Αρχιμ. Αρσένιος Κωτσόπουλος στην Romfea.gr

Μιλοῦν οἱ τρανοί μέ ἀπόψεις γνωστικές

μελετοῦν τά πάντα μέ μετρήσεις φυσικές

προβλέπουν τούς ἀνέμους, τό κρύο, τή βροχή, 

τό πότε, σέ ποιό μέρος θά πέσει ἡ ἀστραπή. 

Φτιάχνουν γιά τούς δικούς τους στρωσίδια ἁπαλά

τυλίγονται στό κρύο, λουφάζουν σιωπηλά, 

πιό πέρα ὁ ζητιάνος, σέ κοῦτες ἀνοικτές

ἁπλώνεται στούς δρόμους μέ θλιβερές ματιές.

Καί οἱ δυνατοί προβάρουν πολέμους σκοτεινούς, 

γιά νά πουλοῦν τά ὅπλα, νά κάνουν τούς λαούς 

νά προσκυνοῦν μέ δέος, τούς τόσο ξακουστούς, 

κρυμμένοι στά γραφεῖα, οἱ δῆθεν ἀρχηγοί, 

νομίζουν πώς δέν θά ’χουν τή θεϊκή ὀργή, 

Μά ἔρχεται σάν σκούπα, μιά κάθαρση στή γῆ, 

ἀπό μιά χώρα ξένη καί τόσο μακρινή. 

Ἡ Κίνα ξεπροβάλλει μά τώρα πνιγηρή, 

ἁπλώνει τά πλοκάμια, μέ πανικό πολύ, 

σάν ἔφερε τό χρῆμα δέν σταματᾶ ἐκεῖ

μαζί της καί μικρόβια , γεννᾶ, βαθιά πληγή.

Οἱ τρανταγμοί μεγάλοι, οἱ κλύδωνες πολλοί, 

ἄλλα τά σχέδιά τους, μιλοῦσαν σάν Ναζί, 

πού ’θελαν νά συντρίψουν κεφάλια στή στιγμή. 

Ὅμως ποῦ νά πιστέψουν μία τέτοια συμφορά. 

Αὐτή χτυπάει ὅλους, ἀκόμα καί παιδιά, 

διάσημους καί ἄσημους, μεγάλους καί μικρούς,

σέ ἕνα τσουβάλι ὅλοι, μέ φίλους καί μέ ἐχθρούς,

νά διώξουμε τά τέρατα, τούς κορονοϊούς.

Καί ἦρθαν ἀπό τήν Κίνα, νά φέρουν χαλασμό, 

νά κάνουν τόν πλανήτη, νά κλαίει μέ λυγμό, 

Σέ πόλεμο ἀόρατο, ἀπρόβλητο, σκληρό, 

πού κατατρώει σάρκες, πού λιώνει τό θνητό.

Τό σῶμα πού περνάει, πού χάνεται στή γῆ, 

τό τρῶνε τά μικρόβια, φρεσκότεροι ἰοί, 

μά ὅλοι κλειδωμένοι, κρυμμένοι, θλιβεροί, 

γιατί τόση ἀντάρα, ξέχασατε θνητοί. 

Ὅπου καί νά σᾶς κρύψουν, θά ἔρθει ἱερή 

ἡ ὥρα πού τό τέλος θά πέσει μέ ὁρμή, 

καί τότε θά κρατᾶτε μοναχή, μέ τιμή, ὅλοι σας,

μέ ἕνα δέος ἀθάνατη ψυχή. 

Γιατί τόσα σκουλίκια πού τρῶνε, 

τήν καρδιά, τά πάθη καί οἱ φθόνοι, καί τά ἄλλα τά κακά, 

δέν συγκινοῦν κανέναν, δέν τρέμουμε μ’ αὐτά, 

πού ἄν δέν σκοτωθοῦνε, ἡ κόλαση σιμά;

Ξυπνῆστε, ἀδελφοί μου, σάν ἦρθαν, 

οἱ ἰοί, μᾶς θύμισαν πώς ὅλα καί ἄν πέσουν στή σιγή,

ὑπάρχει ἡ λιακάδα, ἡ χάρις τοῦ Χριστοῦ, πού ὅποιος

τή ζητάει, ἁπλώνεται παντοῦ, σέ κάθε μόριό μας, 

φῶς καθάριο φῶς, ἐκεῖ πού κατοικεῖ αἰώνια ὁ Θεός.

Θά φύγει ὁ τυφώνας, συντρίμμια καί κλαυθμοί,

θά εἶναι ἡ μαγιά μας, γιά κάθαρση πολλή, 

συντετριμμένοι ὅλοι καί τώρα ταπεινοί, 

νά δοῦμε μ’ ἄλλο μάτι, τό δῶρο μας στή γῆ. 

Καί εἶναι ἡ ψυχή μας τό πᾶν στό σύμπαν ὅλο

μέ σύρμα μικροβίων, στό σῶμα καί μέ πόνο, 

στόν πόλεμο ἐκεῖνο, τόν νέο, τόν καινούργιο, 

ποιός ἄραγε θά χάσει μικρόβια πολλά, 

στή σάρκα, στό νοῦ καί μέσα στήν καρδιά, 

Θεέ μου καί Χριστέ μου, 

ἡ νίκη μας νά ἔρθει, ὅταν τά σαρκικά νικήσουν 

μιά γιά πάντα, ναί, τά πνευματικά!