Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

Ένα περιστατικό συγκλονιστικό, είδαμε να επιτελείται σήμερα, κατά την Ευαγγελική μας περικοπή (Κυριακή Δ’ Ματθαίου), αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μου.

Ναι, βλέπουμε τον Κύριον μας, για ακόμα μια φορά να θαυματουργεί και μάλιστα αυτή τη φορά, όχι κάποιον πονεμένο άνθρωπο που συνάντησε ή του φέρανε μπροστά Του, αλλά έναν αδελφό πάσχοντα που ένας άλλος άνθρωπος μεσολάβησε, συγκεκριμένα ένας εκατόνταρχος, αξιωματούχος του Ρωμαϊκού στρατού.

Τον πλησίασε λοιπόν, ζητώντας του μία χάρη. Να θεραπεύσει τον δούλο του, που έπασχε από παραλυσία και υπέφερε τρομερά.

Ως φιλόστοργος πατέρας, ο Χριστός μας αμέσως πόνεσε το πλάσμα Του και αποφάσισε να τρέξει, να πάει ο ίδιος στην οικία του ανθρώπου και να τον θεραπεύσει.

Και εδώ αδελφοί μου συνέβη το συγκλονιστικό γεγονός. Δεν θα μείνουμε στο θαύμα, που έτσι και αλλιώς πάντα βλέπουμε τον Κύριο μας έτοιμο να πράξει, αλλά στη συμπεριφορά του εκατόνταρχου.

Ένας άνθρωπος εθνικός, ειδωλολάτρης, αλλοεθνής και με εξουσία μεγάλη, ενεργεί ανατρέποντας τα δεδομένα. Πράττει τα σωστά βήματα και φτάνει να δέχεται την χάρη του Θεού.

Πρώτα απ όλα, αυτό που προαναφέραμε, ψάχνει να βρει τον άνθρωπο, που έχει ακούσει πως θεραπεύει τον κόσμο, δείχνοντας και διδάσκοντάς μας στην πράξη την εντολή του Χριστού μας «Ο θέλων πρώτος είναι έστω πάντων έσχατος».

Ενώ θα μπορούσε, όπως τον ακούμε να λέει, έχοντας την εξουσία να διατάζει τους υφισταμένους του, πήγαινε εδώ ή κάνε αυτό και τον υπάκουαν, έτσι να καλέσει να του φέρουν και μπροστά του τον Χριστό, να ζητήσει αυτό που ήθελε.

Εκείνος τρέχει σε Αυτόν, κατανοώντας την δική του αδυναμία.

Συνεχίζει εκπλήττοντάς μας και φτάνει στην άκρα ταπείνωση, όταν ο Κύριος του αποκρίνεται πως θα πάει ο ίδιος να τον θεραπεύσει «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς», «Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις στη στέγη μου».

Τι σωτήρια ταπείνωση, από εκεί που δεν το περίμενε κανένας! Τι ομολογία και παραδοχή της αναξιότητάς του! «Πες έναν λόγο και αρκεί, ο δούλος μου θα γιατρευτεί». Τι πίστη πρωτόγνωρη αλλά και ταυτόχρονα πίστη αναγέννησης, πίστη σωτηρίας!

Μέχρι και ο ίδιος ο Χριστός τον θαυμάζει για τον τρόπο που συμπεριφέρεται, λέγοντας στους εκεί παρευρισκόμενους πως τέτοια πίστη δεν είχε βρει σε κανέναν στο Ισραήλ.

Το αποτέλεσμα; Δεν μπορούσε να είναι άλλο, παρά να εισακουστεί η παράκλησή του και ο αγαπημένος του δούλος να ιαθεί από εκείνη την στιγμή.

Αδελφοί μου, μην ψάχνουμε πολλά και μην αναλωνόμαστε σε περιττές ενέργειες, που πολλές φορές δεν μας επιτρέπουν όχι μόνο να φτάσουμε κοντά στον Κύριό μας, αλλά αντιθέτως μας στέλνουν χιλιόμετρα μακριά Του, εκεί που δεν υπάρχει φως, αλλά μόνο σκότος δαιμονικό.

Να το παράδειγμα που θέλουμε και επιζητούμε. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Να γίνουμε και εμείς σαν τον εκατόνταρχο.

Να ψάξουμε τον Χριστό μόνοι μας. Τον βρίσκουμε αν θέλουμε πολύ εύκολα, καθώς σε κάθε Θεία Λειτουργία προσφέρεται σε εμάς.

Πρέπει όμως κι εμείς να ταπεινωθούμε, έχοντας την σωτήριο αυτομεμψία, ελέγχοντας μόνο τον εαυτό μας και όχι τους άλλους και τέλος να πιστεύουμε με την καρδιά μας και όχι με την λογική μας.

Έτσι ακριβώς έπραξε σε όλα τα επίπεδα και ο άνθρωπος της περικοπής μας. Εάν έμενε στην λογική, τίποτα δεν θα είχε γίνει και θα έμεναν αθεράπευτοι και ο ίδιος ο εκατόνταρχος μα και ο δούλος του.

Ας κινούμαστε αναλόγως, αν θέλουμε και εμείς στο τέλος της διαδρομής μας, να ακούσουμε «Ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω».

Αμήν

Χρόνια πολλά & Ευλογημένα