Γράφτηκε από τον/την Ι.Μ. Γουμενίσσης. 21/02 20:27

goymenissis porfyrios 7

Πρότριτα, οἱ ἀδελφοί μας κατά τήν πίστη Σέρβοι, ἀποστερήθηκαν τόν ἐκκλησιολογικά μετρημένο καί εἰρηναῖο μακαριστό Πατριάρχη τους τόν Εἰρηναῖο, ὥριμο στά χρόνια καί τήν προσφορά, μετά τόν ἀοίδιμο ἐκεῖνον ἁπλοῦν καί ταπεινόφρονα καί θεόφρονα Πατριάρχη Παῦλο, τόν ἀφωμοιωμένο πρός τόν μικρόν τό δέμας καί μεγάλο στό ἀποστολικό ἔργο Ἀπόστολο Παῦλο.

Καί προέκυψε χαροποιός ἡ ἀνάδειξη ὡς νέου Πατριάρχη τοῦ Μακαριωτάτου κ. Πορφυρίου, ἑνός νέου σχετικά Ἱεράρχη, γιά χρόνια ὑπεύθυνου μέ τούς Συνοδικούς ὁραματισμούς καί σχεδιασμούς ποιμαντικῆς τῶν νέων, ὅπως καί Συνοδικοῦ συνδέσμου μέ τό στρατό, μέ ἄλλα λόγια σέ ρόλους προωθημένου ἐκκλησιαστικοῦ διαλόγου μέ τό κρίσιμο παρόν καί μέλλον τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ σέ ἕνα εὐρύτερο χῶρο ἄλλοτε “ἑνοποιημένο” καί ἀπό μερικῶν δεκαετιῶν κατακερματισμένο καί ἀλληλοφερόμενο.

Ὁ νέος Πατριάρχης “νέο αἷμα” ἀλλά καί εὔγλωττος στήν αὐτοσυνειδησία ὀρθοδόξου πιστότητος, ὅπως φάνηκε ἀπό τίς πρῶτές του δηλώσεις μετά τήν ἐκλογή καί τό λόγο του στή λειτουργική πρωτοστασία καί τή μεταλειτουργική ἐνθρόνιση στό Βελιγράδι. Κάποτε ὑπῆρξε ἡγούμενος στήν Ἱερά Μονή τῶν Ἀρχαγγέλων στό Κόβιλιε, καί ἡ τωρινή πρώτη του ἐνθρόνιση πραγματοποιήθηκε στό Ναό τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Ὅσο κι ἄν φαίνονται συμπτώσεις, ὁ Ἄγγελος καί Ἡγούμενος τῆς κατά Σερβίαν Ἐκκλησίας προβλήθηκε Συνοδικά στό συμβολικό χῶρο τιμῆς τοῦ Ἀρχαγγέλου, ὡσπερεί ἀγγελόνους ὑπήκοος τῆς ἀπό Θεοῦ κλήσεως τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἐνθρόνιση ἐγκαινιάστηκε μέ τή Συνοδική θεία λειτουργία. Αὐτό δέν ἦταν πράξη βιασύνης, ἀλλά εὐαγγέλιο τῆς ἐγχριστωμένης ἐκκλησιολογίας, τό ἅπαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταυτότητος καί μαρτυρίας καί διακονίας.

Ἐν πράγματι καί ἐν εἰκόνι, δέν ὑπῆρξε ἁπλῶς μιά τυπική διαδικασία, ἀλλά ἡ ἀξιοπιστότερη διακήρυξη πρός πάντας γιά τήν λειτουργική-ἐκκλησιαστική ἑνότητα καί ταυτότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἄλλωστε κάθε τελετουργία ἐνθρόνισης σ᾽ αὐτό παραπέμπει, στή συλλογική-συνοδική ἀνάθεση καί διακήρυξη τῆς πρωθιερουργίας τοῦ λειτουργικοῦ μυστηρίου (τῆς ἑνότητος Χριστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία, τῆς φανέρωσης τῆς πολυμελοῦς σωματοποίησης τοῦ Σωτῆρος καί τῆς θεανθρωποποίησης τοῦ σώματος τῶν πιστευόντων).

Καί τά συγχαρητήρια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν καί Ἀρχιεπισκόπων ἔδειξαν τήν διασυνοδική συνάντηση ὅλων στό ταυτοποιητικό μυστήριο τῆς ἐκκλησιαστικῆς πληρότητος, στό “πλήρωμα Πνεύματος Ἁγίου” τοῦ λειτουργικοῦ μυστηρίου.

Περαιτέρω, πιό πέρα δηλαδή ἀπό τῆς θείας Λειτουργίας “οὔκ ἐστιν προελθεῖν” (ἅγ. Νικόλαος Καβάσιλας), διδάσκει ἡ ἐκκλησιαστική ὀντολογική δεοντολογία καί ἡ ἀναφορά τῆς ὅλης ποιμαντικῆς ἀλληλομεθέξεως, κατά τούς Πατέρες μας.

Ἡ Εὐχαριστία μᾶς δόθηκε καί μᾶς ζητεῖται “ὡς τό μυστήριο τῆς καθολικότητος”, ὅπως τό ἑρμήνευσε μέ τήν ἐνιστορική του θεολογική γλώσσα ὁ μακαριστός π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ στά 1926ἑξ. (βλ. Προλογικό τοῦ Στ. Γιαγκάζογλου στό ἐπίτομο ἀφιέρωμα περ. ΘΕΟΛΟΓΙΑ, τόμ. 81, τ. 4, Ὀκτ.-Δεκ. 2010, σ. 3).

Καί ἀκριβῶς στή θεία Λειτουργία ἐπιβεβαιώνουμε καί διατηροῦμε ἐν Χριστῷ καί ἔτσι ταυτοποιούμεθα μέ τήν περίφημη θεολογική ρήτρα logosnost (δηλαδή ἡ πραεία λατρεία τοῦ Χριστοῦ, μόνη ἡ καρδιακή πλήρωση μέ τόν λατρευόμενο Κύριο, ἡ βασική θεραπευτική διδασκαλία καί γαληνιαία θεορρησία τοῦ Ὁσίου), ὅπως τήν ἐξήγγειλε σέ δίσεκτα χρόνια ὁ νεότερος Σέρβος Ὁμολογητής, ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς.

Αὐτό μάλιστα συνιστᾶ ἕνα διαρκή εὐαγγελισμό τῆς θεοκτισίας καί θεοσωτηρίας παρά τοῦ Κυρίου: «Μέσα στόν ἄνθρωπο τό θεοειδές ἀποτελεῖ ἀστείρευτη πηγή τῶν θεονοσταλγικῶν δημιουργικῶν δυνάμεων, μέ τήν βοήθεια τῶν ὁποίων μεταμορφώνει τόν ἑαυτό του σέ ἕνα αἰώνιο ὄν» (βλ. Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος, ἔκδ. Ἱ. Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου 2020, σ. 22).

***

Τό ἐπετειακό σύναρμον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας

Ἡ ἐκλογή τοῦ νέου Πατριάρχου συνέπεσε περίπου μέ τό 100χρονο ἐπετειακό σύναρμον τῆς κατά Σερβίαν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Μόλις συμπληρώθηκε μιά ἑκατονταετία ἀπό τό 1920, ἀφότου ἀποδόθηκε στήν ἀπό τό 1879 ἀνεξάρτητη καί αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ἐπιπλέον ἡ Πατριαρχική περιωπή ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Καί στό μεταίχμιο μιᾶς νέας ἑκατονταετίας καί τῆς νέας εἰκοσαετίας τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰώνα μ.Χ. ἀναδείχθηκε ὁ νέος Πατριάρχης κ. Πορφύριος.

Ζητώντας ἐπανειλημμένα τήν συμπαράσταση τῶν προσευχῶν ἀπό ὅλους, τό ἀπέδειξε πώς καί αἴσθηση τῶν εὐθυνῶν του διαθέτει καί σέ παραίτηση κάθε ἔννοιας κενοδοξίας ἀποδύεται περισσότερο τώρα πού ἐκλέχθηκε Πατριάρχης ἀπό ὅ,τι σάν Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης.

Τοῦ τό ἐποφείλουμε ὅλοι οἱ ἀνά τήν οἰκουμένη χριστώνυμοι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐναθλούμενοι στήν ἅγια ἐκκλησιοποιητική προοπτική, ὅπως τήν ἀναλύει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής στή “Μυσταγωγία” του καί βεβαίως σύμπασα ἀνά τούς αἰῶνες ἡ Πατερική αὐτοσυνειδησία.

Ἄν θέλουμε λοιπόν νά εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ, ὅλοι, ἀκόμη καί οἱ ἀνά τήν Ὀρθοδοξία πλειοδοτοῦντες ἐθναμύντορες, καλό εἶναι νά τό ἐπιβεβαιώσουμε συλλειτουργοῦντες στήν ἱερουργία τῶν προσευχῶν καί τῶν δεήσεων, πού μέ τόσην εὐαισθησία συναίσθησης καί παραδοχῆς ζήτησε ὁ νέος Πατριάρχης.

***

Ἐμπειρίες μακρᾶς γνωριμίας

Προσωπικά διατηροῦμε ἕνα “πλεονέκτημα” πολύ μακρᾶς ἐκκλησιαστικῆς γνωριμίας καί συνεργασίας. Ὅταν ὁ νέος Πατριάρχης πραγματοποιοῦσε τίς μεταπτυχιακές του σπουδές στήν Ἀθήνα, διακονοῦσε στόν Ἱ. Ναό Ἁγίας Τριάδος Ἀμπελοκήπων, ὅπου ἤμουν ἐφημερεύων ἱεροκήρυκας διατελώντας Πρωτοσύγκελλος Ἀθηνῶν.

Προσεκτικός καί ἀφοσιωμένος στά διακονικά του καθήκοντα, ὀλιγόλογος, ἔδινε τήν αἴσθηση ὅτι τόν διακατεῖχε ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί τῆς ὁλοκληρωτικῆς συμμετοχῆς στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας,. Προσόντα δυσεύρετα, πού τόσο ἀνάγκη ἔχει ἡ ἐποχή μας. Τό ἡσυχαστικό του φρόνημα ἦταν προάγγελος τῆς θεοφιλοῦς ἀνελίξεώς του.

Τήν τρίτη χρονιά τῆς ποιμαντορίας μου στή Γουμένισσα, ἀμέσως μετά τή ρίψη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στόν Ἀξιό, τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων τοῦ 1994 ν.ἡ., μετέβην στή Σερβία μέσῳ Βουλγαρίας (λόγῳ ἀποκλεισμοῦ τῶν συνόρων μέ τήν ΠΓΔΜ), γιά νά μεταφέρουμε τήν συμπαράσταση τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας στήν ἀδελφή Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, στόν ἀνελέητα δοκιμαζόμενο λαό της.

Τήν ἄλλη μέρα, ἑορτή τῶν Χριστουγέννων π.ἡ., συλλειτουργήσαμε μέ τόν μακαριστό πραΰν καί ταπεινόφρονα Πατριάρχη Παῦλο στό ναό τῶν Ἀρχαγγέλων, τόν προδιατελέσαντα ἐπί 30ετία ἐπίσκοπο Κοσσυφοπεδίου καί συνομιλήσαμε καί μέ τούς συνεργάτες του γιά ὅλες τίς ἀνοικτές πληγές τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ ἐκεῖ, ἀλλά καί γιά τά νεότερα τεράστια οἰκονομικά, ἐργασιακά καί κοινωνικά προβλήματα ἐκ τοῦ οἰκονομικοῦ ἀποκλεισμοῦ.

Ἦταν χαρακτηριστική ἡ φράση τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀνθρωπιστική συμπαράσταση τῆς Ἐκκλησίας μας: «Μετά τό Θεό καί τούς Ἕλληνες δέν ἔχουμε κανέναν ἄλλο συμπαραστάτη».

Γεγονός ἀναντίρρητο εἶναι ὅτι ἀποθαυμάσαμε τήν ἀκενόδοξη ποιμαντική του ἁπλότητα ἀκόμη καί στίς μετακινήσεις του μέ τήν κοινή συγκοινωνία (!), ὥστε νά εὑρίσκεται σέ ἀμεσότερη κοινωνία μέ τό λαό του.

Ἐπισκεφθήκαμε καί τόν ἀνεγειρόμενο τότε Ναό τοῦ Ἁγίου Σάββα (τίς συνεχιζόμενες τότε ἐργασίες πού εἶχαν διακοπεῖ μεταπολεμικά ἀπό τό προηγούμενο καθεστώς). Ἀκολούθως μετέβημεν στό Νόβισαντ καί συλλειτουργήσαμε μέ τόν γνώριμο ἀπό τή Θεολογική Ἀθηνῶν Πανιερώτατο κ. Εἰρηναῖο στό προάστιο Κλίσα, ὅπου ἐψάλη ἑλληνιστί σέ βυζαντινό μέλος ἀπό νέα παιδιά ὁ ὕμνος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου “Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα”.

Τήν δέ ἑπομένη μετέβημεν στήν Ἱερά Μονή Κόβιλιε, ὅπου ἡγουμένευε ὁ σημερινός νέος Πατριάρχης Πορφύριος, ὁ ὁποῖος (σημειωτέον ἐνταῦθα τοῦτο τό ἀξιοσημείωτο) εἶχε κληθεῖ ἀπό τόν Γεροντά του πρό τριετίας καί διέκοψε τίς μεταπτυχιακές του σπουδές στήν Ἀθήνα γιά νά ὀργανώσει τήν Ἀδελφότητα τῆς συγκεκριμένης ἱστορικῆς Μονῆς!

Συλλειτουργήσαμε καί μέ ἔκπληξη χαρήκαμε τά ἄριστα ψαλμωδήματα τῆς βυζαντινῆς χορωδίας τῆς Μονῆς. Μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νά πληροφορηθοῦμε διά μακρῶν τίς ἀκραῖες τότε τραγικές ἐμπειρίες τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ λόγῳ τοῦ διεθνοῦς οἰκονομικοῦ ἀποκλεισμοῦ (μέχρις ἐλλείψεως καί πρώτων ὑλῶν γιά τίς φαρμακοβιομηχανίες) καί ἐπιστρέψαμε γεμάτοι ἀπό θαυμασμό γιά τό δυναμισμό τῆς Σερβικῆς ψυχῆς, ἀλλά καί βαριά θλίψη γιά τήν ἀδυσώπητη διεθνή πολεμική.

Ἐπισημειωτέον ὅτι στό 12ωρο ταξίδι μας γιά τό Βελιγράδι καί κυρίως στήν ἐπιστροφή μας, διερχόμενοι ἀπό σταθμούς διοδίων Σερβικούς, καί μόνο στό ἄκουσμα τῆς προελεύσεώς μας καί τοῦ προορισμοῦ μας, μᾶς χαιρετοῦσαν μέ τόν παραδοσιακό ἐκεῖ χριστουγεννιάτικο ἐκκλησιαστικό χαιρετισμό “Χριστός σέ ρόντι” (Χριστός ἐτέχθη).

Ὅλα αὐτά συνιστοῦσαν μιάν ἐκκλησιαστική συνδρομή τῆς ψυχῆς μας στήν πολυμαρτυρική καί πολυετή δοκιμασία τοῦ Σερβικοῦ ἔθνους, τοῦ ὁποίου ὅμως δέν ἔπαυσαν τά δεινά, εἴτε στο Κοσσυφοπέδιο εἴτε στό Μαυροβούνιο.

Πιστεύουμε πώς “σύν τῷ πειρασμῷ” ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ (προνοώντας γιά τήν ἀνάσταση τῆς πιστεύουσας ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ συλλογικά, ὅπως καί ὅλης τῆς Ὀρθοδοξίας) θά παράσχει “καί τήν ἔκβασιν τοῦ δύνασθαι αὐτούς τε καί ἡμᾶς καί πάντας ὑπενεγκεῖν” (βλ. Α΄ Κορ. 10,13).

***

Πρός αὐτόν τόν εὐλογημένο σκοπό ἀναντίρρητα ἀποβλέπει καί ὁ νέος Πατριάρχης Μακαριώτατος κ.κ. Πορφύριος ζητώντας ὅλων τίς προσευχές, πού ἀπηχοῦνται ἐν τῷ προσώπῳ του στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας.

Καί συνακολουθώντας μέ ὅλους, συνευχόμεθα, ὁ Θεός τοῦ ἁγίου Σάββα καί τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Γαβριήλ Σερβίας, τοῦ ἁγίου Συμεών καί τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τῶν ἁγίων Πέτρου Μαυροβουνίου, Λαζάρου Κοσσυφοπεδίου καί Βασιλείου τοῦ Ὄστρογκ καί ὅλων τῶν Ἁγίων, Μαρτύρων καί Ὁσίων καί τῶν Δικαίων τῆς κατά Σερβίαν Ἐκκλησίας νά καρποδοτήσει μέ εὐλογίες καί εἰρηναία πορεία καί κληρικολαϊκή πνευματική ἀνακαίνιση τόν τρισευλογημένο ἐκκλησιαστικό του ρόλο.

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

goymenissis porfyrios 1

Εμφανίσεις: 301005
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: