Την Κυριακή των Βαΐων στον Ι. Ναό Αγ. Γεωργίου Καλλιθέας ( Χαροκόπου ) χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων πλαισιωμένος από τον Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντη, προϊστάμενο του Ναού και τον συνεφημέριό του π. Αθανάσιο.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος πήρε αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας και συγκεκριμένα από τον στίχο:

1. «Εν παντί τη προσευχή και τη δεήσει μετά ευχαριστίας τα αιτήματα υμών γνωριζέσθω προς τον Θεόν» ( Φιλιπ. δ´6 ).

Παράδοξα ακούγεται η προτροπή αυτή του Απ. Παύλου προς τους Φιλιππισίους. Τους συμβουλεύει να γνωστοποιούν με την προσευχή τα αιτήματά τους προς τον Θεόν.

Και αμέσως γεννάται το ερώτημα: Μα ο Παντογνώστης Θεός περιμένει να του γνωστοποιήσουμε τα αιτήματά μας; Δεν τα γνωρίζει; Ο Θεός γνωρίζει καλλίτερα από μάς τις ανάγκες μας. Η προτροπή εμάς αφορά.

Εμείς έχουμε ανάγκη σε κάποιον να ανοίξουμε την καρδιά μας και να μιλήσουμε για τις ανάγκες μας. Μάς λέει, λοιπόν, ο Απόστολος ότι ο Θεός είναι για όλους μας ένα μόνιμο Σύ. Πρόθυμος πάντα να μάς ακούει.

2. Όμως λένε ορισμένοι δεν θα ήταν καλλίτερα ο άνθρωπος να ανασυντάσσει τις δυνάμεις του και να αντιμετωπίζει μόνος του τις διάφορες καταστάσεις αντί να περιμένει βοήθεια από τον ουρανό;

Μήπως δηλ.η προσευχή μάς απομακρύνει από την ζωή και την πραγματικότητα και μάς δημιουργεί ψευδαισθήσεις αναθέτοντας στον Θεό,ό,τι εμείς θα έπρεπε να κάνουμε;

Απεναντίας η προσευχή εμπνέει τον άνθρωπο να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης του για την ζωή του και τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει. Δεν εκτοπίζει η ενέργεια του Θεού την δραστηριότητα του ανθρώπου.

Τα σταυρωμένα χέρια της προσευχής δεν είναι στάση παθητική, αλλά κατ´εξοχήν αγωνιστική.

3. Στην προσευχή συνειδητοποιούμε τί δεν έχει γίνει ακόμα και τί πρέπει να γίνει «δι ´ημών». Δεν ακυρώνει η βοήθεια του Θεού την ενέργεια του ανθρώπου. Απεναντίας είναι φωτισμός και τόνωση για ενέργεια.

Είναι «απέραντος εργασία, αρετών πηγή, νου φωτισμός, έσοπτρον προκοπής,απογνώσεως πέλυξ» ( Ιωάννης της Κλίμακος ). Είναι πέλεκυς,που αποκόπτει την απόγνωση και μάς γεμίζει αισιοδοξία.

Η προσευχή,βέβαια,όχι σαν μια εκτέλεση ενός θρησκευτικού καθήκοντος, αλλλά σαν μια συγκλονιστική συνάντηση με Εκείνον, που είναι το φοβερό και γοητευτικό μυστήριο! - mysterium tremendum et fascinosum -.

Είναι μια εναπόθεση του εαυτού μας στα χέρια του Θεού.

4. Ακόμη είναι λάθος να νομίζουμε ότι με την προσευχή μεταβάλλεται η θέληση του Θεού. Αυτή είναι αμετάβλητη. Η δική μας θέληση μεταβάλλεται με την προσευχή.

Έτσι με τις επιθυμίες,τις επιδιώξεις και τις ανάγκες μας παραδινόμαστε στην θέληση του Θεού. «Ουχ ως εγώ θέλω, αλλ ´ως σύ» ( Ματθ. κστ ´39 ), ήταν και η κατάληξη της προσευχής του Χριστού στην Γεθσημανή.

Μια τέτοια προσευχή είναι « νεύρον ψυχής». Εμείς κάνουμε ό,τι πρέπει και μπορούμε και ο Θεός συμπληρώνει τα «ελλείποντα»,όταν και όπως Εκείνος γνωρίζει. Μια τέτοια προσευχή αποβαίνει πηγή δυνάμεως.

Απαραίτητη στους αγώνες μας. Και τότε « η ειρήνη του Θεού - όπως μάς λέει σήμερα ο Απ. Παύλος - η υπερέχουσα πάντα νουν φρουρήσει τας καρδίας υμών και τα νοήματα υμών εν Χριστώ Ιησού» ( εν.αν. στ. 7 ).

Τέλος κατά την Απόλυση ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε όλοι να υποδεχτούμε στην καρδιά μας και στα σπίτια μας τον Χριστό και να βιώσουμε την Μ. Εβδομάδα,για να πανηγυρίσουμε και την Ανάσταση.