Την Κυριακή Ζ' Ματθαίου (31 Ιουλίου) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων παρεπιδημών στον Αγ. Νικόλαο Κρήτης εκκλησιάσθηκε στον Μητροπολιτικό Ι. Ναό Αγ. Τριάδος και με την άδεια του οικείου Μητροπολίτου Σεβασμιωτάτου Πέτρας και Χερρονήσου κ. Γερασίμου και την προτροπή των ευλαβών ιερέων του Ναού, εκήρυξε τον θ. λόγον παίρνοντας αφορμή από την αποστολική περικοπή της ημέρας και μάλιστα από τον στίχο:

1. «Οφείλομεν ημείς οι δυνατοί τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν» (Ρωμ. ιε, 1).

Το ζήτημα, που θίγει ο Απόστολος Παύλος σήμερα, είπε ο Σεβασμιώτατος, είναι τόσο παλαιό όσο και το ανθρώπινο γένος. Η μάλλον όσο και ο κόσμος.

Ανέκαθεν δίπλα στο υψηλόκορμο κυπαρίσσι,στην υψικάρινο δρύν, βρισκόταν ο θάμνος. Δίπλα στο λεοντάρι ο λαγός. Δίπλα στον δυνατό άνθρωπο ο αδύνατος.

Δίπλα στον υγιή ο ασθενής. Και θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε και πολλές άλλες αντιθέσεις και διαφορές, που έχουμε στην δημιουργία και στον κόσμο μας.

Και δεν πρέπει να ξεχάσουμε την αντίθεση, που κυρίως δημιουργεί τα κοινωνικά προβλήματα: Δίπλα στον πλούσιο ο φτωχός.

Δίπλα στον χορτάτο ο πεινασμένος. Δίπλα στα προηγμένα κράτη τα υποανάπτυκτα.

Αλλά και δίπλα στον ικανό ο ανίκανος και δίπλα στον εργατικό ο οκνηρός!

2. Πώς υπερνικώνται αυτές οι αντιθέσεις; Υπάρχουν δύο τρόποι.

Ο ένας είναι το λεοντάρι να κατασπαράξει τον λαγό. Ο δυνατός να καταδυναστεύσει τον αδύνατο.

Έτσι όμως η κοινωνία μας μεταβάλλεται σε ζούγκλα, όπου ο δυνατός κατασπαράζει τον αδύνατο.

Ο ευφυής γελοιοποιεί τον ασθενέστερο στην σκέψη. Ο πλούσιος εκμεταλλεύεται τον φτωχό. Εκεί οδηγεί το ένστικτο τον άνθρωπο.

Όμως ο άνθρωπος δεν είναι ένα ζώο, που το κατευθύνει το ένστικτο και μόνο. Είναι δημιουργημένος «κατ´ εικόνα Θεού».

Και ο Θεός μάς δίδαξε με την ενανθρώπιση του Υιού Του πως πρέπει να συγκαταβαίνουμε στον αδύνατο.

Ο Κύριος έφθασε μέχρι την εσχάτη ταπείνωση.

Έσκυψε μέχρι το βάθος της πτώσεώς μας, για να μάς ανεβάσει στο ύψος, που μάς έπλασε αρχικά. Έγινε άνθρωπος, για να μας κάνει «θεούς κατά χάριν».

3. Βέβαια υπάρχει και ο δεύτερος δρόμος, που προτείνεται, για να ξεπεραστεί η ανισότητα στόν κόσμο. Ακούγεται εντυπωσιακά.

Να ισοπεδώσουμε δυνατούς και αδυνάτους. Να κόψουμε το κυπαρίσσι, για να το φθάσει ο θάμνος!

Όπως καταλαβαίνουμε ο δρόμος αυτός είναι ουτοπικός και μή εφαρμόσιμος.

Και άν ο πρώτος δρόμος της επιβολής των δυνατών πάνω στους αδυνάτους οδηγεί στην καταδυνάστευση, ο δεύτερος της ισοπέδωσης των πάντων οδηγεί στην αναρχία.

Και τελικά γεννά πάλι την καταδυνάστευση από κάποιους «σωτήρες», που έρχονται «να επιβάλουν την τάξη»!

Και γεννώνται τα ανελεύθερα καθεστώτα . Αυτό διδάσκει η ιστορία.

4. Ποιά είναι, λοιπόν, η λύση; Αυτή, που παραγγέλλει ο Απόστολος: «οφείλομεν ημείς οι δυνατοί τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν».

«Οφείλομεν» όσοι νομίζουμε ότι είμαστε δυνατοί να σκύψουμε και να ανεβάσουμε τον αδύνατο.

Να θέσουμε «το ημών περίσσευμα εις το εκείνων υστέρημα» (Β Κοριν. η, 14).

Έχεις περίσσευμα πνευματικό, ηθικό, υλικό; Έχεις και την ανάλογη ευθύνη. Να τα μοιραστείς με τους άλλους.

Είναι δώρα, που σου δόθηκαν από Εκείνον, που δίνει «παν δώρημα τέλειον» (Ιακ. α, 17).

Στα έδωσε «ίνα και ετέρων γένη οικονόμος καλός» (Ι. Χρυσόστομος).

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος και τρόπος,για να ισορροπήσει ο κόσμος μας.

Τέλος ο Σεβασμιώτατος προέστη του Ι. Μνημοσύνου πέντε καικοιμημένων ενοριτών.