Γράφτηκε από τον/την Ι.Μ. Γουμενίσσης. 10/09 12:44

goumenissis egainia 4

Ἀναντίρρητα, ἡ ὡριμότητα μιᾶς ζωῆς ἀξιολογεῖται ὁριακά στήν ὡριμότητα τῆς μεταβίωσης. Μιά στιγμή φανερώνει τήν ἀξία χρόνων καί χρόνων ζωῆς! Καί ἡ ὡριμότητα τοῦ θανάτου προηγεῖται τῆς ἀτέλειωτης ὡριμότητας εἴτε ὡραιότητας τῆς ἐν Χριστῷ μεταβίωσης.

Μιλοῦμε βεβαίως γιά τά ἀνθρώπινα μέτρα, καθώς (μέσα στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καί τήν κοινωνία τῶν μελῶν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ) προσφέρεται τό μεγάλο δῶρο τῆς λειτουργικῆς ἀναφορᾶς καί τῶν δεήσεων καί τῶν ἐλεημοσυνῶν σάν κλαυθμός φροντίδας καί ἐλπίδα ἀναδοχῆς καί βεβαιότητα πληροφορίας τῆς Ἐκκλησίας ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κοιμηθέντων. “Οἱ πολλοί εἴμαστε ἕνα σῶμα ἑνωμένοι μέ τό Χριστό καί ὁ καθένας μας εἶναι μέλος τῶν ἄλλων”, ἐξηγεῖ ἐπανειλημμένα στήν ἐκκλησιαστική του θεολογία ὁ ἀπόστολος Παῦλος (βλ. Ρωμ. κεφ. 12).

Αὐτή ἡ πεποίθηση ὁρίζει καί τή δεοντολογία τοῦ βίου μας, τήν κοινωνιολογία τῆς χριστιανικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς μας ταυτοποίησης. Ὁρίζει καί τή διάρκεια τῆς μεταξύ μας ἀγάπης, πού δέν τήν σταματᾶ ὁ θάνατος ἑνός μέλους τοῦ σώματος, καθώς ἐν Χριστῷ συνεχίζουμε νά εἴμαστε ἑνωμένοι. Καί αὐτό τό ζοῦμε σέ κάθε θεία λειτουργία, στή λειτουργική προσκομιδή καί στήν ἁγία ἀναφορά καί στήν ὁρατή ἔκφραση αὐτῆς τῆς ἑνότητας μέ τόν ἐμβαπτισμό τῶν μερίδων ζώντων καί κοιμηθέντων μαζί μέ τῶν Ἁγίων καί τῆς Παναγίας μέσα στό ἅγιο Ποτήριο τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Καί παρακαλοῦμε νά ἀποπλύνει ὁ Κύριος μέ τό Αἷμα Του τά ἁμαρτήματα ὅλων ἐκείνων πού μνημονεύθηκαν στή Προσκομιδή μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας Θεοτόκου.

Ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος, σύν τοῖς ἄλλοις ἐπαναλαμβάνει κάποια στιγμή περιεκτικά στούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου τή θεολογία του περί τοῦ θανάτου τοῦ Σωτῆρος. Καί ἐξομολογούμενος τόν ἀπόλυτο ἀποστολικό του ἡρωισμό, προχωρεῖ σέ μιά “ἀξιολόγηση” τοῦ βίου του: «καθ᾿ ἡμέραν ἀποθνήσκω» (Α΄ Κορ. 15, 31).

Σέ ἐπίρρωση αὐτῆς του τῆς ἐξομολόγησης, ἐπικαλεῖται στούς Κορινθίους ἔμμεσα τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό ἤ μᾶλλον τήν ἐκκλησιοποίηση τῶν Κορινθίων. Δέν ὁρκίζεται, ἀλλά ἔμμεσα ἐπικαλεῖται πρός ἐπιβεβαίωση τήν καύχησή του γιά τόν ἐκχριστιανισμό τῶν Κορινθίων ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ (Α΄ Κορ. 15,31)!

Γιά τόν Παῦλο ἡ ὡριμότητα τοῦ ἀποστολικοῦ του ἔργου ἀποδεικνυόταν ἀπό τήν ὡριμότητά του μπροστά στόν καθημερινό ἐνδεχόμενο θάνατο, ὥστε «ἀναλῦσαι καί σύν Χριστῷ εἶναι» (Φιλ. 1, 23)! Γιατί ἦταν τοῦ Χριστοῦ καί ἀγωνιζόταν νά παραμένει τοῦ Χριστοῦ καί θυσιαζόταν νά εὐαγγελίζεται καί νά ὁδηγεῖ τούς χριστιανούς στό Χριστό, μέσα ἀπό ἐκείνη τήν καινουργό πραγματικότητα καί τό σταυροαναστάσιμο μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτό τό ζοῦμε καί τό ξαναζοῦμε καθημερινά μέ τά “μνημόσυνα” τῶν Ἁγίων (μέ τίς ἑορτές τοῦ θανάτου τῶν Ἁγίων, ἐγκεντρισμένες στό Σάββατο καί τήν Κυριακή τοῦ Χριστοῦ μας). Καί τό ξαναζοῦμε μέ τήν φυσιολογική ἀνθρώπινη ἔνταση τοῦ πόνου καί τῆς ἐλπίδας, κάθε φορά πού προπέμπουμε κάποιον οἰκεῖο καί προσφιλή μας στή μεταβίωση ἐν Χριστῷ.

***

Ἡ Ἱερά Μητρόπολή μας μόλις στερήθηκε τῶν πολυτίμων ὑπηρεσιῶν ἄλλου ἑνός κοιμηθέντος κληρικοῦ της, τοῦ τετάρτου ἐν ἐνεργείᾳ ἐφημερίου πού ἀποβίωσε κι αὐτός ἐφέτος, ὕστερα ἀπό βασανιστική ἀλλά ἀνώδυνη ἀναμέτρηση μέ καρκίνο στόν ἐγκέφαλο. Φαίνεται μέ τίς ἀκολουθίες πού καθημερινά τελοῦσε, ἀβίαστα καί ὁλοπρόθυμα, ὁ Κύριος τοῦ ἱκανοποίησε τό αἴτημα νά ἔχει “ἀνώδυνα” τἀ ἔτη τῆς ζωῆς του, ὅπως καί πράγματι ἦταν.

Ἐπίσης, ἀπ᾽ ὅσα γνωρίζω, ἦταν καί “χριστιανά, ἀνεπαίσχυντα καί εἰρηνικά”. Εὐχόμαστε ἀπό τήν ψυχή μας νά ἔχει καί “καλήν ἀπολογίαν” ἐνώπιον τοῦ Δικαιοκρίτου Δεσπότου Χριστοῦ.

Τήν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Γενικοῦ Ἀρχιερατικοῦ π. Δημητρίου Τριανταφυλλίδη τελέσαμε αὐτοπροσώπως, στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου Πευκοδάσους. Ἐν μέσῳ πολλῶν κληρικῶν μας καί εὐαρίθμων ἐκπροσώπων ἐκ τῆς γείτονος Μητροπόλεως Πολυανῆς & Κιλκισίου, τῆς οἰκογενείας τοῦ κοιμηθέντος καί τοῦ ἐνοριακοῦ πληρώματος. Παρέστη καί ὁ νέος Δήμαρχος Παιονίας. Ἀπευθύναμε ἐκτενεῖς λόγους παρακλήσεως, ἀναφερόμενοι στήν προσφορά τοῦ ἀποβιώσαντος ἐφημερίου μας καί ἄμεσου διοικητικοῦ μας συνεργάτη στή Μητρόπολη. Μετά τόν ἐπικήδειό μας λόγο παρακάλεσε καί ἐκφώνησε ἕνα συγκινητικό ἀποχαιρετιστήριο λόγο καί ὁ πρωτοπρ. Γεώργιος Παντελίδης, Γεν. Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος τῆς ὁμόρου Μητροπόλεως.

Τό σκήνωμα τοῦ κοιμηθέντος μεταφέρθηκε μέ συνοδεία κληρικῶν καί λαϊκῶν ἀπό τήν ἐφημεριακή του ἕδρα στήν ἰδιαίτερη πατρίδα του, κατόπιν ἐκφρασθείσης ἐπιθυμίας του, τό Χρυσόκαστρο Ἐλευθερουπόλεως, ὅπου καί ἐνταφιάστηκε.

Ἐπρόκειτο γιά ἕνα μετριοπαθή καί θεοσεβή, σεμνό καί σώφρονα, φίλεργο καί φιλότιμο, ἀφιλοχρήματο καί ἀκενόδοξο, συνεπή καί εὐγενικό κληρικό, μέ σοβαρότητα καί ἁπλότητα, μέ ἀποφασιστικότητα καί ἄτεγκτη συνέπεια.

Ὑπέμεινε μέ θάρρος ὑπομονῆς χωρίς νά γογγύζει τή περιπέτεια τῆς ὑγείας του. Ἀντιμετώπισε μέ ρωμαλέα πίστη τίς ἀναπόφευκτες δυσκολίες τοῦ βίου, μέ τό ἦθος τῆς πίστεως ἀκέραιο, ὅπως ἁρμόζει σέ κάθε κληρικό. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι δέν ἐπιδίωξε καμιά ὑλική ἐξασφάλιση ἤ ἐπένδυση, ἀλλά παρέμεινε διά βίου τελείως ἀφιλοχρήματος καί ἀκενόδοξος. Δέν ζήτησε καμιά ἀντιμισθία γιά τή διακονία του ὡς Γενικοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου.

Προτίμησε μιά “περιφερειακή” Ἐνορία, ἀντί τῶν μεγαλυτέρων καί ἀκμαιοτέρων, καί αὐτήν τήν Ἐνορία τήν ὑπηρέτησε καί τήν ἀνέδειξε μέ πραγματική φιλοτιμία. Ὅπως μᾶς ἀποκάλυψε μεταθανάτια γιά τόν παπά της ἡ πρεσβυτέρα του, ἦταν λιτοδίαιτος, σάν ἕνας παραδοσιακός “χωριατόπαπας” ἀπό κείνους τούς παλαιούς καί ἁπλουστάτους πού ἐνέπνεαν μέ τό ἦθος τῆς πίστης καί τῆς λιτότητας.

Πτυχιοῦχος τῆς Ἀνωτάτης Βιομηχανικῆς Θεσσαλονίκης, ἀρχικά ἰδιώτης ἐπαγγελματίας, χειροτονήθηκε ἀπό τόν τότε Πολυανῆς & Κιλκισίου Ἀπόστολο καί προϋπηρέτησε σέ ἐνορίες τῆς πόλεως τοῦ Κιλκίς ἀπό τό 2001 μέχρι τό 2009, ὁπότε μετατέθηκε στή Μητρόπολή μας ὅπου ὑπηρέτησε γιά μιά δεκαετία, ἀρχικά στό Πολύκαστρο καί ἔπειτα στό Πευκόδασος. Ὁ ἴδιος τό ζήτησε νά μετατεθεῖ σέ μιά ἁπλή Ἐνορία, δεῖγμα κι αὐτό τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ αὐτοθυσιαστικοῦ του βίου.

Διετέλεσε Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος τῆς Μητροπόλεώς μας, πνευματικός-ἐξομολόγος στήν ἐπαρχία Πολυκάστρου, ἀναπληρωματικό μέλος τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου, ἐπόπτης τῶν λογιστικῶν ὑπηρεσιῶν. Ὅλη καί ὅλη ἡ αὐστηρότητά του ἀπέβλεπε στή σωστή διαχειριστική ἐποπτεία τῶν Ἐνοριῶν. Διοργάνωσε μέ πολλή φιλοτιμία τήν ἐνορία Ἁγίου Γεωργίου Πευκοδάσους, πρός τά σύνορα, μεριμνώντας νά τελεσθοῦν μέ κάθε ὀργανωτική ἐπάρκεια τά Ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ, τό Σεπτέμβριο τοῦ 2016.

Κρίνουμε ἀπαραίτητο νά ἀποτίσουμε φόρο τιμῆς στή μνήμη του, μέ ὅσα σημειώσαμε καί μέ τόν Ἐπικήδειο λόγο μας πού ἐκφωνήσαμε εἰς διδαχήν τῶν ἱερέων μας, τοῦ ἐνοριακοῦ πληρώματος καί κάθε ἀναγνώστη.

***

Προπέμποντες τόν παπα-Δημήτρη Τριανταφυλλίδη στήν ποθεινή πατρίδα

εὐλογημένη πρεσβυτέρα Ἀναστασία με τίς θυγατέρες καί τούς οἰκείους σας·
ἀδελφοί μου ἱερεῖς καί λαϊκοί,

προπαντός οἱ εὐλογημένοι ἐνορίτες τοῦ Πευκοδάσους καί ὅλοι οἱ διακονηθέντες ἀπό τόν κοιμηθέντα·

σήμερα προπέμπουμε τόν π. Δημήτριο ἀπό τήν πρόσκαιρη ζωή στήν αἰώνια ζωή, ἀπό τή φθαρτή γῆ στήν ἄφθαρτη βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἀπό τίς ὀδύνες τοῦ πόνου καί τῆς φθορᾶς στή χαρά τῆς μακαριότητος.

Παρ᾽ ὅλην τήν ὀδύνη τῆς ὁριστικῆς ἐπίγειας ἀπώλειας, παρ᾽ ὅλο τόν πόνο γιά τήν πολύ πονεμένη ἀπόληξη τοῦ βίου τοῦ π. Δημητρίου, ψάλαμε τόσες φορές τό “Ἀλληλούϊα” καί τό “Εὐλογητός εἶ, Κύριε”. Τό “Ἀλληλούϊα” σημαίνει “νά ὑμνολογεῖτε τόν Θεό”. Τό “εὐλογητός εἶ Κύριε” σημαίνει “δόξα νά ἔχεις ὁ Θεός”.

Δηλαδή, ἀνάμεσα στό κλάμα καί στόν πόνο, στήν ὁριακή καί ἀπεγνωσμένη θλίψη, στή αἴσθηση τῆς ἀποστέρησης καί τοῦ ὁριστικοῦ βιολογικοῦ χωρισμοῦ,… ἐμεῖς σάν νά ξεχνοῦμε τά δάκρυά μας γιά τόν ἀγαπημένο μας νεκρό καί στρεφόμαστε μέ ἐμπιστοσύνη στό ζωντανό Θεό! Αὐτό ―γιά τή λογική τοῦ κόσμου― φαίνεται σάν παραλογισμός. Κρύβει ὅμως ἕναν ρεαλισμό, μιά πρακτική ἀπαραίτητης ψυχολογικῆς ἰσορροπίας. Τό λιγότερο, γιά νά σταθοῦμε στά πόδια μας καί νά μήν ἐκπέσουμε στήν ἀγιάτρευτη ψυχική ἀπόγνωση.

Ὅμως, ἔχει καί μιάν πιό σπουδαία, οὐσιαστική σημασία! Γιά μᾶς τούς πιστεύοντες τόν ἀληθινό Θεό τῆς ἀποκαλύψεως καί ἐμπιστευόμαστε στίς ὑποσχέσεις Του, ὁ θάνατος εἶναι μιά γέφυρα (ἀπό τήν ὄχθη τοῦ βίου πρός τήν ὄχθη τῆς αἰώνιας ζωῆς). Ὁ θάνατος εἶναι μιά θύρα (ἀπό τό στενόχωρο σπιτικό τῆς ἐγκοσμιότητας πρός τήν εὐρυχωρότατη ἁπλωσύνη τῆς θείας αἰωνιότητας). Ἀποτελεῖ ἕνα ἐπεισόδιο στήν αἰώνια ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Ποιός δέν θά ἤθελε νά περάσει στήν ἄλλη ὄχθη, στήν εὐρυχωρία τῆς ἀληθινῆς ζωῆς; Αὐτό σκεφτόμαστε καί, σάν νά ξυπνᾶμε ἀπό λήθαργο, θυμόμαστε ἐκεῖνο τό “προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος”.

Καί γιά ὅλα αὐτά, μέσα στό βαρύτατο πένθος, παίρνουμε τό βλέμμα μας ἀπό τό σκήνωμα τοῦ ἀδελφοῦ μας πατρός Δημητρίου καί τό ὑψώνουμε πρός τήν πορεία τῆς ψυχῆς του.

Ἐμεῖς ἀπό ἐδῶ βρισκόμαστε μαζί μ᾽ ἐκεῖνον πρός τά ἐπέκεινα.

Ἐμεῖς ἀπό κάτω δίπλα στό σῶμά του βρισκόμαστε μαζί μέ ἐκεῖνον πού πορεύεται πρός τά ἄνω (ὅπου ἦχος καθαρός ἑορταζόντων καί βοώντων ἀπαύστως, Κύριε δόξα σοι).

Ὁ κεκοιμημένος κληρικός μας καί οἰκεῖος μας καί ἀδελφός μας γίνεται εὐεργέτης μας! Ναί! Γίνεται εὐεργέτης μας, δοσμένος σέ μᾶς ἀπό τόν Κύριο, μέ τό θάνατό του ἐν Κυρίῳ! Μᾶς θυμίζει τόν ὁλοκάθαρο δοξολογικό ὕμνο τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἁγίων πρός τόν ζῶντα καί ζωοποιό Θεό.

Γι᾽ αὐτό λέμε καί ξαναλέμε στήν κηδεία “Ἀλληλούϊα”! Λέμε καί ξαναλέμε “εὐλογητός εἶ Κύριε”! Ξεχνοῦμε τόν πόνο καί ζοῦμε τή χαρά “τοῦ εἶναι σύν Χριστῷ”. Αὐτό πού προσπαθοῦμε νά ζήσουμε ἐκκλησιαστικά ἐδῶ στήν ἐπίγεια πορεία μας (αὐτό τό ἀτέλειωτο μεγαλεῖο τῆς ἀληθινῆς μας ὕπαρξης), ὁ ἄψυχος ἄνθρωπος, ὁ κοιμηθείς κληρικός μας καί ἀδελφός μας παπα-Δημήτρης γίνεται αἰτία νά τό προγευθοῦμε καί νά τό ἐπιποθήσουμε, ἐάν κι ἐφόσον εἴμεθα προσανατολισμένοι καί συντονισμένοι στή συχνότητα τῆς αἰωνιότητος.

Ἐπειδή φιλανθρωπεύθηκε ὁ Θεός μας καί τόν προσκάλεσε νά τό χαίρεται ἐκεῖνος πρίν ἀπό μᾶς, μᾶς ἀνοίγει σήμερα τά μάτια νά τό προγευόμαστε κι ἐμεῖς μαζί του. Βλέπουμε τά πράγματα στήν ἀληθινή τους ὄψη, ὅπως θέλησε καί τά ὅρισε ὁ φιλάνθρωπος Θεός μας, χθές γιά ἄλλους ἀδελφούς μας, σήμερα γιά τόν παπα-Δημήτρη, αὔριο γιά μᾶς, στά τέλη τῶν αἰώνων γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα πού θά κριθοῦμε γιά τίς ἐπιλογές τοῦ βίου μας.

Ἡ βιολογικότητά μας εἶναι ἡ προπαίδειά μας, ὁ θάνατος εἶναι τό πτυχίο μας, ἡ ἐπέκεινα τοῦ τάφου ζωή εἶναι ἡ αἰώνια ἀσχολία μας.

Αἰώνια ἀσχολία θά εἶναι ἡ ἀπασχόλησή μας μέ τήν ἀτέλειωτη θέα τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ (πού μοιράζεται ἀμερίστως σέ ὅλους τούς πιστούς στήν Ἐκκλησία)… Αἰώνια ἀσχολία θά εἶναι ἡ ἀπασχόλησή μας μέ τήν ἄφθαρτη ζήση τῆς θείας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ (τότε θά ἐπαληθεύεται ἐκεῖνο, τό “σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου καί εὐλόγησον τήν κληρονομίαν σου”)… Αἰώνια ἀσχολία θά εἶναι ἡ ἀπασχόλησή μας μέ τό Θεό μέσα στή χάρη Του, μαζί μέ τούς ἀγγέλους καί τούς ἁγίους καί τούς δικαίους, ἡ αἰώνια θεία λειτουργία τῆς ὁλοτελοῦς γεύσης τοῦ Χριστοῦ μέ τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως τό θέλει ὁ “Πατήρ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς”.

Πῶς λοιπόν νά μήν δοξολογήσουμε τό Θεό σάν τούς ἀγγέλους μέ τόν ἀγγελικό ὕμνο “Ἀλληλούϊα”; Πῶς λοιπόν νά μήν δοξολογήσουμε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ (τόν ἴδιο τό Θεό) μέ τόν ψαλμικό στίχο “Εὐλογητός εἶ Κύριε”;

Σήμερα, αὐτό τό πράττουμε μέ τόν παπα-Δημήτρη στό κέντρο τοῦ ναοῦ. Ἐδῶ, σ᾽ αὐτό τό κέντρο, στήνουμε τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου καί τήν Ἁγία Τράπεζα τοῦ Ἐπιταφίου (τοῦ Τάφου). Καί μᾶς φωνάζει ὁ Κύριος: “Ἐγώ ἦρθα στή γῆ, γιά νά μοιραστῶ τόν Ἑαυτό μου ὅλο μέ σᾶς καί νά σᾶς ἀνεβάσω στόν Πατέρα μου”. Αὐτό εἶναι τό νόημα τῆς κηδείας. Εἶναι νόημα ἀναστάσεως, ἕνα νέο στήσιμο τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης μέσα στήν αἰώνια ζωή τοῦ Χριστοῦ, στήν αἰώνια χαρά τοῦ Χριστοῦ, στήν αἰώνια βασιλεία τοῦ Χριστοῦ…

Κι ἀπό δῶ ξεκινοῦν οἱ δικές μας ἀγωνίες (γιά ὅσους φεύγουν, καί γιά μᾶς πού ἀπομένουμε ἄχρι καιροῦ). Θά ζοῦμε κι ἐμεῖς αὐτήν τήν αἰώνια σχέση μέ τό Χριστό; Θά εἴμαστε ἐκκλησιασμένοι στήν αἰώνια ἄφθαρτη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Θά εἴμαστε παιδιά καί κληρονόμοι τῆς βασιλείας Του;

Γι᾽ αὐτό τό σκοπό πάλεψε ὁ παπα-Δημήτρης στή ζωή του, στούς πόνους του, στήν πονεμένη ἱστορία του, στήν ἱερατική προσφορά του, στήν πολύμηνη ἀσθένειά του μέχρι τό τέλος τοῦ θανάτου. Χωρίς νά γογγύζει. Εἰρηνικός μέχρι τέλους. Ἔτρεξε στό στάδιο τοῦ βίου πού ὅρισε γι᾽ αὐτόν ἡ ἀγαθότητα τοῦ Χριστοῦ μας.

Γεννήθηκε τό 1955 στό Χρυσόκαστρο Καβάλας. Σπούδασε στή Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης. Μέ παρατεταμένη στρατιωτική θητεία ἀπολύθηκε ὡς ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγός. Νυμφεύθηκε τή σωφρονεστάτη σύζυγό του Ἀναστασία, μέ τήν ὁποία ἀπέκτησαν δύο θυγατέρες καί δύο ἐγγόνια μέχρι σήμερα.

Ἐργάσθηκε φιλέργως ὡς ἐπαγγελματίας ἰδιωτικῆς ἐπιχείρησης. Τό 2001 χειροτονήθηκε ἀπό τόν τότε Ἀρχιερέα τοῦ Κιλκίς κυρό Ἀπόστολο κληρικός καί ὑπηρέτησε σέ κεντρικές ἐνορίες τοῦ Κιλκίς, ὥσπου τό 2009 μετατέθηκε σέ μᾶς καί ὑπηρέτησε στό Πολύκαστρο καί τελικά στό Πευκόδασος. Τιμήθηκε ὡς πρωτοπρεσβύτερος, μέ χειροθεσία πνευματικοῦ-ἐξομολόγου, μέ τήν ἐπιλογή του ἀπό μᾶς γιά τό Ἐπισκοπικό Δικαστήριο καί τή Λογιστική ἐποπτεία τῆς Μητροπόλεως καί κυρίως γιά τήν εὐθύνη τοῦ Γενικοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου.

Δεκαοκτώ χρόνια κληρικός, μέ τόσες διοικητικές καί ποιμαντικές ἀναθέσεις, διατήρησε καθαρή τήν αἴσθηση τοῦ θείου φόβου καί τῆς εὐλάβειας, τῆς σεμνοπρέπειας καί τῆς αὐτοθυσίας ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν ἁπλός, χωρίς ἐπιτηδεύσεις.

Μοναδικές του ἐπιτηδεύσεις ἦταν ἡ ἄρτια ὀργάνωση τῶν Ἐγκαινίων τοῦ ἐνοριακοῦ του ναοῦ τό 2016, ἡ ἐπιμελημένη καί στιβαρή οἰκονομική ἐποπτεία τῶν Ἐνοριῶν καί τῆς Μητροπόλεως, τό ἦθος τῆς ἐκκλησιαστικῆς του πιστότητος, τό ἄθλημα τοῦ ἐφημερίου-πατέρα καί τοῦ κληρικοῦ-πατέρα γιά τίς ἐνορίες καί γιά τήν οἰκογένειά του.

Δέν τόν ἐξωραΐζω. Δέν τόν ἐξιδανικεύω. Δέν τόν ἐγκωμιάζω παράταιρα ἤ ὑπερβολικά. Ἦταν ἄνθρωπος, καί σάν ἄνθρωπος δέν θά διεκδικοῦσε τό ἀλάθητο. Πάντοτε ὅμως πάλευε καί ξαναπάλευε πάνω στήν εὐλογημένη ἰσορροπία τῆς ἀνθρωπιᾶς καί τῆς ἱερατικῆς καί διοικητικῆς εὐπρέπειας. Δέν ἔπαυε νά ἔχει ἀνθρωπιά καί νά ἀναγνωρίζει τά τυχόν λάθη του. Εἶχε μιάν ἔμφυτη μετριοπάθεια, μιάν ἔμφυτη σεμνοπρέπεια, μιάν ἔμφυτη καλοσύνη, πού ἐπιδίωκε νά τίς διατηρεῖ μέ τή συναίσθηση τοῦ ἱερατικοῦ του ρόλου. Ὄρθιος στό χρέος του, ὅπως στεκόταν χαρακτηριστικά πάντοτε ὄρθιος μέσα στό Ἅγιο Βῆμα.

ἀδελφοί μου, ὁ Κύριος ὅρισε καί τόν προσκάλεσε, ὥστε νά τόν προπέμπουμε σήμερα γιά τήν ἀληθινή καί αἰώνια πατρίδα.

Ἡ προσέλευσή μας καί ἡ προσευχητική συμμετοχή μας στήν ἐξόδιο ἀκολουθία εἶναι κάτι πού θά τό ἀποζητοῦσε καί ὁ ἴδιος μέ τήν εὐπρέπεια τοῦ ἤθους πού τόν διέκρινε.

Οἱ πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας, οἱ δεήσεις τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στό ναό τοῦ ὁποίου διηκόνησε, ἄς συνοδεύουν τόν πιστό καί ἀφοσιωμένο συνεργάτη μας, τόν ἀγαπημένο ἐφημέριο καί πνευματικό σας, τόν σύζυγο καί πατέρα καί παππού σας, τόν μακαριστό παπα-Δημήτρη “ἐν σκηναῖς δικαίων”.

Ὁ Κύριος ἄς τόν ἀναπαύει στή βασιλεία Του.
†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

goumenissis egainia 1

goumenissis egainia 1

goumenissis egainia 1

goumenissis egainia 1

goumenissis egainia 1

goumenissis egainia 1

goumenissis egainia 1

Εμφανίσεις: 258536
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: