«…Οἱ προσευχές τοῦ πρώτου μυστηριακοῦ καί οὐσιαστικοῦ Βαπτίσματος ὁμιλοῦν γιά “βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ἔνδυμα ἀφθαρσίας”! Δέν γίνονται “μηχανικά” ὅλα αὐτά. Δέν ἀλλάζει μηχανικά ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν μιά στιγμή στήν ἄλλη, ἀλλά “ντύνεται” μιά στολή ἀγώνα, γιά νά διατηρήσει τήν χάρη τοῦ Βαπτίσματος, νά ντυθεῖ τήν ἀφθαρσία, τήν διαρκή σχέση μέ τόν Θεό τῆς ἀφθάρτου ζωῆς.

»Καί ἄν ὁ ἄνθρωπος τά παραμελήσει ὅλα αὐτά, τότε τί γίνεται; Ἡ “σφραγίδα” μένει, ἡ Χάρη ὅμως συστέλλεται (μαζεύεται), ὁ ἄνθρωπος “ψάχνεται” νά ξαναβρεῖ καί τρόπον τινά νά ἐπιβεβαιώσει τήν ἐκκλησιαστική του σχέση μέ τόν Χριστό, ψάχνεται νά ξαναγίνει “ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”.

»Γι᾽ αὐτό ἔχουμε τό μεγάλο δῶρο τῆς Μετάνοιας, τῆς διαρκοῦς ἐπιστροφῆς στήν ἀγκαλιά τοῦ Πατρός ἡμῶν τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Μετάνοια, ἐξομολόγηση, προσπάθεια, ἀγώνας ἀπό τό “πέσε” στό “ἐγείρου”, δέξου πάλι τήν ἔλευση τῆς θείας Χάριτος. Ἐκεῖ μυστικά, ἀλλά πραγματικά συνεργάζεται ἡ Χάρη τοῦ πρώτου Βαπτίσματος…».

Τελώντας τήν προβλεπόμενη Μοναχική Κουρά ἄλλου ἑνός δοκίμου στήν Ἱερά Μονή Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης Γουμενίσσης-Γρίβας, τό ἑσπέρας πρός τήν Κυριακή 13/10 τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, θέλησα ἐπικαίρως νά ὑπομνήσω ἐκ δευτέρου κάπως περιληπτικά τήν σημασία τῶν (προσ)ευχῶν τῆς Μοναχικῆς Κουρᾶς πρός τούς συνευχομένους τῆς Ἀδελφότητος καί τούς προσκυνητές.

Ἀπέβλεπα νά προκαλέσω ἐκ δευτέρου τόν ἱερό ζῆλο τῆς μετάνοιας σέ ὅλους τούς περιεστῶτες. Μίλησα ἁπλά, προσπαθώντας νά ἐγκαρδιώσω τό ἦθος τῆς καινῆς ζωῆς πρός ὅλους, δηλ. τό ἦθος τῆς ἐθελούσιας συνέργειας στήν προσφερόμενη ἐγχρίστωση, πνευματικότητα, ἐκκλησιοποίηση.

***

Βεβαίως, πολύ περισσότερα καί πληρέστερα καί ἀκριβέστερα ἐμπεριέχονται στήν ὅλη τελετουργία, στούς διαλόγους μέ τόν προσαγόμενο, στίς ἐκτενέστατες νηπτικές “κατηχητικές” ὑποδείξεις καί στίς κατανυκτικότατες Εὐχές τῆς νηπτικῆς κλήσεως καί ἀθλήσεως.

Ὅμως, ἤθελα νά ἐνεργοποιήσω ἐκ δευτέρου πρός ὅλους τά ἅγια ἐννοήματα καί ἀθλητικά ἐμβιώματα τῆς προσοχῆς καί τῆς προσευχῆς, δηλ. το ἀπόλυτο τῆς διαρκοῦς ἀναφορᾶς στόν Χριστό μέ ὅσα ὁ Κύριος ζητεῖ ἀπό ὅλους μας.

Χοροστάτησα πρῶτα στόν Ἐσπερινό τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων στό πρῶτο Παρεκκλήσιο τῆς Μονῆς (τῶν Ἁγίων Κηδευτῶν καί τῶν Ἁγίων Μυροφόρων τοῦ Κυρίου), ὅπου τελοῦνται καθημερινά οἱ ἀκολουθίες καί ἡ θεία Λειτουργία, ὅπου καί τέλεσα τίς κουρές τῶν περισσοτέρων. Καί ἐπακολούθησαν τά προβλεπόμενα τῆς μοναχικῆς κουρᾶς.

Στόν νεόκουρο ἔδωσα τό ὄνομα τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ θεοδόχου καί πρώτου θεολόγου τῆς ἐν Πνεύματι ἁγίας ὑπαπαντῆς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Εἶχε προηγηθεῖ κατά τό Σάββατο ἡ (ἐκ μεταφορᾶς) ἑόρτια μνήμη τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ νέου θεολόγου, πού τόσον ἐκτύπως θεολόγησε καί συνέγραψε τούς ὕμνους τῶν θείων ἐρώτων, ζώντας στήν βασιλεύουσα μεταξύ 10ου καί 11ου αἰώνα καί διακηρύσσοντας τήν ἐμπειρική θεολογία τῆς κοινωνίας τοῦ ζῶντος Θεοῦ, τῆς θεοπτίας τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας Ἅγιος πού τίμησε τό ὄνομα τοῦ θεοπτικοῦ γέροντός του ὁσίου Συμεών τοῦ εὐλαβοῦς, ἀλλά καί τοῦ ἀπό αἰώνων μεγάλου Θεοδόχου Συμεών.

Ἦταν μιά εὐλογία πνευματικῆς εὐφροσύνης δι᾽ ὅλους τούς συνελθόντας καί περιεστῶτας, προπαντός γιά τήν Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς καί δή γιά τόν νεόκουρο Μοναχό Συμεών (ἀπό Ἀλεξάνδρου), ὁ ὁποῖος ―ζώντας μοναχικά καί προσευχητικά ἀπό ἱκανῶν χρόνων, προδοκιμασθείς μάλιστα ἐντός τῆς Μονῆς καί ἀποδειχθείς φιλότιμα ἀποφασισμένος― ἐκάρη μοναχός σέ ὥριμη ἡλικία, σεμνότατος, ὑπήκοος, πρόθυμος, ταπεινός. Εἶναι θαυμαστό τό γεγονός πῶς ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ τόν χειραγώγησε ὥστε, ἀπό τήν περιοχή τῶν Ἀγράφων νά πολιτογραφηθεῖ στήν ἀδελφότητα τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ Γρίβας, χωρίς ὁ ἴδιος νά τό σχεδιάσει καί νά τό ἐπιδιώξει.

***

Κρίνω πώς θά μποροῦσα νά παραθέσω τόν “ἀνακεφαλαιωτικό” μου πατρικό κατηχητικό λόγο, πού ἀφοροῦσε ἄμεσα στόν νέο Μοναχό καί ἔμμεσα στούς συμμοναστές του τῆς Ἀδελφότητος, ἀλλά καί τούς κληρικούς καί λαϊκούς πού συνεισῆλθον καί συνεισέρχονται στό μυστήριο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, στό μυστήριο τοῦ Νυμφῶνος διά τοῦ βαπτίσματος καί τῆς μετανοίας.

Κυρίως βάπτισμα εἶναι τό εἰσαγωγικό ἱερό μυστήριο τῆς ἐγχριστώσεως.

Ἡ ἐκκλησιαστική ἁγιοπνευματική ἱστορία καί παράδοση ὁμιλεῖ βεβαίως καί γιά τό μαρτυρικό βάπτισμα τοῦ αἵματος ὅσων θυσιάστηκαν ἐκτύπως γιά τόν Χριστό.

Ὅμως ὁμιλεῖ καί γιά τό βάπτισμα τῆς μετανοίας, τῶν ἱδρώτων καί τῶν δακρύων καί τῆς διά μετανοίας ἐξομολογήσεως, πού μυστικῶς ἐνεργοποιεῖ τήν χάρη τοῦ πρώτου (καί κυρίως) βαπτίσματος, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά ἐφελκύει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ καί νά βιώνει τήν ἐκκλησιαστική χριστοποίηση καί ταυτοποίηση.

***

Ἐπίσης, στίς Εὐχές εἴτε τοῦ Βαπτίσματος εἴτε τοῦ Χρίσματος, ἀλλά καί τῆς Μοναχικῆς Κουρᾶς, γίνεται λόγος γιά “ἀρραβώνα” καί “γάμο” (τῆς σωματοψυχικῆς ὁλοκληρίας καί τοῦ καρδιακοῦ νοός) μέ τόν Σωτήρα.

Εἶναι μιά “εἰκόνα” ἔντονης ἀποτύπωσης τῆς ἀδιάλυτης πνευματικῆς ἑνότητος πού πρέπει νά ἔχουμε ὅλοι οἱ χριστιανοί μέ τόν Κύριο. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ ἀποφασιστικότητα τῶν Μαρτύρων, τῶν Ὁμολογητῶν, τῶν Δικαίων, τῶν Σωζομένων διά τῆς μετανοίας.

Ἡ δέ τελετουργία τῆς Μοναχικῆς Κουρᾶς ἐνέχει μιάν “δραματική” ἔνταση καί ἐπισημότητα.

Ἐνέχουν ὅλα τά τελούμενα σ᾽ αὐτήν μιάν κατηγορηματικότητα. Δέν εἶναι “θέατρο”, ἀλλά εἰσαγωγή καί αὐτοπαρουσίαση στήν θέα τῶν Ἀγγέλων καί τῶν Ἁγίων, τῆς Παναγίας καί πρό πάντων τοῦ Κυρίου, “τοῦ ἀοράτως παρόντος”.

Σέ μιάν ἐποχή πού ἀγνοεῖ ἐμπειρικά καί θεολογικά τόν ζῶντα Θεό, τόν Κτίστη καί Σωτήρα μας…
σέ μιάν ἐποχή πού εὐτελίζει τά ἀνθρώπινα καί τούς ἀνθρώπους και τίς ἀνθρώπινες σχέσεις…
ἔχει ἐξαιρετική σημασία ἡ μυσταγωγία στόν ἐκκλησιαστικό τρόπο καί στήν ἐκκλησιαστική εὐλογία (διά Πνεύματος Ἁγίου) τῶν ἐπιλογῶν τῆς ζωῆς μας, ἐγγάμου εἴτε ἀγάμου, στήν ἀνοικτή ἐσχατολογία τῆς θείας βασιλείας.

***

Ἡ σημαντική, ἡ δυναμική καί ἡ προοπτική τῆς μοναχικῆς κουρᾶς

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, ἑορτάζουμε κάποια θαυμαστά “σημεῖα” μέ τά ὁποῖα ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ―ὡς ἄλλο ἕνα ἔκτακτο ἰδιαίτερο δῶρο― “συνδέθηκε” μέ τήν ζωή μου καί τήν ζωή τῆς ἀδελφότητος, μέ τήν πορεία τῆς ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης.

Ἀπό ἀπόψε, σύμφωνα μέ τό λειτουργικό τυπικό, περάσαμε στήν Κυριακή τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Εἶναι ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος πού “θεολόγησε” ἐπίσημα γιά τίς ἅγιες εἰκόνες καί τά ἅγια λείψανα, γιά τήν σχέση μας μέ τά εἰκονιζόμενα πρωτότυπα καί τήν χαρίτωσή μας, γιά τήν ἐμπειρία τῆς σωτηρίας.

Πρίν 35 χρόνια, τήν Κυριακή αὐτῆς τῆς ἑορτῆς, χειροτονήθηκα Ἐπίσκοπος.

Πρίν 7 χρὀνια, τήν Κυριακή αὐτῆς τῆς ἑορτῆς, τελέσαμε τά Ἐγκαίνια τοῦ κεντρικοῦ μοναστηριακοῦ Ναοῦ.

Τά ἔφερε ὁ Θεός ―τέτοια ἡμέρα― νά ἐντάσσεται ἡ μοναχική πλέον ζωή σου στήν Ἀδελφότητα, ἡ ὁριστική ἀφιέρωσή σου στόν Χριστό μας, τόν Θεό τῶν Νεοφανῶν Ἁγίων.

ΠΕΡΑΣΕΣ, π. Συμεών, ἀρκετά χρόνια βιολογικῆς ζωῆς. Ἀπό τά ὀρεινά τῆς Καρδίτσας (κοντά στό μοναστήρι τῆς Παναγίας), ὁ Θεός σέ ὁδήγησε διά μέσου τῆς Παναγίας τῆς Γουμένισσας ἐδῶ, στόν Ἅγιο Ραφαήλ, ὅπου προσέφερες τήν χαρούμενη προσεκτική ἁπλότητα καί φιλοτιμία, διαρκῶς, χωρίς διακοπές, μέσα στό καθημερινό ὡρολόγιο τῆς κοινῆς προσευχῆς, τῆς ὑπακοῆς, τῆς προσφορᾶς.
Ἀπό μικρό παιδάκι βαπτίσθηκες καί μυρώθηκες, δηλαδή ἔγινες τοῦ Χριστοῦ, ἔγινες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐντάχθηκες ἐκκλησιαστικά στό σωτηριῶδες μοναδικό γεγονός τῆς συμμετοχῆς στό σταυρό καί τήν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Πῆρες τήν εὐλογία τῆς σωτηρίας, νά γίνει ἡ καρδιά σου “ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”, νά προσεύχεται στήν καρδιά σου τό Ἅγιο Πνεῦμα, νά σέ ἑλκύει σέ ἑνότητα μέ τόν Χριστό, γιά νά γίνεσαι παιδί τοῦ Θεοῦ.

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ἔχει τό Βάπτισμα καί τό ἅγιο Μῦρο καί ἡ ἐκκλησιαστική συνέχεια. Γι᾽ αὐτό πιστεύουμε καί βαπτιζόμεθα καί μυρωνόμεθα καί κοινωνοῦμε καί ἐκκλησιαζόμεθα καί προσευχόμεθα καί προσέχουμε καί ἐξομολογούμεθα. Νά γίνουμε μιά φορά καί συνεχῶς νά ἀνακαινιζόμεθα, ὡσάν καθαρός ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ναός τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν ὁποῖο “λαλεῖ” καί “ἐνεργεῖ” τό Ἅγιο Πνεῦμα τήν διαρκή αἰώνια υἱοθεσία μας.

Τούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες, στούς τότε ὑποψηφίους Χριστιανούς [πού λέγονταν Κατηχούμενοι] προηγεῖτο ἡ πνευματική ἐργασία τῆς μετανοίας καί καθαρῆς ἐξομολογήσεως τοῦ προτέρου βίου καί ἡ προσεκτική διόρθωση τῆς γνώμης καί ἡ προσευχητική προετοιμασία καί ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὥστε μετά ἀπό Κατηχήσεις καί Κατηχήσεις νά “μετανοήσει” τό φρόνημα τῶν ἀνθρώπων καί νά καθαρίζεται ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά καί νά ἑτοιμάζεται ὁ ἄνθρωπος νά δεχθεῖ τό κυρίως καί σωτήριο Βάπτισμα…
Ἄλλαξαν πολλά, μέσα στούς αἰῶνες, ὄχι οὐσιωδῶς, ἀλλά τυπικῶς. Ἀντί τῆς ὥριμης βαπτίσεως καθιερώθηκε ὁ νηπιοβαπτισμός, γιά τά παιδιά τῶν πιστευσάντων τῆς χριστιανικῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Καί σήμερα, στίς ἱεραποστολικές χῶρες, μαζί μέ τούς γονεῖς πού πιστεύουν βαπτίζονται καί τά παιδάκια τους.

Ὁπότε ἔχουμε πλέον ―ἀκόμη πιό ἀπαραίτητο σήμερα― τό δεύτερο βάπτισμα τῆς μετανοίας. Ὅλοι γενικά οἱ πιστοί ―εἰδικά, ὅσοι εἶσθε Μοναχοί― νά ζοῦμε διαρκῶς “τό πρῶτο Βάπτισμα” τῆς σωτηρίας, μέσα ἀπό τό διαρκές βάπτισμα τῆς μετανοίας. Δέν γίνεται οὐσιωδῶς κάτι διαφορετικό, ἀλλά ἡ ἐνεργοποίηση τῶν δωρεῶν τοῦ πρώτου Βαπτίσματος.

ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ τοῦ πρώτου Βαπτίσματος, μιλοῦν γιά “βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ἔνδυμα ἀφθαρσίας”! Δέν γίνονται “μηχανικά” ὅλα αὐτά. Δέν ἀλλάζει μηχανικά ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν μιά στιγμή στήν ἄλλη, ἀλλά “ντύνεται” μιά στολή ἀγώνα, γιά νά διατηρήσει τήν χάρη τοῦ Βαπτίσματος, νά ντυθεῖ τήν ἀφθαρσία, τήν διαρκή σχέση μέ τόν Θεό τῆς ἀφθάρτου ζωῆς.

Κι ἄν ὁ ἄνθρωπος τά παραμελήσει ὅλα αὐτά, τότε τί συμβαίνει; Ἡ “σφραγίδα” τοῦ Θεοῦ μένει, ἡ Χάρη ὅμως συστέλλεται (μαζεύεται), ὁ ἄνθρωπος “ψάχνεται” νά βρεῖ τήν ἐκκλησιαστική του σχέση μέ τόν Χριστό, ψάχνεται νά ξαναγίνει “ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”.

Γιαυτό ἔχουμε τό μεγάλο δῶρο τῆς Μετάνοιας, τῆς διαρκοῦς ἐπιστροφῆς στήν ἀγκαλιά τοῦ Πατρός ἡμῶν τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Μετάνοια, ἐξομολόγηση, προσπάθεια, ἀγώνας ἀπό τό “πέσε” στό “σηκώσου”, δέξου πάλι τήν ἔλευση τῆς θείας Χάριτος. Ἐκεῖ μυστικά, ἀλλά πραγματικά συνεργάζεται ἡ Χάρη τοῦ πρώτου Βαπτίσματος.

Αὐτήν τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος καί Χρίσματος, ἔρχεται νά τήν προσκαλέσει καί νά τήν ἐνεργοποιήσει στόν ἄνθρωπο ἡ Ἐξομολόγηση, ἡ Νηπτική ἄσκηση τῆς προσεκτικῆς ζωῆς καί προσευχῆς κ.λπ.

ΕΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΩ, ὑπάρχει ἕνα ἄλλο Μυστήριο γιά τούς Μοναχούς: τό Μυστήριο τοῦ Ἀγγελικοῦ Σχήματος (σέ φάσεις), τό Μυστήριο τῆς Μοναχικῆς ἀφιερώσεως.

Γιαυτό, ἡ ἐπίσημη μοναχική ἀφιέρωση καί ἡ μοναχική ἰδιότητα ―σάν τήν ἀποψινή τοῦ π. Συμεών― ὀνομάζεται “δεύτερο Βάπτισμα”. Δέν εἶναι ἰσόκυρο μέ τό βασικό πρῶτο Βάπτισμα, ἀλλά κατά κάποιον τρόπο ἀνανεώνει στόν ἄνθρωπο τίς δωρεές πού ὅλοι λαμβάνουμε μέ τό κυρίως Βάπτισμα.

ΕΧΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ὡσάν ἕνα “νέο βάπτισμα” γιά τόν π. Συμεών, στήν προοπτική ἐπαναβιώσεως καί μοναχικῆς ἐπιβεβαιώσεως τοῦ πρώτου Βαπτίσματος τῆς χριστοποιήσεως. Ὅπως ἐπίσης στίς Εὐχές γίνεται λόγος γιά “ἀρραβώνα” καί “γάμο” τῆς ψυχῆς (τῆς διαθέσεως, τῆς σωματοψυχικῆς ὁλοκληρίας καί τοῦ καρδιακοῦ νοός) τοῦ κειρομένου Μοναχοῦ μέ τόν Σωτήρα.

Φοροῦσε “λευκά” ἐνδύματα, ἦταν ξυπόλυτος, πού σημαίνει ὅτι ἀποφάσισε νά πετάξει τό ἐγωκεντρικό παρελθόν.

Τώρα, ὅμως, ὁ π. Συμεών φοράει “μελανά”, πένθιμα ἐνδύματα. Τό Μοναχικό Σχῆμα εἶναι κατακόκκινο, ματωμένο. Τά ἐνδύματα εἶναι μαῦρα, δεῖγμα τοῦ πένθους γιά τόν ἀπωλεσμένο Παράδεισο πού ἀποζητοῦμε μέ τήν διαρκή μετάνοια. Φοράει “πολυσταύριο” (πού σημαίνει χίλιες-δυό “σταυρώσεις” τοῦ κακομαθημένου ἑαυτοῦ). Φοράει “ζώνη” (πού σημαίνει σφιγμένη ζωή). Φοράει κουκούλι (πού σημαίνει “αὐστηρό ἔλεγχο διαβατηρίων” γιά τούς λογισμούς καί τίς σκέψεις). Παίρνει “σταυρό” (γιά νά βλέπει στόν Σταυρωμένο Χριστό καί νά ὑπομένει τίς ταλαιπωρίες). Παίρνει “κομποσχοίνι” (τό μυδράλιο τῆς προσευχῆς)…

ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ. Δέν εἶναι χαλάρωση οὔτε καλοπέραση οὔτε ἐντυπωσιασμός νέας ἐμφάνισης (πού ἐντυπωσιάζει καί συγκινεῖ τήν ὅποια φιλακόλουθη αἴσθηση στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο).

“Βάπτισμα μετανοίας” σημαίνει διαρκής ἀγώνας τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νά ἀρχίσει πάλι νά δίνει διαρκῶς “χῶρο” μόνο στό Χριστό. Τόν φορτισμένο καί φορτωμένο βιωματικό χῶρο τοῦ ἀτομισμοῦ καί τῆς ἰδιοτέλειας ―μέ ταπείνωση καί ὑπακοή, μέ αὐταπάρνηση καί μοναχική προσφορά― αὐτόν τόν χῶρο νά ἀρχίσει πάλι νά τόν “κερδίζει” ὁ Χριστός τοῦ πρώτου Βαπτίσματος καί τό Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ πρώτου Χρίσματος.

ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ καί τήν χαρά ζωγραφισμένες στά πρόσωπα ὅλων, ἀγαπητέ μου ἀδελφέ Συμεών, σοῦ παρέδωσα μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἕνα πολύτιμο θεϊκό δῶρο: ἕναν τρόπο ζωῆς ὥστε νά ὁμοιάσεις ἐπιτέλους τόν Κύριο (δηλαδή νά ἑνωθεῖς μέ τόν Κύριο ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ) καί νά δυναμωθεῖς Ἁγιοπνευματικά, ὥστε νά εὐαρεστεῖς μόνον τόν Κύριο.

Ὄχι τούς μέχρι σήμερα οἰκείους καί φίλους σου, ὄχι τόν ἑαυτό σου ―ποτέ τόν ἑαυτό σου― ὄχι τήν αὐθαίρετη γνώμη σου, ὄχι τήν ὁποιαδήποτε ἀτομική σου εὐλάβεια καί ἄποψη, ἀλλά τόν Κύριο.

Στήν Ἁγία Γραφή καί σέ ὅλη τήν Πατερική παράδοση κυριαρχεῖ μιά πολύ βασική ὁδηγία ζωῆς.

Διαβάζουμε στό βιβλίο Α΄ Παραλειπομένων 28:9, τί λέει ὁ Δαβίδ πρός τόν Σολομώντα (καί σήμερα τό λέω κι ἐγώ σέ σένα καί στούς ἀδελφούς σου καί σέ ὅσους συμμετέχουν):

«Ἀπό δῶ καί πέρα, νά προσπαθεῖς νά γνωρίζεις τόν Θεό τῶν πατέρων [μας] [τόν Θεό πού ἄκουσαν καί ὑπάκουσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας]. Νά δουλεύεις σ᾽ Αὐτόν μέ ὅλη σου τήν καρδιά καί μέ ὅλη τή θέληση τῆς ψυχῆς σου. Διότι ὁ Κύριος διερευνᾶ ὅλες τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων καί γνωρίζει ὅ,τι κρύβεται μέσα μας. Ἐάν ἐσύ βάλεις σκοπό σου νά ἀναζητεῖς τόν Κύριο, θά ρθεῖ ἡ ὥρα νά σοῦ φανερωθεῖ ἡ θεία Χάρη τῆς αἰσθήσεως τοῦ Θεοῦ. Ἐάν ὅμως Τόν ἐγκαταλείψεις τόν Θεό καί φτιάξεις τήν δική σου ἀτομική ζωή, θά σέ ἐγκαταλείψει κι Ἐκεῖνος ὁριστικά».

ΠΡΟΣΕΞΕ! Ὁ νέος προστάτης σου Ἅγιος, ὁ μεγάλος ἅγιος καί δίκαιος Συμεών, ὁ θεοδόχος καί πρῶτος θεολόγος, προετοιμαζόταν μιά ὁλόκληρη ζωή νά συναντήσει τόν Σωτήρα Χριστό.

Προετοιμαζόμενος, εἶχε τήν θεϊκή πληροφόρηση ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅτι θά δεῖ τόν Σωτήρα, πρίν ἀποβιώσει.

Τό Ἅγιο Πνεῦμα ὁδήγησε μυστικά τόν γέροντα Συμεών στό Ναό γιά τήν Ὑπαπαντή τοῦ Σωτῆρος. Καί εἶπε τό περίφημο: «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου, Δέσποτα, …».

Μέ τήν τελευταία του προσευχή ὁ ἅγιος Συμεών, ὁμιλεῖ στόν Θεό, ἐκφράζει τήν δουλικότητα [ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ], ὁμολογεῖ τόν Σωτήρα, ὁμολογεῖ τήν προαιώνια Τριαδική θεϊκή βουλή, ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Σωτήρας Χριστός εἶναι ὁ μόνος Σωτήρας γιά ὅλον τόν κόσμο.

Τόν καθοδηγοῦσε νοερά μέσα στήν καθαρή του καρδιά τό “ρῆμα” (ἡ νοερή λαλιά τοῦ Πνεύματος, ἡ ἀποκάλυψη) τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἄκουγε στήν καρδιά καί στήν νοερή του αἴσθηση τήν μυστική αἰσθητή ἄκτιστη “ἀποκάλυψη” τοῦ Θεοῦ. Τοῦ μιλοῦσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ὡς Λόγος τοῦ Θεοῦ καί Θεός ―πρίν γίνει ἄνθρωπος― καί τόν προετοίμαζε γιά μιά συνάντηση μαζί Του.

Αὐτήν τήν συνάντηση ―σοῦ εὔχομαι, παιδί μου― νά λαχταρᾶς σέ ὅλη σου τήν μοναχική ζωή, μέσα στήν εὐλογημένη αὐτή Ἀδελφότητα, πού τήν ἐπιστηρίζουν καί τήν ἐποπτεύουν διαρκῶς οἱ Νεοφανεῖς μας Ἅγιοι Ραφαήλ καί Νικόλαος καί Εἰρήνη.

Καί νά σοῦ τήν χαρίσει αὐτήν τήν αἰωνική συνάντηση μέ τόν Χριστό τό μέγα ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Εὐλογώντας τόν πνευματικό σου ἀγώνα τῆς μοναστηριακῆς ἀφιερώσεως καί ἐλεώντας τήν ταπείνωσή σου, τήν ὑπακοή, τήν καθαρότητα, τήν ἀφοσίωση, τήν προθυμία, τήν μοναχική συμμετοχή καί προσφορά.

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ