Αρχιμανδρίτης Δημήτριος Πολιτάκης

Ιεροκήρυκας - Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

Κυριακή ΙΑ΄Λουκά

( Λουκά ιδ΄,  16 - 24 )

Στη σημερινή Ευαγγελική διήγηση, ο Κύριος χρησιμοποιεί μία παραβολή για να μας διδάξει ότι αυτός που επιθυμεί να συμμετάσχει στην αιώνια Βασιλεία Του, πρέπει να έχει ορισμένες αρετές.

Ο Κύριος, ομιλεί για ένα δείπνο που ετοίμασε ένας άρχοντας, ο οποίος προσκάλεσε αρκετό κόσμο να συμμετάσχει  και ιδιαίτερα εκείνους που νόμιζε ότι ήταν οι καλύτεροι φίλοι του. Επιθυμούσε να γευθούν, οι υποτιθέμενοι φίλοι του, από τη δική του χαρά και να απολαύσουν όλα εκείνα τα πλούσια αγαθά που τους είχε ετοιμάσει και που ο ίδιος γευόταν καθημερινά.

Όμως, κατά την ώρα της προσελεύσεως στο δείπνο, συνέβη κάτι περίεργο, αναπάντεχο ... Όλοι όσοι είχαν προσκληθεί από τον υπηρέτη του κυρίου, άρχισαν να βρίσκουν δικαιολογίες και να παραιτούνται, περιφρονώντας την τιμητική πρόσκληση του οικοδεσπότη. Αυτή η συμπεριφορά, λύπησε βαθύτατα τον καλό και φιλόξενο άρχοντα, που είχε προετοιμάσει πλούσια τράπεζα για δώσει χαρά σε όλους.

Ο πρώτος προσκεκλημένος στο δείπνο εκείνο, βρήκε τη δικαιολογία της αγοράς ενός κτήματος και για το λόγο αυτό δεν μπορούσε, όπως ισχυρίστηκε, να συμμετάσχει.

Ο δεύτερος προσκεκλημένος, ενημέρωσε τον υπηρέτη του άρχοντα, ότι αγόρασε πέντε ζευγάρια βόδια και έπρεπε να τα δοκιμάσει, γι’ αυτό ζήτησε να θεωρήσουν δικαιολογημένη την απουσία του. Ο τρίτος, είπε ότι νυμφεύθηκε και δυσκολευόταν να παρευρεθεί.

Όλοι οι προσκεκλημένοι είχαν απορροφηθεί τόσο πολύ από τις κοσμικές μέριμνες και προκλητικά αδιαφόρησαν στην πρόσκληση του καλού οικοδεσπότη, που είχε την ευγένεια και την καλοσύνη, να τους καλέσει να συμμετάσχουν ενός μεγάλου και πλούσιου δείπνου.

Όταν επέστεψε ο υπηρέτης, ενημέρωσε τον άρχοντα για όλα όσα του είπαν οι προσκεκλημένοι. Η καρδιά του καλού οικοδεσπότη πληγώθηκε και ο ίδιος αγανάκτησε για την απόρριψη αυτή.

Έδωσε όμως και πάλι, εντολή στον υπηρέτη του να τρέξει γρήγορα στους δρόμους και τις πλατείες της πόλεως και να καλέσει στο δείπνο, όλους τους φτωχούς, τους αστέγους, τους ασθενείς, τους ταλαιπωρημένους και περιφρονημένους από την κοινωνία ανθρώπους.

Ο υπηρέτης, έκανε πράξη αυτό που τον πρόσταξε ο κύριός του και τον ενημέρωσε πως υπάρχει ακόμη αρκετός χώρος στην οικία, για να προσκληθούν και να συμμετάσχουν κι άλλοι άνθρωποι.

Ο φιλόξενος άρχοντας, δίδει και πάλι εντολή να κληθούν όλοι όσοι περιπλανώνται και δεν έχουν σπίτι να αναπαυθούν, ώστε να γεμίσει το τραπέζι που έχει ετοιμάσει και να συνφάγει μετ’ αυτών.

Ο καλός οικοδεσπότης, διαπιστώνει με θλίψη, ότι στο δείπνο που ετοίμασε δεν έλαβε μέρος κανένας από τους φίλους του και από εκείνους που είχε προσκαλέσει. Ο ίδιος τους τίμησε με το ευλογημένο προσκλητήριο, ενώ εκείνοι δεν αξιοποίησαν όπως έπρεπε την πρόσκλησή του κι έτσι παρέμειναν μακριά, αμέτοχοι της χαράς.

Η συγκεκριμένη παραβολή, εικονίζει την Εκκλησία που εκφράζεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και η πρόσκληση για να συμμετάσχουν στο δείπνο, είναι πρόσκληση για να γίνουν οι άνθρωποι μέλη της Εκκλησίας και να γευθούν του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου.

Η πρόσκληση αυτή απευθύνεται σε όλους, προσωπικά. Είναι ξεκάθαρο ότι η όποια άρνηση, φανερώνει αχαριστία και απόρριψη της Θείας Ευχαριστίας, δηλαδή αποξένωση από τον Θεό.

Ας είμαστε ειλικρινείς! Χωρίς συμμετοχή στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, δεν υπάρχει Χριστιανική ζωή! Δεν υπάρχει σωτηρία! Γι’ αυτό ο Κύριος τονίζει τη σπουδαιότητα της συμμετοχής στο μυστήριο. Ο λόγος του Κυρίου μας είναι αληθινός, γι’ αυτό παραμένει αιώνιος,

Δυστυχώς όμως, φανερώνεται ότι δεν έχουμε συνείδηση της εκκλησιολογικής σημασίας της Θείας Λειτουργίας και αρκετοί, πιθανόν, θεωρούμε ως καθήκον θρησκευτικό ή τυπικό αυτήν τη συμμετοχή.

Όμως, ο Χριστός τονίζει πως καμία δικαιολογία δεν είναι τόσο ισχυρή, για να μας κρατήσει μακριά από το μυστήριο των μυστηρίων, τη Θεία Ευχαριστία, γι’ αυτό, όλες οι δικαιολογίες που εφευρίσκουν οι άνθρωποι, κάνουν περισσότερο αναπολόγητη την άρνηση της πρόσκλησης.

Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι δεν κοινωνούμε για το καλό ή το έθιμο ή για να εκπληρώσουμε κάποια υποχρέωση. Αλλά για να θεραπεύσουμε την ψυχή μας, να σωθούμε!

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, παρακολουθούμε καθημερινά την κοινωνία να αγωνίζεται για να ξεφύγει από μία ασθένεια, που έχει εισέλθει στη ζωή της και έχει ανατρέψει την καθημερινότητα όλων.

Παρακολουθούμε τον αγώνα και την αγωνία των επιστημόνων και των ιατρών μας, για να αντιμετωπίσουν αυτόν τον θανάσιμο επισκέπτη της ανθρωπότητας.

Και έτσι πρέπει! Και όλοι έχουμε χρέος να υπακούμε στις υποδείξεις και τις συμβουλές των ιατρών μας. Άλλωστε, η επιστήμη είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο και ουδείς δύναται να το αμφισβητήσει.

Αλλά, εκτός από τα παραπάνω, υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να προσέξουμε ...  Καθημερινά βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση του θεατή, ενός παράλογου θεάματος ...

Ειδήσεις, εκπομπές, συνεντεύξεις, παρεμβάσεις κάθε σχετικού και άσχετου με τα επιστημονικά πράγματα και την εκκλησιαστική - πνευματική ζωή ... και κάπου η αλήθεια χάνεται στο ψέμα.

Ο φόβος μας κυριεύει, ο νους μας συσκοτίζεται, η κρίση μας χάνεται, η αμφισβήτηση γεμίζει την ύπαρξή μας! Τι να πιστέψουμε; Ποιόν να εμπιστευθούμε; 

Και κάπου εδώ ... βρίσκουν ευκαιρία ορισμένοι, να εμφανιστούν ως σωτήρες, για να μας σώσουν από μία Εκκλησία που μεταδίδει την ασθένεια και το θάνατο στην κοινωνία. 

Χλευάζουν και υβρίζουν το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ... Δείχνουν να χαίρονται με το « σφράγισμα » των ναών ...

Αντιμετωπίζουν τους αρχιερείς και τους ιερείς σαν κακούργους και «διακινητές μολυσματικών ουσιών », αφού μεταδίδουν την Θεία Κοινωνία με την ίδια λαβίδα ... Ορισμένοι λειτουργοί της δημοσιογραφίας, λαμβάνουν τη θέση του κριτή και του δικαστή ... 

Όμως, όσο κι αν η θάλασσα χτυπάει το βράχο δεν έχει τη δύναμη να τον διαλύσει! Ίσως σε κάποιους, να φαίνεται ανόητο όταν ένας πιστός χριστιανός βρίσκει το θάρρος να προσκυνήσει κάποιο εικόνισμα ( εν μέσω πανδημίας ), ζητώντας τη βοήθεια του Υψίστου.

Όμως, αυτά τα ιερά σύμβολα έχουν χάρη και δύναμη για εκείνον που πιστεύει. Αυτή τη χάρη την αντλούν από το Πρόσωπο που εικονίζουν!

Αυτή τη χάρη και αυτή τη δύναμη παρακαλούμε και προσμένουμε, ώστε να θεραπευθούμε από κάθε σωματική και πνευματική ασθένεια της άχαρης ζωής μας.

Κάποιοι, ίσως επιθυμούν μία πίστη ( αλά καρτ ), όμως η Εκκλησία έχει παρουσία αρκετών αιώνων σε αυτόν τον κόσμο, με σταθερότητα στην παράδοση, τα δόγματα και τη διδασκαλία της.

Πρέπει όλοι να κατανοήσουμε, ότι η Εκκλησία δεν στέκεται απέναντι στην επιστήμη! Η Εκκλησία δεν ασκεί αντιπολίτευση στην εκάστοτε Κυβέρνηση της Πατρίδος μας!

Και όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο μακαριστός και αγωνιστής Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ : Η Εκκλησία δεν πολιτεύεται, ούτε αντιπολιτεύεται!

Η Εκκλησία είναι η μητέρα του λαού. Οφείλουμε να φιμώσουμε τις διχαστικές φωνές εκείνων που θέλουν να παρουσιάσουν, ένα κράτος εχθρικό προς την Εκκλησία.

Έχουμε χρέος να σταματήσουμε εκείνους που επιθυμούν να παρουσιάσουν, μία Εκκλησία αγκυλωμένη στο συντηρητισμό και εχθρική προς την πολιτεία και την επιστήμη.

Αυτό που χρειάζεται η κοινωνία, είναι να ενωθούμε και να γίνουμε μία δύναμη!!! Με απόλυτο σεβασμό στο ρόλο και την προσφορά του καθενός. Εκκλησία, πολιτεία, επιστήμη.

'Ολοι μαζί, ενωμένοι να πολεμήσουμε, ο καθένας από το δικό του « ταμπούρι » όπως έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, για να αντιμετωπίσουμε έναν κοινό εχθρό που έχει όνομα και λέγεται κορονοϊός ...

Ο Χριστός, σήμερα μας προσκαλεί για μία ακόμη φορά, στο μεγάλο Δείπνο που έχει ετοιμάσει για όλους. Εμείς, είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε την πρόσκλησή Του ή θα την απορρίψουμε, όπως εκείνοι οι αχάριστοι καλεσμένοι της Ευαγγελικής διηγήσεως;

Είμαστε έτοιμοι να συμμετάσχουμε του Δείπνου και να υπάρξουμε εκλεκτοί της Βασιλείας Του ή να ηχήσει στα αυτιά μας ο λόγος του Κυρίου : « ... Πολλοὶ γὰρ εἰσὶ κλητοί, ὁλίγοι δὲ ἐκλεκτοὶ ».