Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

Μια συνάντηση αναγέννησης παρακολουθήσαμε, σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, να λαμβάνει χώρα, κατά την Ευαγγελική μας περικοπή, (Κυριακή ΙΕ’ Λουκά).

Η πολυσύνθετη και πολλές φορές σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας συναντά την απλότητα και το φως και μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι καινούριο, σε κάτι διαφορετικό και, χάριτι Θεού, αγιασμένο.

Γνωστή σε όλους μας η ιστορία του αρχιτελώνη Ζακχαίου, ενός ανθρώπου με εξουσία, φοροεισπράκτορα στην ουσία, διορισμένο από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ο οποίος πλούτιζε εις βάρος πάντα των συνανθρώπων του, καθιστώντας τον μισητό, αφού, δίχως ενδοιασμούς, έκλεβε αλόγιστα, προς ίδιο όφελος, δια μέσου των δυσβάσταχτων φόρων που επέβαλε.

Είχε ακούσει, όμως, για τον Χριστό, έψαξε, συνέλεξε πληροφορίες, και αυτό του κίνησε την περιέργεια να δει ποιος ήταν Αυτός τελικά, που, χωρίς τις κοσμικές εξουσίες, ενέπνεε τόσο την αγάπη των ανθρώπων.

Και όμως, αυτή η σωτήρια περιέργεια εν τέλει ήταν η αφορμή της αλλαγής και της σωτηρίας του. Δεν υπολόγισε τίποτα, ούτε την κοροϊδία αυτών που δεν τον συμπαθούσαν, ούτε καν την κοσμική του θέση, και αποφάσισε να κάνει τα πάντα, έστω για να καταφέρει να δει τον Κύριόν μας.

Μικρός τη ηλικία, μικροκαμωμένος δηλαδή, δεν μπορούσε να βρει μέρος θέασης του Χριστού και ανέβηκε πάνω σε ένα δέντρο, ώστε να καταφέρει να Τον δει την ώρα που θα περνούσε από κάτω.

«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι», Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου.

Η ανταμοιβή αυτού έστω του ελάχιστου κόπου του, μα συνάμα η έναρξη της μεταστροφής του.

Ο Κύριός μας δε θα μπορούσε να πράξει διαφορετικά. Κατάλαβε πως ένας άνθρωπος με σκοτεινό και αμαρτωλό παρελθόν ζητούσε την ευκαιρία να φωτιστεί, και αμέσως απλόχερα του την δωρίζει, χωρίς να σκεφτεί τι και πώς.

Μας δείχνει πως η πρόσκληση είναι ανοιχτή προς όλους, δικαίους και αδίκους, μάλιστα χωρίς να τον ενδιαφέρει το «τι θα πει ο κόσμος»; Πολλοί είπαν, «τι δουλειά έχει ο διδάσκαλος να πάει σε ένα αμαρτωλό σπίτι;».

Όμως, Εκείνον τον ενδιέφερε μόνο να σώσει «το απολεσθέν πρόβατο», ακόμα ακόμα και αν τον έκριναν. Ωστόσο, με την κρίση, που είναι κυρίαρχο πάθος ανά τους αιώνες, κανένας δεν σώζεται, παρά μόνο φυλακίζεται στα επίγεια, χάνοντας τα αιώνια.

Αδελφοί μου, όλοι μας έχουμε πάθη, κάνουμε λάθη και ομοιάζουμε στον Ζακχαίο. Το θέμα είναι να τον μιμηθούμε και να μην μείνουμε επαναπαυόμενοι σε αυτήν την κατάσταση. Να έχουμε την περιέργειά του, να ψάξουμε τον Χριστό με κάθε τρόπο.

Μπορούμε να Τον δούμε στο πρόσωπο του κάθε αδελφού μας, να Τον συναντήσουμε οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουμε, δείχνοντας διάθεση μετανοίας, και τέλος να τον φιλοξενήσουμε, όχι μόνο στην οικία μας, αλλά μέσα στο ίδιο μας το σώμα, κοινωνώντας Τον, ζωντανό κάθε φορά από το Άγιο Ποτήριο της ζωής, που προσφέρεται αδιάκοπα από την Αγία μας Εκκλησία.

Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να ταπεινωθούμε και να ανέβουμε και εμείς στη δική μας συκομουριά, στην δική μας ψυχική και πνευματική απελευθέρωση των επίπονων αμαρτιών μας.

Τρία βήματα μας προτύπωσε ο Ζακχαίος, σήμερα , με την περιέργειά του, την αρχή της μετανοίας, με την ανάβασή του, την εξομολόγηση, διότι πλέον μπορούσε ανεμπόδιστα να δει τον Χριστό και τέλος, με την κατά πρόσωπον Θεοσυνάντηση, την ένωση ουρανού και γης, Θεού και ανθρώπου, εκμηδενίζοντας την απόσταση και καθιστώντας τον Παράδεισο βίωμα, από του νυν και έως του αιώνος.

Αμήν