Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Εφημ. Ι.Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

Το κάλεσμα του στενού κύκλου των δώδεκα μαθητών μας εξιστορεί σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, η Ευαγγελική μας περικοπή, κατά την ημέρα μνήμης του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου. 

Ήταν η ημέρα κατά την οποία ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος είχε ολοκληρώσει πια το έργο του και παρότρυνε τους ανθρώπους, που προσέτρεχαν σε αυτόν, να ακολουθήσουν πια τον Μεσσία Χριστό, που μόλις πριν λίγο είχε λάβει το βάπτισμα από τον ίδιο.

Έτσι, λοιπόν, βλέπουμε τον Απόστολο Ανδρέα να φέρνει σε επαφή με τον Κύριόν μας τον αδελφό του, τον Πέτρο, και να τον εντάσσει στη χορεία των μαθητών, όπως επίσης και τον Απόστολο Φίλιππο και τον επιστήθιο φίλο του, τον Ναθαναήλ. 

Άνθρωποι απλοί, άνθρωποι του μόχθου, άνθρωποι όμως με θέληση και πυγμή στην αναζήτηση της πνευματικής τροφής, οι οποίοι είχαν πιάσει το νόημα των γραφών και περίμεναν Εκείνον που θα τους απελευθέρωνε από τη κοσμική σκλαβιά, όπως πίστευαν έως εκείνη την ώρα, αλλά έτοιμοι να αντιληφθούν, αφού είχαν δίπλα τους τον ίδιο τον Θεό, πως η σκλαβιά δεν βρισκόταν στις κοσμικές εξουσίες, αλλά στην κυριαρχία του διαβόλου. 

Έτσι σαν νήπια ξεκίνησαν μαζί Του, φτάνοντας στο σημείο σήμερα η Αγία μας Εκκλησία να τους τιμά εις τους αιώνας. Και ξέρετε, όλη αυτή η πορεία τους είναι ένας δρόμος με αρχή και τέλος.

Ένας δρόμος, που δεν στρώθηκε γι’ αυτούς με ροδοπέταλα, αλλά με δυσκολίες, πτωχεία και στο τέλος μαρτύριο. 

Σε αυτό το σημείο ίσως κάποιοι αναρωτηθούν, αυτό μας ζητά ο Χριστός; Να δυσκολευτούμε στη ζωή μας και στο τέλος να μαρτυρήσουμε κιόλας; Όχι βέβαια!

Αυτό που ο Μεσσίας της ψυχής μας μάς ζητά είναι να του ομοιάσουμε και να ζούμε, όσο το δυνατόν γινόμενοι καλύτεροι άνθρωποι, αποστρεφόμενοι κοσμικές δόξες, εγωισμό, κακία και εν τέλει πάθη, τα οποία μπορεί να μην μας φέρουν στο μαρτύριο της επίγειας ζωής, αλλά στην κόλαση της αιωνίου μας και ζώσας ψυχής. 

Οι μαθητές αυτοί δέχτηκαν την κλήση του Κυρίου μας και δεν έχουν ξεχαστεί, αλλά κατέχουν «εξουσία» όχι ορισμένου αλλά αορίστου χρόνου, αιώνια.

Και σήμερα, αν τους λέγαμε από την αρχή το τι θα περνούσαν, να είμαστε σίγουροι πως πάλι τον ίδιο δρόμο θα επέλεγαν, διότι ζώντας με τον Χριστό και κοινωνώντας Τον, αυτά που βίωσαν τους φάνηκαν μια πολύ μικρή διαδρομή προς τη δόξα. 

Αδελφοί μου, η Αγία Ευφημία, παρουσιάζοντας στον Άγιο Παΐσιο, κατά την εμφάνισή της στον ίδιο, το μαρτύριό της, του είπε πως, αν ήξερε τη δόξα που θα απολάμβανε, θα περνούσε και ακόμα περισσότερα με χαρά.

Εμείς σήμερα, έως στιγμής τουλάχιστον, δεν χρειάζεται να μαρτυρήσουμε, αλλά μόνο να απαντήσουμε στις αναπάντητες κλήσεις που όπως σε εκείνους τους μαθητές και σε εμάς απλόχερα μοιράζει ο Χριστός. 

Μας καλεί συνεχόμενα κι εμείς κωφεύουμε, επιδεικνύοντας αδιαφορία. Μας προσκαλεί ο Ίδιος στην κοινωνία μαζί Του κι εμείς στέκουμε απόμακροι και διστακτικοί.

Δεν είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε ούτε κάποιες ώρες από τη ζωή μας για Εκείνον, παρά μόνο σε ό,τι άσχημο μας βρίσκει πάλι σε Εκείνον στρέφουμε το «κατηγορώ» μας, λέγοντας χαρακτηριστικά «είναι άδικος ο Θεός».

Στην ουσία όμως εμείς οι ίδιοι αδικούμε τον εαυτό μας, που στέκουμε μακριά Του, χάνοντας έτσι άδικα τις κλήσεις Του και τη σωτήρια επικοινωνία μαζί Του. 

Ακόμα και τώρα όμως, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, διότι, ως Θεός ελέους και αγάπης, ο Χριστός μας δεν παρεξηγεί, όπως εμείς, και συνεχώς μας καλεί στην πνευματική κοινωνία μαζί Του.

Ας παραδειγματιστούμε σήμερα από τους Αποστόλους, απαντώντας στις αναπάντητες κλήσεις του Κυρίου μας, έτσι ώστε κι εμείς να απολαμβάνουμε τη συνεχόμενη χαρά της παρουσίας Του στις ζωές μας, όχι μόνο τώρα, αλλά εις το διηνεκές.