Δεν περνά ούτε μέρα, που να μην θυμηθεί, προσευχηθεί και μνημονεύσει τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ (Τίκα), ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νικαίας κ. Αλέξιος.

Ισόβιος ευγνωμοσύνη, τιμή και σεβασμός από τον τότε Πρωτοσύγκελλο του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου, π. Αλέξιο Βρυώνη και σημερινό Μητροπολίτη Νικαίας.

30 χρόνια τώρα, κάθε μέρα, εισερχόμενος το πρωί και εξερχόμενος το μεσημέρι από το Γραφείο του στο Επισκοπείο της Νίκαιας, υποκλίνεται και ασπάζεται τη φωτογραφία του Γέροντός του, Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.

«Τι θα ήμουν εγώ αν δεν ήταν ο Σεραφείμ» λέει χαρακτηριστικά.

Από φυλακής πρωίας, εγειρόμενος εκ της κλίνης, προσευχόμενος θυμιατίζει τα ιερά εικονίσματα του Κυρίου, της Υπεραγίας Θεοτόκου, του Αγίου Γερασίμου, του Αγίου Αλεξίου και αμέσως μετά τη φωτογραφία του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.

Τούτο το κάνει από βάθους καρδίας.

Ήταν 10 Απριλίου του 1998, όταν οι καμπάνες των Ναών της Αρχιεπισκοπής Αθηνών σήμαναν πένθιμα και οι σημαίες ήταν μεσίστιες.

Ο Σεραφείμ είχε περάσει στην αιωνιότητα! Κάνοντας μια αναδρομή, συμπεραίνει κανείς την τεράστια προσφορά του για τη σταθερότητα στην Εκκλησία της Ελλάδος σε πολύ δύσκολες εποχές.

Σταθερός στις θέσεις του, ανυπόκριτος, παραδοσιακός, θυσιαστικός, Πρωθιεράρχης της Αγάπης.

Ο Μητροπολίτης Αλέξιος, και ως Πρωτοσύγκελλος των Αθηνών από το 1989 έως το 1995, αλλά και στη συνέχεια έως της κοιμήσεώς του Αρχιεπισκόπου, ήταν δίπλα του, μεριμνώντας και προσφέροντας διαρκώς την αγάπη και την ευγνωμοσύνη του.

Σήμερα, Πέμπτη 10 Απριλίου 2025, συμπληρώθηκαν 27 χρόνια από την κοίμησή του.

Ο κ. Αλέξιος τέλεσε Τρισάγιο για τον μακαριστό ευεργέτη του στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Επισκοπείου Νικαίας, υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως αυτού, διδάσκοντας όλους τους νεωτέρους την αρετή της ευγνωμοσύνης προς τους ευεργέτες μας, υπενθυμίζοντάς μας τον χειροτονητήριο λόγο του στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών. Μεταξύ άλλων είπε τα εξής: (πατήστε εδώ)