Κατά την πανήγυρη τέθηκαν σε προσκύνηση τα σωζόμενα Ιερά Λείψανα των Τοπικών Αγίων, προς ευλογία και πνευματική ενίσχυση του πιστού λαού.

Στον Όρθρο και στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, συλλειτουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Σταγών και Μετεώρων κ. Θεοκλήτου και Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσοστόμου, καθώς και των Θεοφιλεστάτων Επισκόπων Κιγκάλι και Ρουάντας κ. Ιωακείμ και Ελαίας κ. Βαρθολομαίου. Συμπροσευχόμενος παρέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γέρων Καισαρείας κ. Θεοφύλακτος.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Χρυσόστομος τέλεσε την εις Πρεσβύτερον Χειροτονία του Διακόνου Σεραφείμ Παπαγιάννη, μέσα σε κλίμα προσευχής και συγκινήσεως, με την παρουσία του ιερού Κλήρου, εκπροσώπων των τοπικών αρχών, συγγενών, συμφοιτητών και φίλων του χειροτονουμένου, καθώς και πιστών της τοπικής μας Εκκλησίας.

Στην προσλαλιά του, ο Σεβασμιώτατος συνέδεσε την εορτή των Τοπικών Αγίων με την είσοδο του νέου Πρεσβυτέρου στην ιερατική διακονία, τονίζοντας ότι η αγιότητα αποτελεί ζωντανή κλήση για κάθε μέλος της Εκκλησίας και ιδιαίτερα για εκείνον που αναλαμβάνει την ευθύνη της ποιμαντικής φροντίδας των ανθρώπων.

Απευθυνόμενος πατρικά στον π. Σεραφείμ, υπογράμμισε: «Το πετραχήλι δεν είναι στολή. Είναι ευθύνη. Η Αγία Τράπεζα δεν είναι τόπος ανθρώπινης καταξίωσης. Είναι τόπος θυσίας». Τον κάλεσε να υπηρετεί με ταπείνωση, διάκριση και αγάπη, να στέκεται κοντά στον ανθρώπινο πόνο και να γίνεται με τη ζωή του μάρτυρας της πατρικής αγάπης του Χριστού.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση αναφέρθηκε στην πολυετή διακονία του νέου Πρεσβυτέρου κοντά στον μακαριστό Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κυρό Αλέξιο, από τον οποίο διδάχθηκε την εκκλησιαστική ευγένεια, την αρχοντιά και το ήθος της διακονίας. Επισήμανε, μάλιστα, ότι ο μακαριστός Ιεράρχης τον είχε χειροθετήσει Αναγνώστη και Υποδιάκονο στις 4 Οκτωβρίου, την ίδια ημερομηνία κατά την οποία έλαβε πλέον τον δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε επίσης στο όνομα Σεραφείμ, το οποίο δόθηκε πρωτίστως προς τιμήν του Αγίου Σεραφείμ, Επισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου, του Νεομάρτυρος, καλώντας τον χειροτονούμενο να καταστήσει τη μαρτυρία και τη θυσία του Αγίου οδηγό της ιερατικής του ζωής.

Εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον πνευματικό πατέρα του νέου Πρεσβυτέρου, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, καθώς και προς τον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμανδρίτη π. Αλέξιο Κανίνα, ο οποίος υπέγραψε τη Συμμαρτυρία του και τον στήριξε στην πορεία προς την Ιερωσύνη.

Ιδιαίτερα συγκινητική υπήρξε η αναφορά στην αείμνηστη μητέρα του π. Σεραφείμ, καθώς και τα πατρικά λόγια προς τον πατέρα του Κωνσταντίνο, τον αδελφό του Αλέξανδρο και τον παππού του Νικόλαο.

Παρουσιάζοντας τις διακονίες που του εμπιστεύθηκε, ο Ποιμενάρχης μας αναφέρθηκε στη διεύθυνση του Ιδιαίτερου Γραφείου του, στην προσφορά του στο Γηροκομείο της Ιεράς Μητροπόλεως και στη λειτουργική και ποιμαντική διακονία στα χωριά της περιοχής μας.

Ολοκληρώνοντας την προσλαλιά του, ευχήθηκε το «Άξιος» της χειροτονίας να επιβεβαιώνεται καθημερινά από την προσευχή, την προσφορά και την αγάπη του νέου Πρεσβυτέρου: «Να μιλήσει για σένα η ζωή σου. Να μιλήσει η προσευχή των ανθρώπων. Να μιλήσουν οι ψυχές που θα έχεις υπηρετήσει».

ΟΜΙΛΙΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΤΡΙΚΚΗΣ, ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΠΥΛΗΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

«Σεβαστοί και αγαπητοί μου Σεβασμιότατοι και θεοφιλέστατοι Αρχιερείς, σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί μου Αδελφοί,

Αγαπητέ μου π. Σεραφείμ

Σήμερα η εν Τρίκκη Εκκλησία ζει μια ημέρα χαράς, αλλά και μεγάλης ευθύνης. Εορτάζουμε τους Αγίους που ανέδειξε ο ευλογημένος αυτός τόπος, με πρώτο ανάμεσά τους τον Άγιο Βησσαρίωνα, και μαζί με εκείνον όλους τους Αγίους και τους ανθρώπους του Θεού που αγίασαν αυτή τη γη με την προσευχή, την άσκηση, την ταπείνωση και τη διακονία τους. Και μέσα σε αυτή την πανηγυρική και ευλογημένη ημέρα, η Εκκλησία μας υποδέχεται έναν νέο Πρεσβύτερο.

Με ιδιαίτερη χαρά ευχαριστούμε για την παρουσία τους τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γέροντα Καισαρείας κ. Θεοφύλακτο, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητο, τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο κ. Ιωακείμ, Ιεράρχη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και Τρικαλινό, και τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ελαίας κ. Βαρθολομαίο. Η παρουσία όλων σας αποτελεί τιμή και ευλογία για την εν Τρίκκη Εκκλησία και για τον νέο μας Πρεσβύτερο.

Θέλω όμως να ευχαριστήσω από καρδιάς και όλους όσοι βρίσκονται σήμερα εδώ για τον π. Σεραφείμ: τους άρχοντες του τόπου, τον ιερό Κλήρο, τους συμφοιτητές του και τους φίλους του, που ήρθαν να μοιραστούν μαζί του αυτή τη μεγάλη και μοναδική στιγμή της ζωής του, τους συγγενείς του, τους ανθρώπους που ήρθαν από μακριά, αλλά και τον πιστό λαό της εν Τρίκκη Εκκλησίας, που με την παρουσία και την προσευχή του αγκαλιάζει σήμερα τον νέο μας Πρεσβύτερο. Η παρουσία σας δεν είναι απλώς μια τιμητική παρουσία. Είναι αγάπη. Και σε μια ημέρα χειροτονίας, η αγάπη γίνεται προσευχή.

π. Σεραφείμ, σήμερα δεν προσέρχεσαι για να λάβεις έναν τίτλο ούτε για να αποκτήσεις ένα αξίωμα. Προσέρχεσαι για να λάβεις έναν σταυρό.

Η Ιερωσύνη είναι το μεγαλύτερο μυστήριο διακονίας που μπορεί να εμπιστευθεί ο Θεός σε έναν άνθρωπο. Ο ιερέας στέκεται ανάμεσα στον ουρανό και στη γη. Με τα χέρια του αγγίζει τα Άχραντα Μυστήρια και με την καρδιά του καλείται να σηκώνει τον πόνο των ανθρώπων. Στέκεται στην Αγία Τράπεζα και παρακαλεί για ολόκληρο τον κόσμο. Ακούει τον πόνο του ανθρώπου, κρατά τα δάκρυά του, μεταφέρει την αγωνία του στην προσευχή και γίνεται, όσο μπορεί, εικόνα της πατρικής αγάπης του Χριστού.

Η Ιερωσύνη δεν είναι εξουσία. Είναι σταύρωση. Δεν είναι προβολή. Είναι κένωση. Δεν είναι δικαίωμα να σε υπηρετούν οι άλλοι· είναι κλήση να υπηρετείς εσύ τους άλλους. Και όσο περισσότερο πλησιάζει ο ιερέας το Άγιο Θυσιαστήριο, τόσο περισσότερο πρέπει να απομακρύνεται από τον εαυτό του.

Γι’ αυτό, παιδί μου, ποτέ μην ξεχάσεις ότι το πετραχήλι δεν είναι στολή. Είναι ευθύνη. Η Αγία Τράπεζα δεν είναι τόπος ανθρώπινης καταξίωσης. Είναι τόπος θυσίας.

Δεν είναι τυχαίο το όνομα που σου δόθηκε. Το νέο σου πνευματικό όνομα, Σεραφείμ, το έλαβες κυρίως προς τιμήν του Αγίου Σεραφείμ, Επισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου, του Νεομάρτυρος, ο οποίος σφράγισε τη ζωή του με την ομολογία, τη θυσία και το μαρτύριό του για τον Χριστό.

Το όνομα αυτό συνδέεται ακόμη με την ιερά μνήμη του αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ Τίκα και με την τιμή προς το πρόσωπο του πολυσέβαστου και πολυαγαπημένου μου Αγίου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, του πρίγκηπος και πρυτάνεως της εν Ελλάδι Ιεραρχίας.

Έχεις, λοιπόν, ένα όνομα που κουβαλά μνήμη, μαρτυρία, θυσία και ευθύνη. Μην το αφήσεις ποτέ να γίνει απλώς ένας ήχος. Κάνε το όνομά σου τρόπο ζωής.

Εσύ γνωρίζεις ήδη τι σημαίνει διακονία. Για χρόνια διακόνησες με αυταπάρνηση τον μακαριστό Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κυρό Αλέξιο. Έναν Ιεράρχη που υπήρξε πραγματικά ένα πανεπιστήμιο. Άρχοντας σε όλα του· στο φρόνημα, στους τρόπους, στην ευγένεια, στην παρουσία, στην εκκλησιαστική του καλλιέργεια. Άριστος λειτουργός, άνθρωπος με βαθιά γνώση της Εκκλησίας, με αρχοντιά ψυχής, με λεπτότητα και αξιοπρέπεια. Κοντά του έμαθες ότι ο άνθρωπος της Εκκλησίας πρέπει να είναι πρώτα άνθρωπος και μετά οτιδήποτε άλλο.

Εκείνος σε χειροθέτησε Αναγνώστη και Υποδιάκονο στις 4 Οκτωβρίου. Και σήμερα, χρόνια αργότερα, την ίδια αυτή ημέρα, στέκεσαι ενώπιον της Αγίας Τραπέζης για να λάβεις την Ιερωσύνη. Η Εκκλησία συνεχίζει να γράφει τη δική σου ιστορία, αλλά πλέον η ιστορία αυτή δεν θα γράφεται μόνο με τα λόγια σου· θα γράφεται κυρίως με τη ζωή σου.

Και υπάρχει ακόμη ένας άνθρωπος που θέλω σήμερα να μνημονεύσω ιδιαίτερα. Ο Πρωτοσύγκελλος π. Αλέξιος, ο οποίος υπέγραψε τη Συμμαρτυρία σου. Δεν έδωσε απλώς μια υπογραφή σε ένα έγγραφο. Έδωσε τη μαρτυρία του για σένα και στάθηκε δίπλα σου ουσιαστικά, σαν αδελφός και σαν φίλος. Σε στήριξε, σε συμβούλεψε και στάθηκε κοντά σου στην πορεία σου προς το Θυσιαστήριο. Τέτοιους ανθρώπους η ζωή δεν τους χαρίζει εύκολα. Και γι’ αυτό η παρουσία τους γίνεται ευγνωμοσύνη και προσευχή.

Γι’ αυτό και ήδη σου εμπιστεύθηκα τη διεύθυνση του Ιδιαίτερου Γραφείου μου. Θα διακονήσεις εκεί μαζί με τους άλλους Πατέρες, με υπευθυνότητα, διάκριση και πνεύμα συνεργασίας. Θα αναλάβεις επίσης διακονία στο Γηροκομείο μας, κοντά σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη όχι μόνο από λόγια, αλλά από παρουσία, υπομονή, σεβασμό και αγάπη. Και θα τρέχεις στα χωριά μας. Θα λειτουργείς, θα κηρύττεις, θα συναντάς ανθρώπους, θα ακούς τον πόνο τους και θα προσπαθείς να αγγίζεις τις καρδιές τους.

Γιατί ο καλός ιερέας δεν κηρύττει μόνο από τον άμβωνα. Κηρύττει όταν μπαίνει σε ένα σπίτι. Όταν κάθεται δίπλα σε έναν άρρωστο. Όταν ακούει έναν άνθρωπο που κανείς άλλος δεν θέλει να ακούσει. Όταν σιωπά μπροστά στον πόνο. Όταν συγχωρεί. Όταν δεν ανταποδίδει το κακό. Όταν η ζωή του γίνεται το ίδιο το κήρυγμά του.

Και θέλω να θυμάσαι κάτι: μπορεί κάποτε οι άνθρωποι να ξεχάσουν τα λόγια σου. Δεν θα ξεχάσουν όμως αν τους αγάπησες.

Θέλω σήμερα να θυμηθείς και έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται σωματικά ανάμεσά μας, αλλά είμαι βέβαιος ότι η ψυχή του συμμετέχει στη χαρά αυτής της ημέρας: τη μητέρα σου, που έφυγε πριν από δύο χρόνια, ύστερα από τη μεγάλη δοκιμασία της ασθένειας. Η μάνα είναι η πρώτη αγκαλιά, η πρώτη προσευχή, η πρώτη θυσία. Και για έναν άνθρωπο που αφιερώνει τη ζωή του στον Θεό, η μητέρα του παραμένει πάντοτε ένα βαθύ και ιερό κομμάτι της καρδιάς του.

Κωνσταντίνε, πατέρα του π. Σεραφείμ, σήμερα δεν χάνεις τον γιο σου. Τον προσφέρεις. Τον προσφέρεις στον Χριστό και στην Εκκλησία. Και αυτή η προσφορά είναι χαρά, αλλά είναι και θυσία. Να τον καμαρώνεις σήμερα και να προσεύχεσαι, ώστε η Ιερωσύνη του να γίνει ευλογία για τον ίδιο και για όλους εκείνους που θα του εμπιστευθεί ο Θεός.

Αλέξανδρε, αδελφέ του, να είσαι πάντοτε δίπλα του. Και εσύ, παππού Νικόλαε, να χαίρεσαι σήμερα το εγγόνι σου και να δοξάζεις τον Θεό για αυτή την ευλογία.

Θέλω ακόμη να σταθώ στον πνευματικό σου πατέρα, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Προικοννήσου κ. Ιωσήφ. Η σχέση με τον πνευματικό πατέρα δεν είναι τυπική σχέση· είναι σχέση πνευματικής πατρότητας και μαθητείας. Να τον σέβεσαι, να τον ακούς, να του ανοίγεις την καρδιά σου και να ζητάς τη συμβουλή του. Να δέχεσαι την πατρική του υπόδειξη ακόμη και όταν είναι δύσκολη. Ο πνευματικός πατέρας δεν υπάρχει για να σε κολακεύει, αλλά για να σε διορθώνει, να σε προστατεύει και να σε οδηγεί προς τον Χριστό.

Σήμερα θα ακούσεις πολλές φορές το «Άξιος». Να το χαρείς, αλλά να προσέξεις. Γιατί μέσα στην Εκκλησία θα γνωρίσεις ανθρώπους που θα σε αγαπήσουν, θα σε στηρίξουν και θα χαρούν με τη χαρά σου. Θα γνωρίσεις όμως και ανθρώπους που θα σε αδικήσουν, θα σε παρεξηγήσουν, ίσως θα σε συκοφαντήσουν ή θα θελήσουν να σε απομακρύνουν. Ξέρεις εσύ.

Μην αφήσεις ούτε το ένα ούτε το άλλο να αλλάξει την καρδιά σου. Μη μεθύσεις από το «Άξιος» και μη συντριβείς από την αδικία. Όταν κάποιος σε αδικήσει, μη γίνεις κι εσύ άδικος. Όταν κάποιος σε συκοφαντήσει, μη γίνεις κατήγορος. Όταν κάποιος σε πληγώσει, μη χάσεις την αγάπη σου.

Να παραμένεις πατέρας.

Αυτό είναι το δυσκολότερο μάθημα της Ιερωσύνης: να αγαπάς ακόμη και όταν δεν αγαπιέσαι.

Σε λίγο θα θέσω τα χέρια μου επάνω σου και θα παρακαλέσουμε τον Θεό να κατέλθει επάνω σου η Χάρη του Αγίου Πνεύματος και να σε καταστήσει Πρεσβύτερο της Εκκλησίας Του. Από εκείνη τη στιγμή θα κρατήσεις στα χέρια σου το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Θα σταθείς μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Θα ακούσεις εξομολογήσεις. Θα κοινωνήσεις ανθρώπους. Θα βαπτίσεις παιδιά. Θα σταθείς δίπλα σε αρρώστους, σε πονεμένους, σε ηλικιωμένους, σε ανθρώπους που θα έρθουν σε σένα με χαρά αλλά και με δάκρυα.

Και κάθε φορά που θα φοράς το πετραχήλι, να θυμάσαι ότι δεν θα φοράς απλώς ένα ιερό άμφιο. Θα παίρνεις πάνω σου τις χαρές, τις λύπες, τις αγωνίες, τις αμαρτίες και τις προσευχές των ανθρώπων που ο Χριστός θα σου εμπιστευθεί.

Κάθε φορά που θα στέκεσαι μπροστά στην Αγία Τράπεζα, να θυμάσαι ότι εκεί δεν στέκεσαι μόνος. Στέκεσαι με ολόκληρη την Εκκλησία. Με τους ζώντες και τους κεκοιμημένους. Με τους Αγίους της εν Τρίκκη Εκκλησίας. Με τον Άγιο Βησσαρίωνα. Με όλους εκείνους που πριν από εμάς κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της πίστεως.

Και να θυμάσαι πάντοτε ότι ο ιερέας είναι άνθρωπος που πρώτα θυσιάζεται ο ίδιος και μετά καλεί τους άλλους στη θυσία. Δεν μπορείς να ζητάς από τους ανθρώπους προσευχή, αν εσύ δεν προσεύχεσαι. Δεν μπορείς να ζητάς αγάπη, αν εσύ δεν αγαπάς. Δεν μπορείς να μιλάς για ταπείνωση, αν δεν γονατίζεις. Δεν μπορείς να θεραπεύεις πληγωμένες ψυχές, αν δεν έχεις μάθει να αφήνεις τον Χριστό να θεραπεύει πρώτα τη δική σου.

Και όταν κάποτε έρθει η ώρα να σταθείς ενώπιον του φοβερού Βήματος του Χριστού, τότε δεν θα μετρήσει πόσοι σε χειροκρότησαν ούτε πόσοι σε επαίνεσαν. Θα μετρήσει πόσους αγάπησες, πόσους στήριξες, πόσους οδήγησες στον Χριστό, πόσες φορές έσκυψες πάνω στον πόνο ενός ανθρώπου και πόσες φορές προτίμησες την αγάπη από την προσωπική σου δικαίωση.

Και τότε το αληθινό «Άξιος» δεν θα το φωνάζουν οι άνθρωποι. Θα το μαρτυρεί η ζωή σου. Θα το γνωρίζει η συνείδησή σου. Και, πάνω απ’ όλα, θα το κρίνει ο Θεός.

Όταν έρθει κάποτε η τελευταία σου ώρα, εύχομαι να μπορείς να σταθείς ενώπιον του Κυρίου και να πεις μόνο αυτό:

«Κύριε, δεν τα κατάφερα όλα. Έπεσα πολλές φορές. Κουράστηκα. Πόνεσα. Ίσως κάποτε να λύπησα ανθρώπους. Αλλά προσπάθησα να μη φύγω από κοντά Σου. Και ό,τι μου εμπιστεύθηκες, προσπάθησα να το αγαπήσω».

Και τότε είθε να ακούσεις εκείνη τη φωνή που όλοι μας ποθούμε να ακούσουμε: «Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου».

Αυτό είναι το «Άξιος» που σου εύχομαι, π. Σεραφείμ.

Να σε αξιώσει ο Χριστός, όταν θα έρθει η ώρα να αφήσεις το πετραχήλι της επίγειας διακονίας σου και να σταθείς μπροστά στην Αγία Του Τράπεζα του Ουρανού, να βρεις εκεί όλους εκείνους που σήμερα σε αγαπούν και προσεύχονται για σένα· τη μητέρα σου, τον μακαριστό Μητροπολίτη Αλέξιο και όλους εκείνους τους κεκοιμημένους που σε δίδαξαν, σε αγάπησαν και σε σημάδεψαν με την παρουσία τους.

Και τότε, παιδί μου, να μη χρειαστεί να μιλήσεις εσύ.

Να μιλήσει για σένα η ζωή σου.

Να μιλήσει η προσευχή των ανθρώπων.

Να μιλήσουν οι ψυχές που θα έχεις υπηρετήσει.

Και πάνω απ’ όλα, να μπορεί ο Χριστός να σε αναγνωρίσει ως δικό Του.

Γιατί στο τέλος, όταν θα έχουν σιωπήσει όλες οι ανθρώπινες φωνές, όταν θα έχουν ξεχαστεί οι έπαινοι και οι κατηγορίες, όταν θα έχουν τελειώσει όλα όσα σήμερα μας απασχολούν, θα μείνει μόνο ένα πράγμα: αν μέσα στην καρδιά σου κατοίκησε ο Χριστός.

Και τότε δεν θα χρειάζεται κανείς να φωνάξει «Άξιος».

Θα το έχει πει ήδη η ίδια η ζωή σου.

Και αν ο Χριστός σε αναγνωρίσει ως δικό Του, τότε, παιδί μου, θα έχεις κερδίσει τα πάντα.

Και ίσως εκείνη την ώρα, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, όταν θα έχεις αφήσει για πάντα το πετραχήλι, τα άμφια, τους ναούς και κάθε ανθρώπινη τιμή, να ακούσεις μέσα στο άρρητο φως της Βασιλείας Του μια φωνή που θα αξίζει περισσότερο από όλες τις φωνές που άκουσες στη γη:

«Παιδί μου, καλώς ήρθες στο σπίτι του Πατέρα».

Αυτό να είναι το τέλος της Ιερωσύνης σου και η αρχή της αιωνιότητάς σου.

Και τότε, Σεραφείμ, δεν θα κλαις για όσα άφησες πίσω.

Θα κλαις από χαρά για Εκείνον που δεν σε άφησε ποτέ.

Πρόσελθε στην χαρά του Κυρίου σου που τόσα χρόνια περίμενες».

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ