(“Μαζί Της εἰς τόν Παράδεισο”)

Ο ΚΟΡΙΝΘΟΥ, Σικυῶνος, Ζεμενοῦ, Ταρσοῦ καί Πολυφέγγους ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ἀπεβίωσε ἀπό τά ἐπίκηρα γιά τήν “ποθεινή πατρίδα” καί μεταβιώσας δέν θά παύσει νά ζεῖ ἐν Κυρίῳ.

Κοιμηθείς προπορεύεται ὅλων ἡμῶν τῶν περιλειπομένων.

Ἄραγε, ἐκεῖ πού διαπορεύεται ὁ ἀδελφός μας ἐπίσκοπος Διονύσιος ἤ (ἀξιοπιστότερα) πρός Ἐκεῖνον ὅν ἐλάτρευσε εὐαρέστως καί πρός τόν ὁποῖο μεταβιοτεύει, ἐμεῖς θά καταξιωθοῦμε νά φθάσουμε; Θά τόν φθάσουμε “εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου”; Ἐκεῖνο τό “οὕτω πάντοτε σύν Κυρίῳ ἐσόμεθα” θά καταξιώσει καί τίς δικές μας ἐλπίδες;

Πάντως, σέ ὅσους διακόνησε καί σέ ὅσους τόν διακόνησαν καί τοῦ συμπαραστάθηκαν μέχρι τήν ὕστατη στιγμή (εἴτε ἄμεσα, τό καί σπουδαιότερον, εἴτε προσευχητικά καί λειτουργικά, τό καί προὐργιέτερον), ὅπως καθ᾽ ὅλον τόν βίο του καί τήν ἔσχατη ἀσθένειά του, ἔτσι καί μέ τήν μακαρία τελευτή καί μεταβίωσή του, ὁ ἀοίδιμος Ἱεράρχης δέν θά παύσει νά ἐνθυμίζει πλέον “τά τίμια ἐπαγγέλματα” “τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς” (Β΄ Πε 1:3).

Ἀπό τό ἀποκορύφωμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς του αὐτοσυνειδησίας, ἀπό τήν ἔσχατη πολύμηνη ὑπομονή του, βίωσης τῆς μεθόριας ὀδύνης “ἐπ᾽ ἐλπίδι ζωῆς αἰωνίου”, παρακινούμεθα οἱ πάντες νά ἐπαναλάβουμε εἰδικά δι᾽ αὐτόν σήμερα ἐπί τό αὐτό τήν κατηχητική εὐχαριστία τοῦ ἐκ τῶν κορυφαίων ἀποστόλου Πέτρου: «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ κατὰ τὸ πολὺ αὐτοῦ ἔλεος ἀναγεννήσας ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν δι᾿ ἀναστάσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐκ νεκρῶν, εἰς κληρονομίαν ἄφθαρτον καὶ ἀμίαντον καὶ ἀμάραντον, τετηρημένην ἐν οὐρανοῖς εἰς ὑμᾶς…» (Α΄ Πε 1:3-4).

Κλείνοντας (εἴτε ἐν σωματοψυχικῇ αἰσθήσει ὀδύνης εἴτε ἐν νοερᾷ αἰσθήσει) τά μάτια τοῦ σώματός του ὁ μακαριστός Ἀδελφός, μᾶς προσκαλεῖ ὅλους τούς ἐπιζῶντες νά τιμήσουμε τήν ἄφθαρτη, ἀμίαντη, ἀμάραντη καί ἐπουράνια κληρονομία μας.

***

ΩΣ ΕΠΙΜΥΘΙΟ τοῦ μεμαρτυρημένως εὐλογημένου καλλίκαρπου ἐκκλησιαστικοῦ βίου καί τῆς μακρᾶς ἱερατικῆς καί ἀρχιερατικῆς ὁλοπροσφορᾶς του, διάλεξα τήν περυσινή ἐκπληκτική ἀποφώνηση τοῦ μακαριστοῦ Ἀδελφοῦ μας ἐδῶ στό Πολύκαστρο:

“Μαζί Της εἰς τόν Παράδεισο”!

Μέ τόν γνωστό κηρυγματικό του λυρισμό καί τήν πληθωρική του εὐγένεια συνέθεσε καί ἐξέφρασε ὁ ἴδιος, πρό ἑνός καί πλέον ἔτους, στήν Ἁγία Τριάδα Πολυκάστρου καί ἀπό τοῦ Δεσποτικοῦ, μιά ἁπλή μά καί αἰσθαντική ἀντιφώνηση.

Μᾶς εἶχε κομίσει αὐτοπροσώπως ἕνα σεπτό ἀντίγραφο τῆς Παναγίας τῆς Γιάτρισσας ἀπό τήν γενέτειρά μου πόλη, τό Λουτράκι Κορινθίας. Προηγήθηκε λαμπρή ὑποδοχή στήν κεντρική πλατεία, λιτανεία καί ἐνθρονιστήρια Δέηση μέσα στό Ναό, ὅπου τόν προσφωνήσαμε εὐχαριστώντας καί ἀντιφώνησε εὐγνωμονώντας.

«…Αὐτό εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού ἀγαποῦν τήν Ἐκκλησία καί ἀγωνίζονται γι᾽ αὐτήν. Ἐάν δέν πάθουν, δέν ἀνασταίνονται. Κι ἄν δέν ἀναστηθοῦν, δέν μποροῦν νά μεταποιήσουν σέ τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει νά εἶναι σταυρωμένος κι ἀναστημένος ὁ Ἐπίσκοπος, γιά νά ἐλαφρύνει τό βάρος τοῦ πνευματικοῦ θανάτου τῶν τέκνων του διά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καί τοῦ δικοῦ του ἀναστασίμου παραδείγματος. Νά, λοιπόν, γιατί ἀγωνιζόμαστε ὅλοι μας, γιατί προσπαθοῦμε, γιατί ἐπιθυμοῦμε αὐτές τίς λαοσυνάξεις, στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων, μέ ἐπικεφαλῆς τήν Παναγία μας.

»Ἄλλωστε, ὅπως Τῆς ψάλλουμε, διερωτώμεθα: “Πρός τίνα καταφύγωμεν ἄλλην, Ἁγνή; Ποῦ προσδράμωμεν; Ποῦ σωθησόμεθα; Ποίαν δέ ἐφεύρωμεν καταφυγήν; Ποίαν θερμήν ἀντίληψιν, ποίαν ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθόν;” Γιά νά Τῆς προσθέσωμε τήν διαπίστωσή μας, τήν πίστη μας, μᾶλλον: “Εἰς σέ μόνην ἐλπίζομεν καί θαρροῦμεν καί καυχώμεθα καί προστρέχομεν τῇ σκέπῃ σου”.

»Νά, λοιπόν! Ἄνοιξε ἐπιτέλους ἀπόψε ὁ δρόμος αὐτός πού σᾶς ἑνώνει ἀπόψε μέ τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ τήν Γιάτρισσα. Σᾶς τήν φέραμε, γιατί δέν θέλαμε νά τήν κρατᾶμε μόνον ἐμεῖς.

Θέλαμε νά τήν μοιρασθοῦμε μαζί σας. Θέλαμε νά τήν ἔχετε κι ἐσεῖς Μητέρα καί Γιάτρισσα. Καί γι᾽ αὐτό, Δεσπότη μου, σᾶς εὔχομαι: “Μαζί Της εἰς τόν Παράδεισο”!» (https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/62210-ena-ierotato-theomitoriko-sevasma-sto-polykastro-foto· καί εἰδικότερα https://www.romfea.gr/images/article-images/2024/03/romfea2/antifonisi-korinthoy.pdf).

***

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΕΥΧΗ τοῦ χοροστατοῦντος τότε ἀδελφοῦ μας Μητροπολίτου Διονυσίου πρός ὅλους, μιά μετάδοση τῆς δικῆς του προσευχητικῆς ἐπιπόθησης εἰς ἀλλήλους καί εἰς πάντας.

Γιά νά τό ἐκφράσει ἔτσι, συνεπαρμένος, ἀπό στήθους, στήν κορυφαία ἀπόληξη τοῦ ἐκφραστικοῦ του ἐκείνου λόγου, αὐτό ἰσοδυναμοῦσε μέ μιάν ἐξομολόγηση ζωῆς (πιστευμάτων καί βιωμάτων).

Ὡσάν νά ἐξομολογεῖτο καί κυριολεκτικά μετέδιδε σ᾽ ἐκείνην τήν ἱερή σύναξη τόν παλμό τῆς ψυχῆς του, τήν μόνιμη λαχτάρα τῆς καρδιᾶς του, τό βαθύτερο ἐννόημα τοῦ βίου του παιδιόθεν καί τό ἄθλημα τῆς ζωῆς του μέχρι τέλους, τήν πεμπτουσία τῆς ποιμαντικῆς του καί τό προσευχητικό προσδόκιμο τῆς ὁλοπροσφορᾶς του, τήν θεομητορική μεσιτεία καί προστασία καί χειραγωγία, αἰσιοδοξία τελειώσεως καί ἐλπίδα ἀναστάσεως.

Διότι ἐκεῖ ―στήν ἀπροσδόκητη κορύφωση τῶν αἰσθημάτων μας, στά αὐθόρμητα τῶν λόγων μας, στήν ἀμηχανία τοῦ ἐνθουσιασμοῦ μας― ἐκφράζουμε αὐτό πού μᾶς συνέχει, αὐτό πού μᾶς ἐκφράζει, αὐτό πού κρύβουμε στήν καρδιά μας καί… τελικά δέν κρύβεται.

“Μαζί Της εἰς τόν Παράδεισο”!

Δηλαδή μαζί Της γιά τόν Χριστό, στό νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῆς θεοκοινωνίας.

***

ΟΙ ΑΙΩΝΕΣ ΠΕΡΑΣΑΝ (στά χρόνια μας μοιάζουν νά φευγατίζουν γρηγορότερα), ὁ κόσμος πασχίζει νά ἀντικαταστήσει τίς πιό συναρπαστικές του φυσικότητες μέ ἀσύμμετρες τεχνητότητες ἐπιχειριασμοῦ, μέ τίς κρισιμότερες ἀπόπειρες ἐλαχιστοποίησης τῆς ἀνθρώπινης ποιότητας ἐπί γῆς. Στίς ἀπαρέσκειες τῆς προκλητικῆς ἐκκοσμίκευσης ἡ Ἐκκλησία τρέχει νά ἀπολογηθεῖ συνήθως μόνο μέ κοινωνιστικούς πρακτικισμούς, μέ διαφημίσεις ἱστορικῆς ἐπικαιροποίησης.

Προτιμᾶ τήν βολική θεολογία τῆς ἀποδεκτῆς ἐνιστορικῆς συγκατάθεσης καί συνακολουθίας ὑπέρ τήν μοναδική θεολογία τῆς μεθεκτῆς θείας συγκατάβασης καί οἰκονομίας.

Ὁ διάλογος μέ τόν παγκυρίαρχο πολιτισμό τῆς ἐκκοσμίκευσης ἔχει ἐπιβάλει ἤδη τούς δικούς του μονόδρομους, ἐξορίζοντας “τά δικαιώματα τοῦ Θεοῦ” ἀπό τούς διαδρόμους τῶν καρδιῶν.

Καί ἡ ἐνιστορική Ἐκκλησία πασχίζει νά ἐπαναλαμβάνει τά ἐπικαιροποιημένα “ἀγγλικά” τῆς τρέχουσας κοσμικῆς ἰδεολογίας.

Ἀντί νά “μεταφράσει” τόν χριστολογικό ἑαυτό Της ὡς εὐαγγέλιο ζωῆς πρός τόν ἀλλοπαρμένο κόσμο, ἐπιχειρεῖ νά “προσλάβει” τόν κόσμο ἀθεράπευτο ὡς εὐαγγέλιο ἐκσυγχρονισμοῦ γιά τόν ἑαυτό Της.

Ὅμως, ὁ μακαριστός Διονύσιος ―ὅπως φάνηκε καί σ᾽ ἐκείνη τήν αὐθόρμητη ὁμιλία του πέρυσι στό Πολύκαστρο, καί σέ ὅλη του τήν ζωή κι ὅταν ἐπέστρεφε πρίν μερικούς μῆνες ἀπό τήν Ἀμερική ― δέν ἔπαυε νά παραπέμπει μέ τήν πεποίθηση καί τό κήρυγμα καί τόν βίο του στίς ἐμπειρίες τοῦ κορυφαίου Παύλου, στό μυστήριο τοῦ σταυροῦ καί τῆς ἀναστάσεως, περιεχόμενο τῆς πίστης καί τῆς ζωῆς τοῦ πρώτου γνωστοῦ χριστιανοῦ Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, τοῦ Ἁγίου τῆς φερωνυμίας του. Μιλοῦσε ξεκάθαρα γιά τήν ὑπακοή (ὑποταγή) στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ ὡς μοναδική ἀληθινή ὑπέρβαση τῆς (παν)ανθρώπινης ἀδυναμίας, τῆς (παν)ανθρώπινης ἀπαξίωσης, τῆς (παν)ανθρώπινης ἀστοχίας, τῆς (παν)ανθρώπινης ἀποτυχίας.

***

ΑΥΤΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΕΣΤΑΤΟΣ ἄνθρωπος, ὁ εἰλικρινέστατος κι ὅταν χαμογελοῦσε κι ὅταν διαμαρτυρόταν, ὁ πληθωρικός σέ καλοσύνες πρός τό κληρικολαϊκό πλήρωμα καί ὡσαύτως πληθωρικός σέ ἐπαίνους πρός τούς ἄλλους, ὁ ἀνοικτόκαρδος καί διαλεκτικός, ὁ φιλότιμος καί συμπονετικός, ὁ ἀνοιχτόμυαλος καί εὐφυής, ὁ ἀποφασιστικός καί ἐπικοινωνιακός, ὁ ρητορικός καί σεμνοπρεπής, γινόταν καί ὁρμητικός καί μαχητικός ὀρθοτομώντας τόν λόγο τῆς ἀληθείας πρός τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα, ἀπορρίπτοντας τό ἰσοπεδωτικό καί ὁμογενοποιητικό ψεύτισμα τοῦ διαρρέοντος συγκρητιστικοῦ πολιτισμοῦ.

Εἶχε τήν φιλόχριστη τόλμη νά φιλανθρωπεύεται, ἀλλά καί τήν φιλάνθρωπη ὁρμητικότητα νά ὁριοθετεῖ, νά διαμαρτύρεται, νά ἐξελέγχει, νά δεοντολογεῖ.

Καί ὅλα αὐτά μέ τήν βαθειά συναίσθηση ὅτι ἦταν χρεωμένος τό Ἐπισκοπικό χάρισμα καί τήν Ἐπισκοπική μαρτυρία “ἐπ᾽ ἐλπίδι ζωῆς αἰωνίου”.

Δέν φοβόταν νά “προφητεύει” σαφηνίζοντας τήν μετάνοια, τήν εὐπρέπεια, τήν συνέργεια στό μυστήριο τῆς σωτηρίας, μέ μιάν ἐμπνευσμένη καί παλμώδη καί σοφά διακριτική παρρησία.

Μέ ἀκλινή εὐθύτητα ὡς ἀπό τῶν παλαιοτέρων Ἱεραρχῶν καί ρητορική εὐφράδεια ὡς ἀπό τῶν νεωτέρων Συνεπισκόπων, ὀρθοτομοῦσε περί “τά τίμια καί μέγιστα ἐπαγγέλματα (ὑποσχέσεις)” τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς, “ἵνα διὰ τούτων γενώμεθα θείας κοινωνοὶ φύσεως ἀποφυγόντες τῆς ἐν κόσμῳ ἐν ἐπιθυμίᾳ φθορᾶς» (βλ. Β΄ Πε 1:3-4). Γνώριζε νά ὁμιλεῖ μέ λόγο πόνου καί ἀγωνίας καί διαμαρτυρίας, καί συνάμα μέ λόγο προφητικό ὡς ἀποκάλυψη τῆς μόνης ἐλπίδος καί ἀνάκληση ἀνανήψεως.

***

ΠΑΡΕΛΑΒΕ πρίν 19 χρόνια μιά Μητρόπολη ἱστορική, ἀλλά καί πολύ καταπονημένη. Ἔχοντας ὡς κεκτημένα μιά περισπούδαστη ὀνομασία καί δικαιοδοσία, ἀλλά καί μιά εὐθύνη διαχείρισης προβλημάτων.

Πορεύθηκε πρός αὐτήν ὄχι γιά νά δοξαστεῖ ἀπό ἕνα “μνημειακό τίτλο”, ἀλλά γιά νά διαποιμάνει καί νά πιστοποιήσει τήν κυριολεξία τῆς κλήσεως καί πνευματικῆς οἰκοδομῆς.

Μέ ἐργαλεῖο τήν ὡριμασμένη του ἐκκλησιοποίηση σέ κομβικές θέσεις καί περισπούδαστα διακονήματα καί ἀναμονές ἀναγνώρισης (ἄλλοτε δοκιμῆς, ἐνίοτε ἐκπειρασμοῦ).

Ἐπί χρόνια προετοιμαζόταν νά “διακρίνει” τήν πρόνοια καί τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ὑπακούοντας, μαθητεύοντας, ἐπισκοπούμενος, πρίν ἀναδεχθεῖ ἴσως μιά πολύ δύσκολη ἀποστολή στόν Ἱεραρχικό κορμό.

Οἱ ἀναβολές πού προηγήθηκαν, σ᾽ αὐτό τελικά ἀπέβλεπαν, στήν δική του ὡρίμανση γιά τά δύσκολα.

Ἀπό τόν ὄμορφο Εὐβοϊκό πορθμό τοῦ Εὐρίπου κατέβηκε στήν προσδόκιμη ἀλλά καί συμφυρματική χοάνη τῆς Ἀθήνας. Παντοῦ διακρίθηκε προσφερόμενος, παραδομένος στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Γιά νά ἐγκατασταθεῖ τελικά στό “δικό του” πολυδημιουργικό ἐπισκοπικό πεδίο δράσης καί στιβαρῆς ἀναλώσεως, στήν σημερινή ὄψη καί τίς πολλές κατόψεις τῆς περιώνυμης Κορίνθου, μέ τίς πολλές ἐνορίες καί τά μοναστήρια, ἀντί τόσων ἀλλοτινῶν Ἐπισκοπῶν.

Μέ διάκριση καί σοβαρότητα καί στιβαρότητα, χωρίς καμιάν ἐκκεντρικότητα αὐτοαναφορᾶς ἤ αὐτοδοξασμοῦ, μεριζόμενος σέ δημιουργικότητες καί ἀκαταπόνητος σέ ζῆλο, μέ τό δικό του φερέπονο ποιμαντορικό παρών καταλογογραφεῖται ἤδη σέ μιά μακρά παρακαταθήκη ἐπισκοπικῶν μορφῶν, πού ἄλλες ἁγίασαν, ἄλλες διέλαμψαν θεολογικά εἴτε ἐκκλησιαστικά, ἄλλες διαμνημονεύονται μέ ἐθνικο-ϊστορικό θαυμασμό, ἄλλες προβιώνουν καί προσμένουν τήν ἔσχατη προσμέτρηση σ᾽ ἐκεῖνα τά “ἀεί…”.

***

Ο ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ, στό μεταίχμιο 20οῦ καί 21ου αἰῶνος “ὑπηρετήσας, προσετέθη πρός τούς πατέρας αὐτοῦ” τῆς ἐκκλησιαστικῆς παρακαταθήκης, διά τῶν ὁποίων παρέλαβε καί χάρη στούς ὁποίους καταξιώθηκε νά ὑπηρετήσει τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ περί τήν ἐκκλησιαστική διϊστορία.

Προτιμοῦσε μιά ποιότητα λιτότητος στήν ὅλη του ἐμφάνιση (πού κι αὐτό δίδασκε), μολονότι ἦταν γενναιόδωρος σέ ἀνθρωπιά καί προσφορά, εὐγένεια καί καλοσύνες. Μέ “ἐλπίδα ζῶσα” τόν Χριστό μας καί αἰσιοδοξία ζῶσα τήν Παναγία μας. “Μαζί Της εἰς τόν Παράδεισο”!

Ὁ μακαριστός Γόρτυνος Ἰερεμίας, σύγ-κληρος τῆς αὐτῆς Ἱεραρχίας μέ τόν Κορίνθου Διονύσιο (ἐκλογές Ὀκτ. 2006), ἀφιέρωνε πρίν λίγα χρόνια στή μακαριστή ἐπισκοπομάνα Ἀσπασία Μάνταλου ἕνα ἀπό τά τελευταῖα ἔργα του μέ μιάν ἀναφορά πού σίγουρα ἀπηχοῦσε καί στούς δύο ἀοίδιμους Ἱεράρχες: “μακαριστή εὐσεβέστατη χριστιανή καί ἀρχοντική στούς τρόπους”. Πράγματι, ὁ ἄρτι κοιμηθείς Ἀδελφός μας ἦταν εὐσεβέστατος καί (διά τοῦτο) ἦταν ἀρχοντικός στούς τρόπους.

***

ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΑΜΕ ἐπανειλημμένα κι ἐμεῖς: στήν κηδεία τῆς μητέρας μας Ἰωάννας καί τό 40ήμερο μνημόσυνό της τό 2008, στίς ἐπανειλημμένες προσκλήσεις συμμετοχῆς στά “Παύλεια” τό 2010 καί τό 2023, στήν ἄμεση συμπαράστασή του μέ ἕνα πολύ λεπτό παρακλητικό τρόπο μετ᾽ ἐκείνην τήν πολυκινδυνώδη δοκιμασία μας ὡς Προέδρου μετά τῶν Μελῶν τοῦ Συνοδικοῦ Δικαστηρίου, στήν παρασχεθεῖσα ἄνεση ἱερουργιῶν στό Λουτράκι, στή συμμετοχή του κατά τήν χειροτονία τοῦ ἁγίου Δράμας κ. Δωροθέου τό 2022, στόν εὐπρεπισμό καί τήν αὐτοπρόσωπη παράδοση τῆς Παναγίας τῆς Γιάτρισσας στό Πολύκαστρο τό 2024.

Ὅλα ἐκφράσεις φιλαδελφίας καί ἀπαραμείωτης ἀρχοντιᾶς, χωρίς καμιάν ἄλλη ἀνταπόδοση ἀπό τήν βεβαιότητα καί τήν εὐλογία τῆς ἑνότητος ἐν Χριστῷ.

Σκόρπιες κατά καιρούς φωτογραφίες τεκμηριώνουν τά λόγια μου.

Δέν ἤμουν ὁ μόνος πού ἀπήλαυσα τήν ἀνοιχτή ἀρχοντική καρδιά τοῦ ἀοίδιμου Ἱεράρχη.

Ἦταν καί παρέμεινε διά βίου τό ἴδιο εὐγενικός, σοβαρός ἀλλά καί ἐπικοινωνιακός, ἀποφασιστικός ἀλλά καί ἀνθρώπινα σοφός στούς ἄξιους συνεργάτες του, τόν ἱκανότατο ἅγιο Κεγχρεῶν κ. Ἀγάπιο (πού τόν προώθησε καταλλήλως καί ἐπαξίως) καί ὅλους τούς κληρικούς καί τά μοναστικά συστήματα.

Χωρίς νά φοβᾶται νά διαμοιράζεται τίς ἐκκλησιαστικές εὐλογίες μέ τό ἐκκλησιαστικό (του) πλήρωμα, ἐπιβεβαιώνοντας ἔτσι τήν βαθιά ἐκκλησιολογική του αἴσθηση γιά ὅσα σημαίνονται μέ τόν ὅρο καί τήν πραγματικότητα τοῦ “πληρώματος”.

Δέν δίστασα νά τόν συγχαρῶ γι᾽ αὐτό, ἀφορμώμενος ἀπό κάτι ἀσυνήθιστο, πού ἐκεῖνος δέν δίστασε νά τό ἐπιχειρήσει.

Στό ἐγκόλπιο ἡμερολόγιο τοῦ παρ. ἔτους δέν δίστασε νά παραθέσει μιά κοινή φωτογραφία του μέ τόν βοηθό Ἐπίσκοπο Κεγχρεῶν, πράγμα μοναδικό γιά τά εἰωθότα (ἤ καί δέοντα).

Ὅμως, ἐκεῖνος εἶχε μιάν ἀρχοντιά ἀκεραιωμένη, πού δέν φοβόταν νά τιμᾶ περισσότερο, παρά νά τιμᾶται.

Δέν φοβόταν νά μοιράζει ρόλους, νά μοιράζεται τήν πολυμελέστατη ἑνιαία ἐκκλησιαστικότητα, νά ἐκφράζει μέ σιγουριά ψυχῆς καί καθαρότητα νοός τό ἦθος ἐκεῖνο πού παραπέμπει καί στήν Α΄ καί στήν Β΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή τοῦ οἰκουμενικοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

***

ΑΝΤΙ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ, ὅσων χώρεσαν στήν θλιβομένη ψυχή μας, περί τήν ὀμορφιά τῆς ψυχῆς τοῦ ἀοιδίμου Ἀδελφοῦ μας, ἐμεῖς χρεωνόμαστε κάτι δυσαναπλήρωτο καί ἱερό.

Νά συνοδεύουμε τήν ψυχή του δεόμενοι, λειτουργοῦντες, ἀναφέροντες στόν φιλανθρωπότατο Θεό καί Σωτήρα μας ἐπίμονες τίς δεήσεις μας ὑπέρ τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Κορίνθου Διονυσίου.

Ἱκετεύοντας τήν Παναγία μας νά εἶναι συνεχῶς ἐπίκουρος καί βοηθός καί σκεπαστής τῆς πορείας του στά ἐπέκεινα τοῦ βίου καί στήν ἀτέλεστη τελειότητα τῆς βασιλείας τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της. “Μαζί Της εἰς τόν Παράδεισο”!

Ἐκεῖνος τέλεσε πρό πολλοῦ τήν “λειτουργία” τῆς ὑπομονῆς, διατελώντας καί σ᾽ αὐτό ἀποστολικός κληροδόχος, ποιμενάρχης καί διδάσκαλος, ἀκόμη καί μέ τήν ὀδυνηρότατη παρατεταμένη βίωση τῆς φθαρτότητος.

Εὐδόκησε “ἐν ἀσθενείαις” καί μέσα στήν πονεμένη ἀνδρεία ὑπομονή του δίδαξε τούς πολλούς τό ἐγκαύχημα “ἐν ταῖς ἀσθενείαις, ἵνα ἐπισκηνώσῃ … ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ” (βλ. Β΄ Κορ. 12:9-10).

Ἀποδείχθηκε κατά τοῦτο ὄντως Παύλειος καί ὄντως Κορίνθιος, μέσα κι ἀπό τήν ἱερουργία τοῦ βίου καί τοῦ θανάτου.

Τοῦ ἀποδίδουμε δεητικά, εὐλαβικά καί ἀδελφικά τήν περυσινή δική του εὐχή-δέηση πρός τήν Παναγία μας: “Μαζί Της εἰς τόν Παράδεισο”!

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου Δημήτριος