Την Δ' Κυριακή των Νηστειών ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίου Ευαγγελιστού Λουκά οδ. Πατησίων, πλαισιωμένος από τον προϊστάμενο Αρχιμ. Μάξιμο Ματθαίου, κατεξοχήν εγκρατή του Τυπικού της Εκκλησίας και τους ευλαβείς συνεφημερίους του.

1. Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος πήρε αφορμή από την αποστολική περικοπή της ημέρας.

«Ως άγκυραν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν», είπε, χαρακτηρίζει ο Απόστολος την ελπίδα.

Ενα καράβι χωρίς άγκυρα κινδυνεύει να συντριβεί στα βράχια της ακτής. Ένας άνθρωπος χωρίς ελπίδα, όταν ξεσπάσουν οι αντιξοότητες της ζωής, δεν έχει πού να στηριχθεί.

Βέβαια όπου κι' αν στρέψουμε το βλέμμα γύρω μας ή και μέσα μας ακόμη, όλα μας απογοητεύουν.

Ζούμε σε μια εποχή, που η απογοήτευση πνίγει ψυχικά πολλούς ανθρώπους.

Όμως ο πιστός δεν αφήνει να τον κυριεύσει η απογοήτευση, η απόγνωση και η απελπισία, που οδηγούν στην κατάθλιψη πολλές φορές.

2. Ελπίζει! Και η ελπίδα του πιστού δεν είναι μετέωρη. Δεν είναι ουτοπική.

Στηρίζεται σ' ένα αμετακίνητο τόπο. Κι αυτός είναι η πίστη μας στην αγάπη του Θεού, που υπάρχει και πίσω από τις δοκιμασίες της ζωής, όπως ο ήλιος πίσω από τα σύννεφα.

Γι ´αυτό τονίζει ο ποιητής:

«Μη φοβηθείς αυτόν, που στήριξε

στήν πίστη επάνω την ελπίδα

τον είδα στη ζωή να μάχεται

μα πάντ' ανίκητο τον είδα».

Και ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος, που τιμά σήμερα η Εκκλησία τη μνήμη του λέει «Ελπίδα τίκτει δώρων Κυρίου πείρα».

Ακριβώς η εμπιστοσύνη του πιστού στην αγάπη του Θεού, που γεννά η πείρα των δώρων του Κυρίου, του δυναμώνει την ελπίδα.Και έτσι νικώντας την απογοήτευση ο πιστός κερδίζει δυνάμεις για τους αγώνες του.

3. Αλλά ακόμη γίνεται για τον πιστό πραγματικότητα το του Απ. Παύλου «τη ελπίδι χαίροντες» ( Ρωμ. ιβ, 12 ).

Διότι και κατά τον Μ. Βασίλειο « ελπίς έστιν η και την χαράν σύνοικον τη ψυχή παρασκευάζουσα»

Την χαρά, που τόσο λείπει από τον σύγχρονο άνθρωπο, παρά τα πολλά μέσα ψυχαγωγίας. Ενώ ο πιστος φθάνει κάποτε και στο μεγαλειώδες εκείνο «χαίρω εν τοις παθήμασί μου» (Κολοσσαείς α,24).

Οι άνθρωποι της ελπίδας «πτεροφυήσουσιν ως αετοί, δραμούνται και ού κοπιάσουσι, βαδιούνται και ού πεινάσουσιν» ( Ήσαϊα 40, 31 ). Είναι οι νικηταί της ζωής.

4. Ο πιστός μοιάζει σαν το αηδόνι, που συνεχίζει να κελαϊδεί, έστω και αν σπάσει το κλαδί, που πάνω του πατάει. Γιατί έχει τα φτερά του.

Και ο πιστός, και όταν ακόμη σείεται το έδαφος κάτω από τα πόδια του, δεν βυθίζεται στην απόγνωση.Γιατί έχει τα φτερά της ελπίδας.

Και «η ελπίς ου καταισχύνει» (Ρώμ. ε, 5). Δεν μας απογοητεύει ποτέ. Γιατί είναι «πιστός ο επαγγειλάμενος» (Εβρ. ι,23).

Μπορούμε να στηριχθούμε σ' Αυτόν μέσα στις δυσκολίες, τα προβλήματα και τις θύελλες της ζωής. Αυτός μάς διαβεβαιώνει: «ου μη σε ανώ, ουδ' ου μη σε εγκαταλείπω» (Εβρ. ιγ, 5).

Ας προχωρούμε, λοιπόν, με θάρρος και αισιοδοξία!