μας.

Τά παιδιά μας καί οἱ μεγαλύτεροι μέ τίς ἑλληνικές σημαῖες (καί τά ἑλληνικά σημαινόμενα, πού δέν ξέρω ἄν… καί κατά πόσο… διδάσκονται ἀνά τήν ἑλληνική κοινωνία… καί μέχρι πότε…), πάντως σᾶς δείχνουν ὅτι ἡ σημερινή γιορτή ἀνέκαθεν γεννοῦσε μιάν αἴσθηση τόλμης καί  αἴγλης εἰδικά στούς Ἕλληνες καί τίς Ἑλληνίδες αὐτῆς τῆς ἡρωϊκῆς περιοχῆς.

Ἡ παρουσία σας, κύριε Πρόεδρε καί κυρία Ὑπουργέ, ἀναγνωρίζει ἐμφαντικά αὐτή τήν πολλαπλή σημασία. Καί σᾶς εὐχαριστοῦμε. Ὁ Θεός νά σᾶς ἀξιώνει νά τιμᾶτε μέ τήν ψυχή σας καί νά τιμᾶσθε ἀπό παρόμοιες ἐπετειακές ἱστορικές ἀνατάξεις.

Ἡ μικρή σημερινή Γουμένισσα (ὅπως καί ὁ συνοριακά «κομβικός» Δῆμος Παιονίας) εἶναι…

καί προπαντός ἡ ἐλευθερωθεῖσα ἱστορική Γουμένισσα ἦταν ἑλληνόψυχη, ἑλληνική στήν οὐσία της.

Ἐδῶ εἶχε ἁπλῶς ἑδρεύουσα μιά Ὀθωμανική στρατιωτική καί δικαστική παρουσία (μόνον αὐτούς, δέν εἶχε κατοίκους Ὀθωμανούς).

Ἀνέπτυξε ἀκμαία οἰκονομική ζωή, μέ τήν παραγωγή μετάξης (ἄλλοτε) καί τῆς ἀμπελουργίας (μέχρι σήμερα) καί τοῦ κάστανου στά βουνά. Διέθετε τήν πολυτιμότατη ἐνόρια - κοιμητηριακή Παναγία Γουμένισσα. (50 χρόνια πρίν ἐλευθερωθεῖ) ἔστησε ἐδῶ τόν μεγαλοπρεπή Ἅγιο Γεώργιο (πού παραπέμπει στόν  Ἅγιο Γεώργιο τοῦ Φαναρίου, τόν προστάτη τῆς Ρωμηοσύνης).

Διέθετε ἐπίσης ἕνα Ἁγιοταφίτικο Μετόχι καί δύο Ἀθωνικά Μετόχια. Ἔστησε τά ἀπέναντί μας (μεγαλοπρεπῆ καί σπουδαῖα, γιά κεῖνες τίς ἐποχές) Ἑλληνικά Ἐκπαιδευτήρια.

Ἀναπτύσσοντας γιά αἰῶνες πρωτογενή οἰκονομική αὐτοδυναμία, ἡ Γουμένισσα κράτησε ἀδούλωτη «τήν ψυχή της». Δέν «ἔψαχνε νά βρεῖ τήν ψυχή της».

Καί εὐδόκησε ὁ Θεός νά ἐλευθερωθεῖ στίς 23 Ὀκτωβρίου 1912, ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, τότε πού γιόρταζε ἐδῶ στόν τόπο μας τό παλαιό Ἁγιοταφίτικο Μετόχι, ὅπου Ἐκεῖνος ἦταν ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος τῶν Ἱεροσολύμων.

Κύριε Πρόεδρε, κυρία Ὑπουργέ, ἤρθατε νά συγχαρεῖτε μαζί μας γιά τό ἱστορικό ΧΘΕΣ αὐτοῦ τοῦ τόπου,

πού δέν μαράζωσε σ᾽ ἐκεῖνο τό (πάντως ἀνυπόφορο) χθές, ἀλλά μαραζώνει στό «σήμερα»!

«Μαραζώνει» στό κρίσιμο ἑλλαδικό «σήμερα» μιᾶς οἰκονομικῆς καί δημογραφικῆς πνιγμονῆς τῆς ὑπαίθρου, στή σημερινή ἐπανάληψη (περίπου) τοῦ ὕστερου Βυζαντίου, μέ τήν ὑδροκεφαλία τῆς Βασιλεύουσας καί τῆς Θεσσαλονίκης καί κατακτημένη σταδιακά ὅλη τήν περιφέρεια, τό ἱστορικό «σῶμα» τοῦ Ρωμέηκου Ἑλληνισμοῦ.

Νά μεταφέρετε -σᾶς παρακαλῶ- στό ἐθνικό μας κέντρο τό «σύνθημα» τῆς ἑορτῆς. Εἶναι «δοκιμασμένο» ἱστορικά, καί ἐπιβεβαιωμένο. «Ἄν τρέξουμε νά σώσουμε τή Μακεδονία, ἡ Μακεδονία θά μᾶς σώσει», ὅπως ἔλεγε ὁ Δυτικομακεδόνας Ἴων Δραγούμης.

ΜΗΝ ἀφήσετε νά «ξανα-κατα-κτηθοῦν» οἰκονομικά, δημογραφικά, δουλοκτητικά ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἡ Ἤπειρος, τά νησιά. Ἔχετε πολιτική ὀντότητα και συναίσθηση πολιτική και διεισδυτικότητα στό συλλογικό δια-πολιτικό μεγάλο χρέος πρός τήν Ἑλλάδα μας. Ἀναζητεῖστε ΑΜΕΣΑ τίς πιό στιβαρές καί τίς πιό πρακτικές λύσεις, γιά νά ἐξέλθουμε ἀπό τό προαλειφόμενο «ἀ-ξε-πλήρωτο μνημόνιο ἑνός ἱστορικοῦ ἀφανισμοῦ».

Σέ κάθε «αἰτιολογική πρόταση νόμου», ἐλπίζουμε νά προτάσσεται (καί νά ἀπαντᾶται) ἀποφασιστικά τό ἀδήριτο ἐρώτημα: αὐτό τό (κάθε) σχέδιο νόμου τί ἀποτελεσματικές συνέπειες ἔχει… τί προσφέρει στό λαό τῆς οἰκονομικῆς καί δημογραφικῆς «πνιγμονῆς»; τί προσφέρει στήν οἰκονομική ἀνάπτυξη τῶν μικρῶν καί μικρομεσαίων τῆς ἐπαρχιακῆς Ἑλλάδος; τί προσφέρει στήν ὕπαιθρο, στήν ἐπαρχιακή Ἑλλάδα τῶν χωριῶν καί τῶν μικρῶν πόλεων;

Γι᾽ αὐτό τό σκοπό Σᾶς ψηφίζουμε στίς «πολιτικές δημογεροντίες». Γιά νά ἐπιδοτεῖτε λεβέντικα τά «Ελευθέρια» τοῦ μέλλοντός μας.

Καλῶς ἤλθατε στήν ἐπαρχία μας.

***

ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΣ, πάλι, σέ ἄλλο ἀκροατήριο, ἐνοριτῶν καί προσκυνητῶν κατά τίς ἐνοριακές πανηγύρεις τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, προτίμησα προπαντός νά ἑστιάσω στό δίδαγμα τοῦ Ἁγίου, στόν «καινό (τόν χριστολογημένο) ἄνθρωπο» πού φανέρωνε ὁ Ἅγιος διά ζωῆς και μαρτυρίου καί τῆς θαυματόβρυτης καί μυροβλύζουσας παρρησίας του.

Εἰδικά στό συναξάρι τοῦ Ἁγίου ἀναφέρεται πώς, μετά τή λεοντόκαρδη κι ἀλύγιστη ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα, καθαιρέθηκε ἀπό κάθε στρατιωτικό καί δικαστικό ἀξίωμα καί ὁδηγήθηκε (τελείως ταπεινωμένος γιά τίς κοσμικές συμβατικότητες) σέ ἕνα χῶρο βρομερό τῶν ὑπογείων λουτρῶν.

Ἐκεῖ, μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Χριστοῦ, ἀτρόμητος καταπάτησε ἕνα μεγάλο σκορπιό, ὁπότε Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε, τόν στεφάνωσε καί τοῦ προεῖπε τόν ἀναφαίρετο μαρτυρικό δοξασμό (την ἀναφαίρετη κοινωνία μέ τόν Σωτήρα).

Ἕνα παντοδύναμο κοσμικά αὐτοκρατορικό σύστημα ἀπολυταρχίας δέν τόν τρόμαξε, διότι προτιμοῦσε ἤδη ἀπό πρίν νά παραμένει ἀμετεώριστος, ἁγνότατος, πιστός, ἀκέραιος στήν ἀναφορά του πρός τόν Χριστό. Ἦταν Αὐτός πού κατέθελγε τόν Δημήτριο, χωρίς νά δυνηθεῖ νά τόν περικλωνίσει τίποτε, οὔτε ἡ ἐπιβίωση οὔτε ἡ θανάτωση.

Ὁ Δημήτριος παρέμεινε (και παραμένει) ἕνα ὁλοζώντανο παράδειγμα χριστολογημένης πίστης καί ζωῆς, ἀκεραιότητος καί ἁγνότητος, δύναμης καί ἀνδρείας. Χαριτωμένος μετέδιδε αὐτήν ἀκριβῶς τήν βεβαιότητα σέ πλήθη ἀνθρώπων-μαθητῶν του (μικρῶν καί μεγάλων). Αὐτό μετέδωσε προφητικά-νικητικά στό Νέστορα πρό τοῦ μαρτυρίου, αὐτό μετέδωσε μετά τό μαρτύριο στό Λοῦπο, αὐτό μεταδίδει μέχρι σήμερα.

Ὁπότε δέν ἦταν ἡ πολλαπλά βεβαιωμένη μυροβλυσία τοῦ μαρτυρικοῦ ὀστέϊνου λειψάνου του (μόνον) αὐτό πού τότε καί πάντοτε καί σήμερα προσελκύει τούς ἀμέτρητους κι ἀπροσμέτρητους προσκυνητές καί ἱκέτες τῆς θεοδώρητης παρρησίας του… Δέν εἶναι ἡ καταγραμμένη θαυμαστή πρόνοιά του γιά τήν Θεσσαλονίκη σέ κρισιμότατες ἱστορικές συγκυρίες κινδύνων ἐπισιτισμοῦ ἤ κατακυρίευσης… Δέν εἶναι μόνον οἱ πολλές θαυμαστές ἐπεμβάσεις του οἱ ἀναγραμμένες λεπτομερῶς στό συναξάρι ἤ στούς ἐγκωμιαστικούς λόγους ἤ στά βιβλία τῶν πολυαρίθμων εὐεργεσιῶν καί ἐκπληκτικῶν ἀποκαλυπτικῶν ἐμφανίσεων, ἀνά τούς αἰῶνες μέχρι καί σήμερα… Ἀλλά εἶναι ἡ ἴδια ἡ ὁλοζώντανη παρουσία του τό ΜΕΙΖΟΝ ΘΑΥΜΑ καί τό μεῖζον ἐκδίδαγμα πού μᾶς θυμίζει ὅτι «Χριστοῦ εὐωδία ἐσμεν, ἐν τοῖς σῳζομένοις καί ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις».

***

ΤΟΣΟ στούς ἑόρτιους Ἑσπερινούς τῶν ἐνοριακῶν πανηγύρεων τῆς Μητροπόλεώς μας γιά τόν Ἅγιο Δημήτριο, ὅσο καί στίς ἱερές Λειτουργίες, ὅπου προέστημεν ἐμεῖς εἴτε οἱ ἐκπρόσωποί μας Κληρικοί (Ἀξιούπολη, Πολύπετρο, Σκρᾶ), ἐγκωμιάσαμε διά μακρῶν τά πολλά ἱστορικά θαυμάσια καί τό καιριότερο θαυμάσιο τοῦ Ἁγίου: ὅτι ὑπῆρξε καί παραμένει «κατοικητήριο Θεοῦ», ἡ δέ ἁγνότατη χριστοκεντρική ζωή καί τό ἀτρόμητο ἐθελομαρτύριό του καί ἡ ἁγιομυροβλυσία τοῦ λειψάνου του μᾶς ἀναπέμπουν στήν ἀποκαλυπτική εἰκόνα τῆς «καινῆς Ἰερουσαλήμ» περί τῆς ὁποίας λέγεται ἀπό τόν ὁραματικά προφητικό Εὐαγγελιστή Ἰωάννη ὅτι δέν ἔχει «ναό», διότι «ναός» της εἶναι ὁ Θεός Πατήρ καί τό Ἀρνίον.

Ἔ, λοιπόν, ὅλα τά θαυμάσια τῆς ζωῆς, τοῦ μαρτυρίου καί τῶν πολλῶν ἐξαισίων μαρτυριῶν τοῦ ἁγίου Δημητρίου (καί κάθε Ἁγίου, ὡς ἐν εἰκόνι Ἐκκλησίας) ἐνεικονίζουν ἁπτά τήν «καινή πολιτεία» ὅπου λατρεύεται, ἐνοικεῖ, ἐμπεριπατεῖ ὁ Θεός.

***

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ἁγιασμένη πίστη ἐτροφοδοτεῖτο ἀνά τούς αἰῶνες ἡ ἐθνική μας λεβεντιά, παράγοντας εἴτε συνειδητά εἴτε ἀσύνειδα «ἥρωες» μιᾶς τέτοιας ἀτρόμητης θυσιαστικῆς φιλοπατρίας καί λεβεντιᾶς. Ἡ ζωντανή πίστη στό Χριστό βρίσκεται στό DNA τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Αὐτό ἀποζητᾶ ἀκόμη καί μέσα στήν τάλαινα ἀλλοτρίωση τῆς ἐποχῆς μας.

Αὐτό εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ἐκδιδάξουμε ἀκεραιούμενο μέ τίς διδαχές, τίς ἱερουργίες, τίς χοροστασίες, τούς ἑορτασμούς.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ