Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

Στην σημερινή Αποστολική μας περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί, ο Απόστολος Παύλος απευθυνόμενος στους Κορινθίους, εστιάζει ακριβώς εκεί που χωλαίνουν, στην κυρίαρχη αρετή της πίστεώς μας, την αγάπη (Α’ Κορ. ιβ’ 27 – ιγ’ 7).

Ξεκινώντας, τον ακούμε να προσπαθεί να ενισχύσει το αίσθημα της ενότητας μεταξύ των πιστών.

Τους λέει χαρακτηριστικά ότι ολόκληρη η χριστιανική κοινότητα της Κορίνθου αποτελεί ένα ενιαίο και αδιαίρετο σώμα, το Σώμα του Χριστού.

Όπως κάθε ανθρώπινο σώμα, για να είναι υγιές, χρειάζεται όλα τα όργανά του να λειτουργούν αρμονικά, έτσι και στο Σώμα της Εκκλησίας ο καθένας έχει το δικό του χάρισμα και τη δική του διακονία, ώστε όλοι μαζί να συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία και την πορεία της Εκκλησίας μέσα στον χρόνο.

Παραθέτει, λοιπόν, τα διάφορα χαρίσματα που υπήρχαν στην πρώτη Εκκλησία και τα οποία συναντούμε, με διαφορετικούς τρόπους, έως και σήμερα.

Μάλιστα, τα παρουσιάζει με συγκεκριμένη σειρά: πρώτα το αποστολικό χάρισμα, έπειτα το προφητικό, το διδακτικό, τα χαρίσματα της θαυματουργίας και της θεραπείας, της διοικήσεως και, τέλος, της γλωσσολαλίας.

Όλα αυτά τα χαρίσματα εξακολουθούμε να τα συναντούμε, όσο κι αν ορισμένα από αυτά σπανίζουν στις ημέρες μας.

Για παράδειγμα, πόσοι ιεραπόστολοι, Αρχιερείς και ιερείς επιτελούν ένα σπουδαίο αποστολικό έργο, ιδρύοντας και οικοδομώντας εκκλησιαστικές κοινότητες σε δυσπρόσιτους τόπους, σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας!

Ή, ακόμη, αναλογιζόμαστε το χάρισμα της θαυματουργίας και της θεραπείας, για τα οποία υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων που γνώρισαν Αγίους Πατέρες, όπως τον Άγιο Παΐσιο, τον Άγιο Πορφύριο και τον Άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, οι οποίοι διέθεταν και διορατικό χάρισμα και συνδέθηκαν με θαυμαστά γεγονότα και εμπειρίες θεραπείας πιστών.

Όμως, ο Παύλος δεν παραθέτει όλα αυτά απλώς για να απαριθμήσει τα χαρίσματα που υπάρχουν στην Εκκλησία.

Σκοπός του είναι να επισημάνει ότι, για να αποκτήσουμε και να διατηρήσουμε τα χαρίσματα αυτά, δεν πρέπει να μένουμε στην επιφανειακή τους θεώρηση, αλλά να αναζητούμε τη βαθύτερη πνευματική τους βάση και την προϋπόθεση που τους δίνει αληθινό νόημα.

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι Κορίνθιοι, όπως και πολλοί από εμάς σήμερα, δεν αντιλαμβάνονταν πάντοτε τα χαρίσματα ως δωρεές και καρπούς της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, αλλά συχνά τα αντιμετώπιζαν ως αξιώματα και τίτλους τιμής.

Έτσι, αντί να καλλιεργούν την ταπείνωση και την ενότητα, άφηναν να αναπτύσσονται μέσα στις καρδιές τους η ζήλια, ο φθόνος και η κακία.

Ο Απόστολος συνεχίζει, λοιπόν, και μας αποκαλύπτει ότι το μυστικό που δίνει ουσιαστικό νόημα σε όλα τα χαρίσματα είναι ένα: η ανιδιοτελής αγάπη προς τον Χριστό και, κατ’ επέκταση, προς τον πλησίον μας, τον αδελφό μας, ο οποίος αποτελεί εικόνα του ίδιου του Θεού.

Το είπε, άλλωστε, ξεκάθαρα και ο ίδιος ο Κύριός μας: «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματθ. κβ΄ 39).

Αυτό που έλειπε από την Εκκλησία του Χριστού, τότε και σήμερα, δεν είναι η αγάπη ως έννοια, αλλά η έμπρακτη και ορθή βίωσή της.

Εδώ ακριβώς καλούμαστε κι εμείς να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας, ως μέλη του Σώματος του Χριστού, και να θέσουμε επιτέλους στον εαυτό μας τα «δεν» της αγάπης, όπως ακριβώς μας τα παραθέτει ο Απόστολος Παύλος.

Μας λέει, λοιπόν, ότι η αγάπη δε ζηλεύει, δεν περηφανεύεται, δεν έχει εγωισμό, δεν έχει απρέπεια, δεν έχει κακία, δε χαίρεται με την αδικία του άλλου, αλλά αντιθέτως, «πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει». Η αγάπη δεν ξεθωριάζει και δεν χάνεται ποτέ.

Όσο κι αν ζήσουμε σε αυτόν τον κόσμο, κάποτε θα φύγουμε από αυτόν και μαζί μας θα χαθούν τα αξιώματα, η ανθρώπινη αναγνώριση και τα χαρίσματα που μας δόθηκαν. Αντιθέτως, η αγάπη είναι εκείνη που παραμένει στον χρόνο και έχει αιώνια αξία.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, ο καθένας από εμάς έχει τα δικά του θεόσταλτα τάλαντα.

Εάν, όμως, καλλιεργήσουμε μέσα μας την αγάπη του Χριστού, τότε θα μπορέσουμε να τα αξιοποιήσουμε ως ενεργά χαρίσματα διακονίας και προσφοράς προς όλους τους ανθρώπους, αντί να παραμένουν άκαρπα και ανεκμετάλλευτα.

Η σχέση μας με τον Χριστό πρέπει να γίνει σχέση ζωής, μια διαρκής κοινωνία και ένωση μαζί Του.

Συνήθως, προετοιμαζόμαστε για το Μυστήριο των Μυστηρίων, τη Θεία Ευχαριστία, καταβάλλοντας έναν πνευματικό αγώνα.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο η συμμετοχή μας στο Μυστήριο και η κοινωνία μας με τον Χριστό, αλλά και η διατήρηση της χάριτος της Θείας Κοινωνίας μέσα μας.

Δεν αρκεί, δηλαδή, να αγωνιστούμε πριν από τη Θεία Μετάληψη και να θεωρήσουμε ότι η προσπάθειά μας τελείωσε εκεί· εξίσου σημαντικό είναι και το μετά, η καθημερινή μας πορεία εν Χριστώ.

Δυστυχώς, πολλές φορές, μόλις κοινωνήσουμε και βγούμε από τον ναό, αρχίζουμε να κάνουμε όλα τα παραπάνω «δεν» που προαναφέραμε, ξεχνώντας στην πράξη όσα μόλις ακούσαμε για την αγάπη.

Κρίνουμε, αδικούμε, ζηλεύουμε, κρατάμε κακία και, αντί να γεμίζουμε με Χριστό, απομακρυνόμαστε από το πνεύμα της αγάπης Του, κινδυνεύοντας να γίνουμε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Απόστολος Παύλος, «χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον», δηλαδή ένας χαλκός που ηχεί κούφια ή ένα κύμβαλο που προκαλεί δυνατό και ενοχλητικό θόρυβο.

Με άλλα λόγια, μπορούμε να διαθέτουμε γνώσεις, χαρίσματα και ικανότητες, ακόμη και να επιτελούμε σπουδαία έργα, αλλά, εάν στερούμαστε της αγάπης, όλα αυτά χάνουν το βαθύτερο πνευματικό τους νόημα.

Ας θέσουμε, λοιπόν, ως στόχο και προτεραιότητά μας τη συνεχή κοινωνία και ένωση με τον Χριστό, ώστε να γίνουμε κι εμείς τακτικά και, πάνω απ’ όλα, ενεργά μέλη της μεγάλης χορωδίας του σημερινού «Ύμνου της Αγάπης», που αντήχησε στα αυτιά μας μέσα από το αποστολικό ανάγνωσμα.

Ας μην περιοριστούμε μόνο στο να ακούσουμε αυτόν τον ύμνο, αλλά ας αγωνιστούμε να τον κάνουμε καθημερινό βίωμα, με κάθε λόγο, κάθε πράξη και κάθε συμπεριφορά μας.

Ο Χριστός, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει σε πολλούς, είναι η ίδια η Αγάπη. Όπως χαρακτηριστικά μας υπενθυμίζει ο αγαπημένος μαθητής του Κυρίου, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ιω. δ΄ 16).

Ας ακολουθήσουμε, λοιπόν, την προτροπή του Αγίου Ιωάννη και ας παραμείνουμε σταθεροί στην αγάπη του Χριστού. Τότε η δική Του αγάπη, την οποία θα βιώνουμε και θα μεταδίδουμε στους συνανθρώπους μας, θα γίνει για εμάς οδός σωτηρίας και πρόγευση της αιώνιας ζωής.