Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

Προς τους Γαλάτας, αγαπητοί μου αδελφοί, αναφέρεται σήμερα ο Απόστολος Παύλος, σύμφωνα με το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής μας (Γαλ. β΄ 16–20).

Βλέπουμε τον Παύλο να καυτηριάζει και να καταδεικνύει το λάθος των ανθρώπων που επιθυμούν να δικαιωθούν με βάση τον νόμο, τα κοσμικά «πρέπει» και τον λανθάνοντα φαρισαϊσμό. Τους προτρέπει να επιζητούν και να αγωνίζονται για τη δικαίωση μόνο μέσω του Θεού.

Μέσα από την πίστη και μόνο στον Χριστό μπορούμε να βιώσουμε τη σωτηρία, διότι ο Ίδιος υπερβαίνει και βρίσκεται πάνω και πέρα από κάθε νόμο, είτε αυτός είναι ο Μωσαϊκός Νόμος της εποχής που περιγράφεται στο σημερινό αποστολικό απόσπασμα είτε ο νόμος της εποχής μας, όπως τον βιώνουμε στην καθημερινότητά μας.

Ο Κύριός μας είναι ο τέλειος Νομοθέτης, ο δικαιότερος Κριτής και ο υπερασπιστής μας, ο απόλυτος ορισμός της αγάπης και της αλήθειας.

Μας λέει, λοιπόν, ο μέγας Παύλος ότι ο ίδιος πέθανε ως προς τον νόμο και ότι η ζωή του πλέον ήταν ολοκληρωτικά αφιερωμένη στις προτροπές του Χριστού.

Συνεχίζει, μάλιστα, με ακόμη πιο έντονες εκφράσεις, τονίζοντας ότι σταυρώθηκε και ο ίδιος μαζί με τον Χριστό και ότι, μετά από αυτό το γεγονός, δεν είναι πλέον ο ίδιος που καθορίζει τις επιθυμίες, τα αισθήματα, τα πάθη και τις αδυναμίες του, αλλά ο ίδιος ο Χριστός που ζει μέσα του και ενεργεί στη ζωή του, μέσα από την ολοκληρωτική αφιέρωση του εαυτού του σε Εκείνον.

Αυτό προϋποθέτει τον θάνατο του εγωκεντρισμού μας, ώστε να μπορέσει να έρθει και να κατοικήσει μέσα μας ο Χριστός και να οδηγηθούμε από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωσιν». Ο αγώνας μας πρέπει να εστιάζει σε αυτόν τον σκοπό, αν θέλουμε να φτάσουμε στο «Χριστῷ συνεσταύρωμαι» και, κατ’ επέκταση, στην ουσιαστική μας ένωση με τον Χριστό.

Πολλές φορές, όμως, πλανεμένα πιστεύουμε ότι ανταποκρινόμαστε σε όσα μας διδάσκει ο Παύλος, ενώ στην πραγματικότητα μας λείπει η Χριστοκεντρικότητα και εμμένουμε στην άκαρπη εγωκεντρικότητά μας.

«Και τι κάνουμε; Προσευχόμαστε, ζητώντας από τον Θεό όχι πάντοτε όσα Εκείνος γνωρίζει ότι είναι προς όφελός μας, αλλά όσα εμείς επιθυμούμε, σύμφωνα με το δικό μας θέλημα. Χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, γινόμαστε δούλοι του νόμου της κάθε εποχής και από πιστοί Του μετατρεπόμαστε σε εντολείς Του, απαιτώντας να υποτάξει το δικό Του θέλημα στις δικές μας επιθυμίες.

«Θέλω το ένα, κάνε μου το άλλο», απαιτούμε πολλές φορές από τον Δίκαιο τα άδικα, από τον Υπεράγαθο τα πονηρά, από τον Σωτήρα όσα τελικά οδηγούν στην ίδια μας την καταστροφή».

Αδελφοί μου αγαπημένοι, ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της έντεχνα καμουφλαρισμένης πλάνης και ας αντιστρέψουμε αυτόν τον λανθασμένο ρόλο που έχουμε αναλάβει απέναντι στον Χριστό.

Κλείνουμε μόνοι μας την είσοδο στη σωτηρία, προσπαθώντας να καρπωθούμε την επιτυχία, την αναγνώριση και την καταξίωση που προσφέρει ο εκάστοτε νόμος και, κατ’ επέκταση, η αποδοχή των ανθρώπων.

Αν, όμως, κατανοήσουμε το νόημα του Σταυρού και της θυσίας του Κυρίου μας, τότε θα πάψουμε να ενδιαφερόμαστε για κάθε εφήμερη δόξα και θα αναζητούμε την ησυχία, εκείνη τη λεπτή αύρα του ανέμου μέσα από την οποία αποκαλύπτεται η παρουσία του Χριστού, όπως παρατηρούμε και στον βίο του Προφήτη Ηλία.

Έστω και τώρα, μπορούμε να τα καταφέρουμε και να αλλάξουμε ρόλους, όπως ακριβώς έπραξε και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος στη βιωτή του, μεταβαίνοντας από εθνικός και διώκτης του Χριστού σε πιστό και ολοκληρωτικά αφιερωμένο σε Εκείνον, γινόμενοι κι εμείς Θεοδόχοι.

Απαιτείται ειλικρινής μετάνοια, απάρνηση του δικού μας θελήματος και συνοδοιπορία με τον Χριστό, ακολουθώντας το δικό Του θέλημα για εμάς. Ένα θέλημα που, όταν Του παραδοθούμε με εμπιστοσύνη, μπορεί να μας οδηγήσει με ασφάλεια σε τροχιά σωτηρίας.

Ας αναφωνούμε, λοιπόν, δυνατά: «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας!», κοιτώντας ψηλά, ανοίγοντας τα χεριά μας προς το μέρος Του και παραδίδοντάς Του την καρδιά μας. Έτσι, το Σώμα και το Αίμα Του, σε κάθε Θεία Ευχαριστία, θα γίνονται για εμάς η συνεχής ανατροφοδότηση της δικής μας κατά χάριν θέωσης, βιώνοντας κάθε στιγμή την χριστιανική αγάπη που είναι πάνω και πέρα από κάθε κοσμικό και ανθρώπινο νόμο.

Αμήν.