Οἱ ἐκδηλώσεις ἄνοιξαν μὲ προσευχὴ ἀπὸ τὸν Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ, π. Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος στὴν συνέχεια καλωσόρισε και παρουσίασε στὸ ἀκροατήριο τὸν ὁμιλητή, κ. Ἀθανάσιο Δέδε, Πτυχιοῦχο Οἰκονομικῶν (BSc) καὶ Marketing καὶ Κατηχητὴ τῆς Ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου.

Ὁ κ. Δέδες μίλησε μὲ θέμα: «Ὁ ἐσταυρωμένος ἑλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας». Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του δήλωσε ὅτι ὡς κατηχητὴς καὶ γονέας αἰσθάνεται, ὅπως ὅλοι οἱ γονεῖς καὶ κατηχητές, τὴν ὑποχρέωση νὰ καταθέσουν στὰ παιδιὰ τὴν ἀλήθεια, ἀναρωτώμενος πῶς μποροῦμε νὰ μιλήσουμε στὰ παιδιά μας γιὰ τὴν Μικρασία, ἄν δὲν νιώσουν ὅτι τὰ ἀφορᾶ.

Καὶ μπορεῖ ἕνας σύγχρονος νέος νὰ νιώσει κάποια σχέση μὲ τὴ σφαγὴ καὶ τὸν ξεριζωμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας; Ἀπαντώντας καταφατικὰ στὸ ἐρώτημα ἔκανε ἕναν συγκλονιστικὸ παραλληλισμὸ τῶν προβλημάτων τοῦ σύγχρονου νέου μὲ τοὺς σταυροὺς ποὺ σήκωσε ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμός.

Συγκεκριμένα τόνισε ὅτι μεταξὺ ἄλλων, ἕνα ἑλληνόπουλο μεγαλώνοντας βιώνει τέσσερα μεγάλα προβλήματα: βία, ναρκωτικά, ψεύτικες φιλίες, ἀδιαφορία καὶ ἔλλειψη στόχων στὴ ζωή.

Τουλάχιστον ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ταλανίζει τὴν ψυχὴ κάθε παιδιοῦ καὶ ἀποτελεῖ τὸν προσωπικό του σταυρὸ ποὺ πρέπει νὰ σηκώσει.

Μιλώντας γι’ αὐτοὺς τοὺς τέσσερις σταυροὺς μποροῦμε νὰ ἀγγίξουμε τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν μας, διότι αὐτοὺς τοὺς τέσσερις σταυροὺς βίωσε ὁ Μικρασιατικὸς ἑλληνισμός.

Πρῶτα ἔδωσε στὸ ἀκροατἠριο νὰ νιώσει τί εἶναι ὁ Μικρασιατικὸς ἑλληνισμός, χρησιμοποιώντας τὸ προσφυὲς εὕρημα τῆς αὐτοσυστάσεως τῆς ἴδιας τῆς Μικρασίας, ἡ ὁποία θὰ αύτοσυστήνονταν περίπου ὡς ἑξῆς:

• Στὸν οὐρανό μου πέταξε ὁ Φρίξος καὶ ἡ Ἕλλη

• Οἱ ἀκτές μου ἔγιναν τὸ θέατρο τῆς Ἰλιάδας, ὁπου πρωτακούστηκε τὸ περίφημο «εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης»

• Βλάστησα τὶς ἀρχαῖες ἐπιστῆμες καὶ τὰ γράμματα, προσφέροντας στὴν ἀνθρωπότητα γίγαντες τῆς σκέψης

• Πολλὲς φορὲς ἡ βαρβαρικὴ βαθιὰ Ἀσία ξέσπασε τὰ κύματά της πάνω μου, ἀλλὰ δὲν λύγισε ἡ ψυχή μου.

• Δέχθηκα ὡς ὁριστικὸ ἐλευθερωτὴ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ὑπόστασής μου τὸ Χριστό. Φιλοξένησα τοὺς Ἀποστόλους Του, οἱ ἑπτὰ Ἐκκλησίες τῆς Ἀποκάλυψης εἶναι δικές μου θυγατέρες.

• Σήκωσα πάνω μου τὸο Σταυρὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ προσφέροντας θυμίαμα στὸ θρόνο τοῦ Κυρίου ἀναρίθμητους Ἁγίους.

Στὴ συνέχεια παρουσίασε τοὺς τέσσερις σταυροὺς τοῦ Μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ.

Σταυρὸς πρῶτος: Ἡ βία τῶν Τούρκων. Ἀφοῦ ἔκανε μὶα ἀναδρομὴ στὴν ἐμφάνιση καὶ ἐπικράτησή τους στὴ Μικρὰ Ἀσία, περιέγραψε τὶς κτηνωδίες καὶ βαρβαρότητες ποὺ διέπραξαν σὲ βάρος τῶν αὐτόχθονων πληθυσμῶν.

Σταυρὸς Δεύτερος: Τὸ ναρκωτικὸ τοῦ ἐθνικοῦ διχασμοῦ καὶ τῆς ἀδιαφορίας. Ἐδῶ προέβαλε τὸ διχασμὸ ποὺ ἔσπειραν οἱ πολιτικοὶ γενόμενοι «φιλήκοοι» ξένων δυνάμεων, ὑπηρετώντας ὄχι τὸ συμφέρον τῆς πατρίδας ἀλλὰ τὸ προσωπικό του καθένας.

Σταυρὸς τρίτος: Οἱ λυκοφιλίες τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Ὑπογράμμισε τὸν καταλυτικὸ ρόλο τῶν Μεγάλων Δυνάμεων στὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ, οἱ ὁποῖες ὄντας σύμμαχοι τῆς Ἑλλάδος ὄχι μόνο ἄλλαξαν πλευρὰ χωρὶς ἐνδοιασμοὺς ὑποστηρίζοντας τὴν Τουρκία, ἡ ὁποία ἐξυπηρετοῦσε τὰ συμφέροντά τους, ἀλλὰ ἐγκατέλειψαν ἀβοήθητο τὸν ἄμαχο ἑλληνικὸ πληθυσμὸ νὰ κατασφαγεῖ ἀπὸ τοὺς Τσέτες, ἐμποδίζοντας ἀκόμη καὶ τοὺς ἀπελπισμένους φυγάδες ποὺ ἔπεφταν στὴ θάλασσα νὰ ἀνεβοῦν στὰ ἀραγμένα πλοῖα τους

Στραυρὸς τέταρτος: Τὸ σβήσιμο τῆς ἐλπίδας. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ ὁμιλητὴς ἀναφέρθηκε στὴν ἐλπίδα καὶ τὸ ὅραμα ποὺ γεννήθηκε στὴν ψυχὴ τοῦ Γένους μετὰ ἀπὸ τὶς ἐθνικὲς περιπέτειες τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης, τῆς σκλαβωμένης Ἑλλάδας, καὶ νὰ μορφωθεῖ τὸ ὅραμα τῆς Μεγάλης Ἰδέας.

Πρὶν ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια ὅμως δολοφονήθηκε αὐτὴ ἡ Μεγάλη Ἰδέα καὶ γεννήθηκε στὴ θέση της ἡ νεοελληνικὴ ἡττοπάθεια. Αὐτὴ ἡ σκέψη τῆς ἐθνικῆς μειονεξίας κρύβει μέσα της τὴ μαχαιριὰ τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς ποὺ πονάει ἀκόμα καὶ δὲν ἔχει γιατρευτεῖ.

Καὶ ἔκλεισε τὴν ομιλία του μὲ τὸ ἀμείλικτο ἐρώτημα: ποιά μεγάλη ἰδέα ἄραγε ὑπάρχει στὴν πατρίδα μας σήμερα, ποὺ νὰ δίνει ἐλπίδα καὶ νὰ φωτίσει τὰ βλέμματα στὸν εὐλογημένο καὶ ἡρωικὸ λαό μας;

Ἀκολούθησαν παραδοσιακοὶ μικρασιάτικοι χοροὶ ἀπὸ τὸ χορευτικὸ τῆς ἐνορίας σὲ διδασκαλία τοῦ χοροδιδασκάλου κ. Κων/νου Τσαμουρᾶ.