Τὴν 11π.μ. ὥραν τοῦ Σαββάτου, 27ης Σεπτεμβρίου /10ης Ὀκτωβρίου 2026, ἐτελέσθη ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου Ἡγουμένου τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακὼβ εἰς τὸν τόπον τῆς Ἡγουμενίας αὐτοῦ.

Τῆς Νεκρωσίμου Ἀκολουθίας προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνιερουργούντων τῶν Ἀρχιερέων τοῦ Πατριαρχείου, πολλῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καὶ Ἱεροδιακόνων, τῶν Ἱερέων τῶν ὁμόρων περιοχῶν τῆς Νεαπόλεως καὶ ἄλλων περιοχῶν τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου ὡς, Ἄκκρης, Βηθλεέμ, Μπετζάλλας, Ἱεριχοῦς, τῇ τιμητικῇ παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Ἑλλάδος κ. Γεωργίου Καλαντζῆ καὶ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κ. Δημητρίου Ἀγγελοσοπούλου, τοῦ Νομάρχου τῆς Νεαπόλεως, τῆς Δημάρχου τῆς πόλεως Τζενίν καὶ ἄλλων προσωπικοτήτων τοῦ Παλαιστινιακοῦ Κράτους, τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἀστυνομίας καὶ τοῦ Σώματος τῶν Προσκόπων, συμπροσευχομένων μοναχῶν, μοναζουσῶν, πολλῶν προσκυνητῶν ἐξ Ἑλλάδος, Κύπρου καὶ ἄλλων χωρῶν, σεβομένων ἐκεῖνον καί τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον οὗτος ἐπετέλεσεν.

Τὸν ἐπικήδειον λόγον ἐξεφώνησεν ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος ἑλληνιστὶ: ὡς ἕπεται:

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,

κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Σεβαστοί Πατέρες,

Εὐλαβεῖς προσκυνηταί,

Ἀληθῶς ἅγιος εἶναι ὁ τόπος, ἐπί τοῦ ὁποίου ἱστάμεθα. Οὕτως μαρτυρεῖται ἐν Γραφαῖς Ἁγίαις, ἐν τῇ Παλαιᾷ καί τῇ Καινῇ Διαθήκῃ καί κυρίως ὑπό τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου.

Εἶναι ὁ τόπος, ἐν ᾧ ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ ὤρυξε φρέαρ, ἤνοιξε πηγήν, δι’ἑαυτόν καί τά τέκνα αὐτοῦ καί τά θρέμματα αὐτοῦ, (Ἰω. 4, 12). Ἐν αὐτῇ τῇ πηγῇ ὁ Ἰησοῦς «οὕτως ἐκάθέζετο κεκοπιακώς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας», (Ἰω. 4,6).

Εἰς αὐτήν, «γυνή Σαμαρεῖτις προσῆλθε ἀντλῆσαι ὕδωρ», (Ἰωάν. 4, 7) καί συνήντησε τόν Κύριον, ὁ Ὁποῖος εἶπεν εἰς αὐτήν ὅτι «πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν», (Ἰω, 4, 24) καί ὅτι Αὐτός «ὁ λαλῶν αὐτῇ εἶναι ὁ Μεσσίας», (Ἰω. 4,26).

Ἐκ τούτου τοῦ τόπου ἡ γυνή «ἀφήσασα τήν ὑδρίαν αὐτῆς, ἐξελθοῦσα ἀπῆλθεν εἰς τήν πόλιν» (Ἰω. 4, 28), καί «εἶπε τοῖς ἀνθρώποις, δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον, ὅς εἶπε μοι πάντα ὅσα ἐποίησα, μήτι οὗτὸς ἐστιν ὁ Χριστός, ἐπίστευσε καί ὄντως εὗρε τό ὕδωρ τό «ἁλλόμενον εἰς ζωήν αἰώνιον», (Ἰω.4, 14).

Ἐμαρτύρησεν αὐτή καί ἡ οἰκογένεια αὐτῆς, δύο υἱοί καί τέσσαρες ἀδελφαί αὐτῆς. Ὤ εὐλογημένη οἰκογένεια! Τό φρέαρ τοῦτο ἡγιάσθη ἐκ τῆς καθίσεως ἐπί τοῦ χείλους αὐτοῦ Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὐχ ἧττον ὅμως καί ἐκ τῶν ρανίδων τοῦ αἵματος τοῦ Ἁγιοταφίτου ἱερομάρτυρος ἡγουμένου αὐτοῦ Ἀρχιμανδρίτου Φιλουμένου, ἀπηνῶς μαρτυρήσαντος ὑπό ἀνοσίου χειρός, τήν 16ην/ 29ην Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1979 καί ἁγιοκαταταχθέντος Συνοδικῇ Ἀποφάσει ἐπί τῆς Πατριαρχίας τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου κ. Θεοφίλου τό ἔτος 2009.

Ἡ ἁγιότης τοῦ τόπου τούτου, τά συντελεσθέντα ἐν αὐτῷ θαυμάσια τῆς πίστεως ἡμῶν καί ἡ εἰς Χριστόν πίστις ἡμῶν εἰς Μεσσίαν, Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν, Ἐνανθρωπήσαντα, Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα, παραμυθοῦν καί ἀνακουφίζουν τήν συνέχουσαν τήν ψυχήν ἡμῶν βαθεῖαν θλῖψιν καί στενοχωρίαν, ὡς ἐκ τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας τοῦ προκειμένου προσφιλοῦς ἀδελφοῦ ἡμῶν ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου.

Τελοῦντες σήμερον τήν νεκρώσιμον Ἀκολουθίαν καί κυκλοῦντες τό σκήνωμα αὐτοῦ, ἀναμιμνῃσκόμεθα τά τοῦ βίου καί τῆς πολιτείας αὐτοῦ.

Ὅτι οὗτος γεννηθείς εἰς τήν νῆσον Κέρκυραν τό ἔτος 1941, ἦλθεν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν τό ἔτος 1961 καί ἐζήτησε νά ἐνταχθῇ εἰς τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα. Ἐγένετο δεκτός καί ἐκάρη μοναχός τό ἔτος 1962 ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Βενεδίκτου.

Ἀκολούθως ἐχειροτονήθη εἰς διάκονον καί Πρεσβύτερον, ἔλαβε τό ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καί ὑπηρέτησεν εἰς διαφόρους Ἁγιοταφιτικάς διακονίας, ὡς Σκευοφύλαξ εἰς Βηθλεέμ, ἡγούμενος εἰς Μπετζάλλαν, Τιβεριάδα καί τήν ἱεράν Μονήν τῶν Ἀρχαγγέλων εἰς Ἱεροσόλυμα καί, κυρίως ἀπό τοῦ 1982, ὡς ἡγούμενος τοῦ προσκυνήματος τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ.

Ἔκτοτε ἐπεδόθη μετά ζήλου πολλοῦ, εἰργάσθη μετά κόπου καί μόχθου διά τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καί ἀριστερῶν καί ἐξεδαπάνησε τάς δυνάμεις αὐτοῦ διά τήν ἀνάδειξιν τοῦ Βιβλικοῦ προσκυνήματος τούτου ἐπαξίως τῆς ἱστορίας καί τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ.

Ὅτε παρέλαβε τήν ἡγουμενίαν τό ἔτος 1982, ἡ ἑορτή τῆς Μονῆς τήν Δ΄ Κυριακήν τοῦ Πάσχα ἑκάστου ἔτους ἐτελεῖτο ἄνω τοῦ Φρέατος εἰς χῶρον ἀτελειώτου ἡμιερειπωμένου ναοῦ, ἀνεγερθέντος ὑπό τοῦ Ἁγιοταφίτου Μητροπολίτου Γάζης Σωφρονίου τό ἔτος 1908, καλυπτομένου ὑπό τέντας.

Εἰς διάρκειαν ὅμως ὀλίγων ἐτῶν ὁ μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος, τῇ εὐλογίᾳ τοῦ Πατριαρχείου, ἐζήτησε παρά τοῦ μακαριστοῦ Προέδρου τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας Γιάσερ Ἀραφάτ ἄδειαν ὁλοκληρώσεως τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ ναοῦ τούτου καί ὁ Πρόεδρος Ἀραφάτ εἰς ἀναγνώρισιν τῆς φιλανθρωπικῆς προσφορᾶς τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου πρός τόν Παλαιστινιακόν λαόν τῆς πέριξ περιοχῆς εἰς καιρούς «ἰντιφάντας», πολιορκίας καί ἐνδείας, ἐχορήγησεν αὐτῷ τήν ἄδειαν.

Ἐντός ὀλίγων ἐτῶν, διά τῆς ἐμφύτου ἀρχιτεκτονικῆς καί ζωγραφικῆς ὀξυνοίας αὐτοῦ καθωδήγησε Ἀρχιτέκτονας, τεχνίτας καί ἁγιογράφους, συνεκέντρωσεν ὑλικά καί ὡλοκλήρωσε τόν κεντρικόν ἱερόν ναόν τοῦτον, ἐν ᾧ ἱστάμεθα πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, μετά παρεκκλησίου τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου τοῦ Ἁγιοταφίτου καί παρεκκλησίου τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ Φιλοσόφου καί μάρτυρος, ἀποστολικοῦ πατρός καί ἀπολογητοῦ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ πρώτου αἰῶνος.

Διά τῆς εὐπρεπείας αὐτοῦ ἐσωτερικῶς καί ἐξωτερικῶς ὁ ναός ἀποτελεῖ τό κόσμημα καί τό ἁγίασμα τῆς πόλεως τῆς Νεαπόλεως, ἐγκαινιασθείς δι’ ἐπισήμου τελετῆς ἐγκαινίων ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου τό ἔτος 2008.

Λόγῳ τοῦ ἔργου τούτου, ἡ Ἐκκλησία εἰς τό ἑξῆς, εἰς ἑκάστην Θείαν Λειτουργίαν θά μνημονεύῃ τόν Ἀρχιμανδρίτην Ἰουστῖνον μεταξύ τῶν «μακαρίων καί ἀειμνήστων κτιτόρων τοῦ ναοῦ τούτου» καί θά ἀναπέμπῃ τήν προσευχήν «ἁγίασον Κύριε τούς ἀγαπῶντας τήν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου Σου».

Μνημονεύσαντες ἀξιοχρέως τήν ἱδρυτικήν καί ἀνακαινιστικήν δραστηριότητα ταύτην τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου, παρακαλοῦμεν τόν φιλάνθρωπον καί ἐλεήμονα Θεόν ἡμῶν, ὅπως εἰς τήν φιλεύσπλαγχνον κρίσιν Αὐτοῦ λογίσηται τήν δραστηριότητα ταύτην ὑπέρ αὐτοῦ, παρίδῃ αὐτῷ εἴτι ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως ἥμαρτε καί χαρίσηται αὐτῷ ζωήν τήν αἰώνιον ἐν ἀγαλλιάσει τοῦ φωτός τῆς τρισηλίου Θεότητος Αὐτοῦ. Γένοιτο. Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη».

Ἀκολούθως ὁ Ἐπικήδειος λόγος ἐξεφωνήθη καί διὰ στόματος τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἤσσα Μοῦσλεχ ἀραβιστὶ.

Μετὰ τὴν Ἀπόλυσιν τῆς Νεκρωσίμου Ἀκολουθίας παρετέθη ἡ «μακαρία» διά τήν εὐχήν τῆς ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ.

Ἐνεταφιάσθη εἰς τὸν πρὸ τοῦ Ναοῦ τάφον, τὸν ὁποῖον προητοίμασεν ὁ ἴδιος ὁ μακαριστὸς Γέροντας.

Εἴη αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη!