«ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΕΣ εὐμέτρητες δεκαετίες ἡ ἑλληνική ραδιοφωνία ξεκινοῦσε τό πρωινό της πρόγραμμα, ἀμέσως μετά τήν εἰσαγωγική ταυτοποίηση, μέ μιά προσευχητική ἐπίκληση:
―Ἑλληνική ραδιοφωνία. Πρῶτο πρόγραμμα. ―Βασιλεῦ οὐράνιε…

» Ἐκείνη ἡ ραδιοφωνική ἐκφώνηση εἶχε ἐκφραστικά ἔντονο καί ἐγκαρδιωτικά εὐμετάδοτο τό προσευχητικό ἦθος. Δέν ἦταν μιά “ἄψυχη” τυπικότητα, μιά ἐκφωνητική ἠθοποιΐα. Τήν ἴδια στιγμή, μποροῦσε ὁ κάθε ἀκροατής (καί μόνο μέ τό ἄκουσμα τῆς ραδιοφωνικῆς ἐκφώνησης) νά συνεύχεται προσευχητικά!…

» Ὁ νεοέλληνας ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ἀπό μικρό παιδί κατά κανόνα ἐθιζόταν νά συνεύχεται στό σχολεῖο καί στό σπίτι, ἔνιωθε μιάν ἄμεση οἰκειότητα μέ τό λατρευτικό ὕφος τῆς ἐκκλησίας, τά ἀκούσματά του (τά βιώματά του) ἦταν ζυμωμένα μέ τήν πρακτική καί τήν διάθεση τῆς προσευχῆς.

» Δέν ἰσχυρίζομαι ὅτι ἐκεῖνα τά χρόνια ἦταν τά τελειότερα, χωρίς ἄλλα προβλήματα καί ἄλλες ἀνάγκες. Σήμερα, στήν ἐποχή τῆς 4ης τεχνολογικῆς ἐπανάστασης, ἔχουμε πολλαπλάσιες τεχνικές τελειότητες, ἀλλά καί πολλαπλάσια προβλήματα στήν ἐπικοινωνία καί στήν διανθρώπινη ἀρτίωση. Πάντως, ὁ τρόπος τοῦ ραδιοφωνικοῦ ἐκφωνητῆ ἦταν ὁ βιωμένος τρόπος τῆς κοινῆς προσευχῆς.

» Ἐκεῖνα τά χρόνια πέρασαν, τά ἀφήσαμε καί μᾶς ἄφησαν. Πολλαπλασιάστηκαν οἱ ἄχαρες ραδιοφωνικές ἐκδοχές, οἱ ἀκραῖες κοινωνιστικές ἐλευθεριότητες, μιά ραγδαία ἀμετάστρεπτη μόδα “ἐκσυγχρονισμοῦ” μέ ὁ,τιδήποτε ξενοποιητικό, ἀκόμη καί πρός τήν ἐλαχιστότερη “κοινότυπη” ἐκκλησιαστική παράδοση καί τήν ἐλληνικότητα.

» Περάσαμε σέ ἕνα μετανεωτερικό ὕφος πολιτισμοῦ πού δέν ἀποκαρδιώνει τίς καρδιές, “μαζοποιεῖ” τίς συνειδήσεις, ὁμογενοποιεῖ εὐτελισμένα τά ἤθη, ἐπιβάλλει ἀνελεύθερους προοδευτισμούς, ἀρνεῖται νά σεβαστεῖ τήν πανανθρώπινη ὀμορφιά, τό ἴδιο τό “εἶναι” καί “συνεῖναι” τῆς θεοκτισίας μας.

» Σήμερα, οἱ προσευχές καί οἱ εἰκόνες μας (ὅπως καί ἡ ἀνάρτηση τῆς σημαίας, τῆς πολιτισμικῆς μας σημασίας καί συνεισφορᾶς) εὐτελίζονται σέ πινακοθῆκες καταφρόνησης, ἀγνοοῦνται ἀπό τόν ἄψυχο συγχρονιστικό καί σωφρονιστικό φορμαλισμό, καταφρονοῦνται συστηματικά ἀπό νεοϊδεολογικά καί νεοσυστημικά ἰνδάλματα παθολογίας. Μέ τόσο οἰκτρά ἀποτελέσματα ψευτίσματος τῆς ἀνθρωπινῆς αὐτοσυνειδησίας καί συμπεριφορᾶς σέ παιδιά, νέους, συζύγους, κοινωνικά στελέχη.

» Τό “Βασιλεῦ οὐράνιε…” τό ἀγνοεῖ ἡ πλειοψηφία τῶν νεότερων συνελλήνων. Ἡ κοινωνική συνεπιβίωση ἀγνοεῖ τήν προσευχητική ἀναφορά στόν Θεό τῶν Πατέρων καί πατέρων μας…».

***

ΜΕ ΑΥΤΕΣ τίς ξέθωρες μνῆμες τῶν παλαιοτέρων, ἁπλές ἀφορμές, μά τόσο δυνατές, ξεκίνησα τήν ἑορταστική μου διδαχή τό ἑσπέρας τῆς Πεντηκοστῆς στόν πανηγυρίζοντα Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος.

Ὄχι γιά νά ἀποκαρδιώσω, ἀλλά γιά νά ἀφυπνίσω τό ἦθος ἐγκαρδιωμένης προσευχητικῆς εὐαισθησίας καί τό ὕφος συλλογικῆς καί ἀτομικῆς αἴσθησης ἐκείνων τῶν χρόνων. Διότι αὐτό πού ἐπιπολάζει σάν ὄψη ἀθεΐζοντος πρακτικοῦ πολιτισμοῦ σήμερα, μέ τά τόσα παθολογικά καί παθιασμένα ριζώματα, κατατρώγει τήν ζωτικότητα τῆς κοινωνίας, πού διαμαρτύρεται μέ κραυγές ἀπελπισίας, μέ ἀπεγνωσμένες διαμαρτυρίες ἀκροτήτων καί βίας.

Ὅμως δέν μπορεῖ νά καταργήσει ἀπό τίς καρδιές τήν ἐσώψυχη χρεία τοῦ Θεοῦ, τήν εἰκονιστική μας κτιστότητα. Κάτω ἀπό τίς ἐπισωρεύσεις τοῦ ἀθεΐζοντος πρακτικοῦ πολιτισμοῦ μας, ὁ ἄνθρωπος τῆς σήμερον ἀναζητεῖ “τά διαμονητήρια τοῦ Θεοῦ στήν ἐνιστορία του”.

Χρέος μας νά πείσουμε τήν συνειδητότητά μας ὅτι ὁ Θεός δέν μᾶς ἀπέλιπε ποτέ, ἐνυπάρχουμε χάρη στήν δική Του οὐσιοποιό καί σοφοποιό χαριτοδοσία.

«…Ζητεῖν τὸν Κύριον, εἰ ἄρα γε ψηλαφήσειαν αὐτὸν καὶ εὕροιεν, καί γε οὐ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα· ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν… » (Πρ. 17:27-28). Τά ἔλεγα καί ἦταν σάν τά ἄκουγα ἀπό ὅλους τούς περιεστῶτες καί μετέχοντες, προχθές στό Πολύκαστρο.

Συμμετεῖχε τό κληρικολαϊκό μας πλήρωμα ἀντιπροσωπευτικά ἀπό ὅλη τήν Μητρόπολη, οἱ περισσότεροι κληρικοί μας, οἱ ἐπικεφαλῆς τῶν Ἀρχῶν τῆς πόλεως καί τοῦ νομοῦ, ἡ συνήθης εἰκόνα τῶν ὡριμοτέρων καί γηραιοτέρων, ἀλλά καί νέων καί προπαντός πολλῶν παιδιῶν μαζί μέ τούς γονεῖς τους.

Βεβαίως, γιά νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς, κάθε χρόνο αὐτή ἡ ἑορτή στήν ἕδρα τοῦ Δήμου Παιονίας συνδυάζει (ὅπως συμβαίνει σέ ὅλους τούς ἀντίστοιχους ἑορτασμούς ἀνά τήν Ἑλλάδα) τό ἐκκλησιαστικό πανηγύρι μέ τό κοσμικό πανηγύρι, μέ ὅσες ὠσμώσεις ἑκατέρωθεν αὐτό ἐπάγεται.

Γι᾽ αὐτό καί ἡ διδαχή μας καταπιάστηκε μέ ἐπισημάνσεις προσλήψιμες ἀπό τόν κόσμο μας. Ἕναν κόσμο πού πασχίζει νά χαρεῖ τήν βιοτική του ἐπάρκεια, ἀναπληρώνοντας τά ἐλλείμματα βιωμάτων ἐνθέου ζωῆς, μόνο μέ “παραπομπές” σέ σύγχρονους ἐντυπωσιακούς Ἁγίους, σέ ἐκπληκτικά θαύματα, σέ προσευχητικές ἐκκλήσεις ὑγιέστερης ἐπιβίωσης καί ὑπέρβασης τῶν ἀδιεξόδων.

Πάντοτε, ἡ “θεατή ἁγιότητα” ὡς παράδειγμα, ὡς ἀνάγκη, ὡς ζητούμενο πιστευματικῆς ποιότητος, καί ἐξ ἀντιθέτου ἡ ὁρατή ἀπουσία της ἦταν μιά κρίσιμη διελκυνστίδα μεταξύ πίστης καί ἀπιστίας τῶν πολλῶν.

Ἐξαρχῆς ἡ πρώτη-πρώτη ἐκκλησιαστική ἄνοιξη (βλ. ἐπιστολές Ἀποστόλων καί Πράξεις) προχώρησε μέ ἀνάλογες πιστοποιήσεις.

Τότε, βέβαια, ἦταν ἐναργέστερη ἡ δράση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά μέσου τῶν Ἀποστόλων. Τότε ἀκόμη ὁ Χριστός φανερωνόταν στόν ζηλωτή Σαούλ γιά νά τόν μεταστρέψει σέ ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν Παῦλο. Σιγά-σιγά, ὅμως, ἡ διαχρονική συμμετοχικότητα σέ ὑποπτώσεις φθορᾶς ἐκδολίευε ἐπίμονα πρῶτα τήν ἐπιφάνεια καί ἔπειτα βάθος τῆς συλλογικῆς πιστότητας.

Ἀκόμη καί οἱ θεσμικοί διακονητές τῆς ἐκκλησιαστικῆς παρουσίας καί οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐκκλησιαστικῆς συμμελίας (δηλαδή οἱ ἐκ τῶν ἔσω) φθάσαμε νά ἐπαυξάνουμε τήν πιό μαρτυρική δοκιμασία τῆς ἐκκλησιαστικῆς μαρτυρίας: τήν δική μας ἐλλειμματικότητα ἀπέναντι στήν ἀδιαλείπτως διά τοῦ Πνεύματος προσφερόμενη ζωοποιό ἐν Χριστῷ ἀγάπη τοῦ Πατρός· στήν (οὕτως ἤ ἄλλως) πάντοτε ἐνεργό παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐλαχιστοποιώντας τίς δεκτικότητές μας.

***

ΠΑΝΩ Σ᾽ ΑΥΤΗΝ τήν προοπτική τήν ἐξομολογητική θέλησα νά “συνομιλήσω” ἀφ᾽ ἑσπέρας καί τό πρωί μέ τίς συνειδήσεις τόσων ἀνθρώπων πού κατέκλυσαν τόν Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος, γιά τόν Ἑσπερινό, συμμετεῖχαν στή λιτανεία τῆς παραδοσιακῆς (Σιναπλιώτικης) εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀνά τήν κεντρική ὁδό τοῦ Πολυκάστρου καί, τήν ἑπόμενη ἡμέρα, συμμετεῖχαν στήν πανηγυρική Λειτουργική σύναξη.

Ἔψαλαν πανηγυρικά οἱ δύο Πυργετινοί αὐτάδελφοι Χριστόφορος καί Ἰωάννης, γιοί τοῦ φιλτάτου μας ὑπέργηρου παπα-Ἀθανασίου, γιά χρόνια ἐφημερεύσαντος στόν Τύρναβο. Τούς γνωρίσαμε μικρά παιδιά, ὅταν κι ἐμεῖς προϋπηρετούσαμε ὡς ἱεροκήρυκας στήν Λάρισα (1978-1984).

Στόν Ἑσπερινό καί τήν λιτανεία συμμετεῖχαν ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς Γεώργιος Γεωργαντάς, ὁ Δήμαρχος Παιονίας Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ὁ Βουλευτής Κιλκίς Στέφανος Παραστατίδης, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης ΠΕ Κιλκίς Ἀνδρέας Βεργίδης, ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ἰωάννης Παντικίδης, ὅλοι οἱ Ἀντιδήμαρχοι τοῦ Δήμου Παιονίας Ἀθανάσιος Τζοῦρτζος, Ἰωάννης Ἀδαμόπουλος, Στυλιανός Γκαϊτατζῆς, Ἰωάννης Συμεωνίδης, Γεώργιος Δουλγερίδης, Γεώργιος Γεωργίτσαρος, Κύρος Καλαβάζης, Λάζαρος Εὐθυμιάδης, Ἰωάννης Τόδας, ὁ Γεν. Γραμματέας τοῦ Δήμου Ἰωάννης Ντότος, ἄλλα Δημοτικά στελέχη, ὁ Διοικητής τῆς 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας Μενέλαος Νικολαΐδης, ὁ Ἀστυνομικός Διευθυντής Κιλκίς Δημήτριος Ντέντας, ὁ Διοικητής ΠΥ Κιλκίς Πύραρχος Χρῆστος Γκαντίδης, οἱ ἐπικεφαλῆς τοπικῶν Πολιτιστικῶν Συλλόγων. Στήν λιτανεία τῆς ἱερῆς εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος παιάνιζε ἡ Φιλαρμονική τοῦ Δήμου, ἐνῶ τιμές ἀπέδιδε ἄγημα στρατοῦ.

Στό εὐρύχωρο προαύλιο τοῦ Ναοῦ, μέ τήν φιλότιμη διακονία πολλῶν ἐνοριτισσῶν, διανεμήθηκαν κεράσματα καί ἀναψυκτικά σέ ὅλους τούς συνεορταστές.

Τό προσκύνημα τῆς λιτανευθείσης ἱερῆς εἰκόνος κράτησε μέχρι τίς πρῶτες πρωϊνές ὧρες (2,30 π.μ.) καί ὅλη τήν ἡμέρα μετά τήν θεία Λειτουργία. Πρόκειται γιά ἀντίγραφο τῆς εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀπό τό ὁμώνυμο μοναστήρι στό Σιναπλί.

***

ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ἀποδοθεῖ ἡ δική μας διαμετεχόμενη Πεντηκοστή, ὁ Χριστός μας καί ἡ Παναγία μας φιλανθρωπευόμενοι μᾶς χάρισαν ἄλλη μιά εὐκαιρία πανηγυρικῆς συμμετοχῆς καί ἑόρτιας ἐκκλησιοποίησης.

Τό πανηγύρι τῆς Ἀξιουπόλεως, τήν σύναξη “τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ ἐν τῷ ᾄδειν”, τόν ἑορτασμό τοῦ “Ἄξιόν Ἐστιν”.

Μέ μιάν εὐκαιρία προσκυνήματος ἑνός ἱεροῦ σεβάσματος, ἕνα ἑορταστικό ἔθος πού καί παλαιότερα ἴσχυε, ἀλλά στά χρόνια μας γίνεται παντοῦ “θεσμός”.

Ἀπό αἰώνων ἀνά τήν Ὀρθοδοξία μεταφέρονταν ἱερές εἰκόνες καί ἅγια λείψανα καί ἱερά κειμήλια σέ κομβικές ἤ καί περιφερειακές ἑορτές.

Σήμερα αὐτό παγιώνεται ὡς ὀργανωτική μέριμνα σέ πολλές Μητροπόλεις καί ἐνορίες μέ λαϊκή σιωπηρή ἀπαίτηση, ὡσάν “ΚΑΡΠΑ” ἐγκαρδίωσης τῆς λαϊκῆς εὐλάβειας καί τόνωσης τοῦ χαλαρωμένου λατρευτικοῦ ἤθους.

Ὁ κόσμος μας ἀποζητεῖ συνεχῶς ἕνα ἀντικίνητρο ἀπέναντι στήν ἀμνημοσύνη του γιά τόν Θεό καί τήν ἰσοπεδωτική καθημερινή κοσμικοποίησή του.

Ἀπέναντι στό τρικέφαλο θηρίο “ἄγνοια-λήθη-ἁμαρτία”, ὁ κόσμος μας χρειάζεται ἀφυπνίσεις ἔμπνευσης, γιά νά ξαναβρεῖ τήν καινοποιό ἀναζήτηση καί βίωση τῆς δαψιλευόμενης ἀλήκτου θείας ἀγαπήσεώς του.

Ἡ προαιώνια βουλή τοῦ Θεοῦ γιά τήν θεοκτισία μας καί τήν χριστοσωτηρία μας εἶναι ἡ ἄληκτη καί ἀπροσμέτρητη φανέρωση τῆς ἀγάπης Του γιά μᾶς. Καί τό ἔχουμε ὅλοι μας καθημερινή ἀνάγκη νά τό θυμόμαστε, νά βιώνουμε τόν βίο μας μέ μιάν βαθειά θεοδοξαστική αἴσθηση.

Σ᾽ αὐτό μᾶς καθοδηγεῖ τό θεολατρευτικό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἱερουργίες καί οἱ ἑορτές, οἱ συμμετοχές μας σέ κοινούς ἑορτασμούς.

***

ΕΦΕΤΟΣ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Δράμας κ. Δωρόθεος μᾶς ἐκόμισε τόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό μέ Τίμιο Ξύλο στήν Ἀξιούπολη τῆς εὐλογημένης καί καρποφόρου πρώτης του ἱερατικῆς διακονίας. Τόν ἀναμέναμε στήν πλατεία Δημαρχείου μαζί μέ τους συμποιμένες μας Ἱερεῖς, τούς ἐνορίτες, τούς ἄρχοντες τοῦ λαοῦ.

Ἔγινε ἡ ὑποδοχή καί συλλιτανεύθηκαν ἡ ἱερή εἰκόνα τῆς Παναγίας-Ἄξιόν Ἐστιν καί ἡ φορητή θήκη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέχρι τόν περικαλλέστατο πολυεπίπεδο Ἱερό Ναό, κόσμημα τῆς κωμοπόλεως καί τῆς ἐπαρχίας μας.

Παρόντες καί συμμέτοχοι ὁ Δήμαρχος Παιονίας Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης ΠΕ Κιλκίς Ἀνδρέας Βεργίδης, ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημ. Συμβουλίου Παιονίας Ἰωάννης Παντικίδης, ὁ Ἀντιδήμαρχος Δημοτ. Ἔργων Γεώργιος Γεωργίτσαρος, ὁ Ἀντιδήμαρχος Πολιτιστικῶν καί Ἀξιούπολης Κύρος Καλαβάζης, ἡ Πρόεδρος ΔΚ Ἀξιούπολης Ἀναστασία Παπαδοπούλου, ὁ Διοικητής τῆς 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας Μενέλαος Νικολαΐδης, ὁ Πύραρχος-Διευθυντής τῶν ΠΥ Κιλκίς Χρῆστος Γκαντίδης, ὁ Ἀστυνομικός Ὑποδιευθυντής Κιλκίς Βάϊος Μπιζιώτης, ὁ Δκτής ΑΤ κ. Ἰωάννης Στέρτζος.

Ἡ Φιλαρμονική τοῦ Δήμου Παιονίας ἀπέδωσε τιμές καί παιάνιζε σέ ὅλη τήν λιτανεία μέχρι τοῦ Ναοῦ, ἐνῶ περιστοίχιζαν ἔνστολα τμήματα τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου Ποντίων Ἀξιουπόλεως.

Στόν Ἑσπερινό ἔψαλε πολυμελής χορός ἱεροψαλτῶν ὑπό τήν διεύθυνση πρωτοψάλτη τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλως, μέ συμψάλλοντα παιδιά δύο ἱερατικῶν οἰκογενειῶν, τά ὁποῖα καί ἐκφώνησαν τό Τρισάγιο. Ἐξαιρετικά συνεγερτική ἡ παρουσία τοῦ μικροῦ Ἰωάννου, μαθητῆ Α΄ δημοτικοῦ, ὑστερότοκου υἱοῦ τοῦ πρωτοδιακόνου μας π. Μιχαήλ, πού συνέψαλλε μέ ὅλη του τήν χαρακτηριστική δυνατή καί μελωδική παιδική φωνή τό “Φῶς ἱλαρόν”, τό προκείμενο τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τά Ἀπολυτίκια.

Πρός τό τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὁ χοροστατῶν Μητροπολίτης Δράμας κ. Δωρόθεος εὐλόγησε τήν ἀρτοκλασία καί τά κόλλυβα καί τέλεσε τήν χειροθεσία σέ ἀναγνῶστες (καί ἱεροψάλτες) δύο ἐξαίρετων ἔγγαμων στελεχῶν τῆς ἐνοριακῆς ζωῆς, τοῦ Φωτίου καί τοῦ Χαράλαμπου, πού τούς ἐγνώριζε παιδιόθεν, ὅταν εἶχε πρωτοαναλάβει τήν ἐνοριακή διακονία τῆς Ἀξιουπόλεως.

***

ΚΑΤΑ ΤΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ τῆς κυριώνυμης ἡμέρας, προσφωνώντας εὐχαρίστησα τόν Σεβ. Δράμας γιά τόν φιλοπάτορα καί φιλάδελφο κόπο του. Ἀνέφερα ἔπειτα δύο περιστατικά τῆς θαυμαστῆς Μητρικῆς προστασίας καί πρόνοιας τῆς Παναγίας μας. Τόν πρῶτο καιρό τῆς ἐλεύσεώς μου σ᾽ αὐτήν τήν ἐπαρχία ἕνας ἁπλός, πιστός καί ταπεινός ἄνθρωπος τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας, ἐπιζῶν μέχρι σήμερα, μοῦ ἀνέφερε πώς ἡ Παναγία μας θά μέ ἀξίωνε νά τῆς κτίσω ναό στήν Ἀξιούπολη, τό “Ἄξιόν Ἐστιν”.

Γιά μένα αὐτό ἀποτελοῦσε εὐλογία καί τιμή καί χαρά μεγάλη. Διότι θά ἀπέδιδα στήν κοινή λατρεία τοῦ Θεοῦ καί στήν ἀνύμνηση τῆς Θεοτόκου ἕνα ἱερώτατο χῶρο σπάνιας φερωνυμίας.

Καί θά τιμοῦσα μέ ὁλοτελή εὐλάβεια τήν πολλήν καί χαριτόδωρη παραμυθία Της, πού μέ ἐρρύσατο ἀπό στομάτων λεόντων στήν Ἀθήνα, ὅταν σέ μιά κρίσιμη ὥρα γιά τήν Ἐκκλησία μας ὀργάνωσα τήν ἔλευση τῆς ἱερῆς Θεομητορικῆς εἰκόνος τοῦ Ἄξιόν-Ἐστιν ἀπό τό Πρωτᾶτο τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἀμετανόητοι ὑβριστές καί βασανιζόμενοι ἐκπλήρωσαν κακήν κακῶς τό χρέος τοῦ βίου, μετά ἀπό χρόνια.

Κι ἄς μέ ἐκπλιπαροῦσαν νά τούς συγχωρήσω, ὅπως καί τό ἔπραξα. Ὅμως, τότε ἀκόμη πού, ἀντί τῆς πνευματικῆς ὠφελείας τοῦ λαοῦ, ἐπέτρεψε ὁ Κύριος νά γνωρίσω τήν μανία τοῦ ἀνθρωποκτόνου, ἡ Παναγία δέν μέ ἐγκατέλειψε.

Γιά κάποιο διάστημα ὁλόγυρα ἁπλωνόταν κατά διαστήματα μιά ὀσμή γιασεμιοῦ, αἰσθητή καί στόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, πού διερωτάτω γιά τήν προέλευσή της, στόν ὁδηγό τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, πού μέ μετέφερε καθημερινά, στήν συνοδεία μου, ἡ ὁποία ἀπό μακριά τήν αἰσθανόταν καί μέ ἀνέμεναν στήν Ἱερά Μονή Πετράκη πού ἡγουμένευα, καί σέ ἄλλους ἀνθρώπους.

Μνημονεύοντας ἐξομολογητικά αὐτά τά δύο θαυμάσια τῆς Θεομητορικῆς προστασίας, παρότρυνα τούς πάντες νά ἀνάγονται συνεχῶς στήν Μητρική παρρησία τῆς Θεοτόκου καί νά ἀποζητοῦν μέ τήν βαθειά καρδιά νά γίνονται εὐάρεστοι στόν Θεό, εὐγνώμονες στίς πολλές Της πρεσβεῖες.

Ἀκολούθως μίλησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δράμας κ. Δωρόθεος, ἐκφράζοντας τήν χαρά του γιά τήν ἄμεση λειτουργική κοινωνία μέ τήν Ἐνορία ἀπό ὅπου ξεκίνησε τήν ἱερατική του διακονία.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΔΡΑΜΑΣ κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ

Μετά δέ καί τήν ὁμιλία τοῦ συλλειτουργοῦ Ἀρχιερέως, ἀφορμώμενος ἀπό τήν ἀναφορά του στόν ὅσιο Γεώργιο τόν νέο Ὁμολογητή, ἀνέφερα πρός ὅλους πῶς τίς μεσημβρινές ὧρες τῆς 4ης Νοεμβρίου 2022 μυρόβλυσε ἡ τιμία κάρα τοῦ Ὁσίου, ἀπό τίς σταυροειδεῖς ραφές τοῦ κρανίου, μετά τό Ἀρχιερατικό συλλείτουργο ἀγρυπνίας τοῦ Τοποτηρητοῦ καί ἄλλων Ἱεραρχῶν στό μοναστήρι του, ὅταν τό πρῶτον μνημονευόταν ἐκεῖ στό Μοναστήρι τό ὄνομα τοῦ νεοχειροτονημένου Μητροπολίτη Δράμας Δωροθέου, πού καί αὐτός προεξῆρχε τῆς ἐπί τούτῳ τελεσθείσης ἀγρυπνίας στό Ναό τῶν Ταξιαρχῶν Μικροδάσους-Πολυκάστρου.

Τό θαῦμα τῆς μυροβλυσίας ἐκείνης τό διέσωσε φωτογραφικά μέ κινητό τηλέφωνο κάποιος προσκυνητής, ὁ ὁποῖος καί μᾶς τό ἀπέστειλε καί τό μεταδώσαμε διαδικτυακά.

***

ΕΧΑΡΗΜΕΝ διπλά ὡς πνευματικός πατέρας καί Συνιεράρχης γιά τήν μεταδοτικότητα τοῦ κηρύσσοντος, μέσα ἀπό ὑποδείγματα καίριας κατηχητικῆς καί μυσταγωγικῆς σημασίας.

Ἡ ἑόρτια λειτουργική σύναξη συναπετέλεσε γιά ὅλους τούς μετασχόντες μιά εὐλογία Θεοῦ μετεχόμενη μέ τό μυστήριο τῆς θείας μυσταγωγίας, μιά εὐλογία τῆς Παναγίας μας μετεχόμενη διά τῆς εὐλαβοῦς προσκυνήσεως τῆς Θεομητορικῆς εἰκόνος, μιά εὐλογία τῆς σωτηρίου θείας Οἰκονομίας ὁμολογούμενης καί διαμετεχόμενης διά τῆς προσκυνήσεως τοῦ Τιμίου Ξύλου.

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου Δημήτριος

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ