Του Παρθενίου Ασημίδη | Αρχιμανδρίτου- εφ. Ιεροκύρηκος Ι. Μ. Σιδηροκαστρου

Δεύτερη Κυριακή της κατανυκτικότερης περιόδου του εκκλησιαστικού λειτουργικού κύκλου και η αγία μας Εκκλησία παρουσιάζει, με οικείες εικόνες, περιστατικά, τα οποία όλοι, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, βιώνουμε, πνευματικές αλήθειες. Πρώτον, την αλήθεια της παρέκκλισή μας από το θέλημα του Θεού και απομάκρυνσης από Αυτόν, αλλά και την επίσης μέγιστης σημασίας αλήθεια, της ευσπλαχνίας του Θεού Πατρός έναντι της απόφασης, αλλά και εκτέλεσης της επιστροφής μας σ’ Αυτόν.

Η παραβολή, λοιπόν, του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος , γνωστή ως « του Ασώτου Υιού» ή κατά άλλους, ίσως σωστότερα, «του Ευσπλάχνου Πατέρα», ξεκινά με την επανάσταση του νεοτέρου υιού.

Ο βρασμός, που αισθάνεται ο νέος, προέρχεται από την αναζήτηση του Παραδείσου.

Η κατάσταση, η οποία βιώνει στο πατρικό σπίτι, τον καταπιέζει, καθώς, λόγω του νεαρού της ηλικίας και του απείρου σε βιώματα, η οποιαδήποτε γνώμη και επιθυμία του δεν λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψιν.

Κατ΄ αυτόν τρόπο καλλιεργείται μέσα του ένα αίσθημα αποστροφής. Νιώθει τυρρανική την επιβολή των αποφάσεων των μεγαλυτέρων, κυρίως σε θέματα που έχουν επίπτωση σ’ αυτόν. Επιθυμεί να ξεφύγει από αυτή τη βασανιστική κατάσταση.

Λαμβάνει, λοιπόν, την απόφαση να απομακρυνθεί και απαιτεί να του δοθεί η περιουσία που του «αναλογεί», έχοντας στη σκέψη του την εικόνα μιας καταστάσεως, στην οποία τον πρώτο λόγο θα έχει αυτός. Μιας καταστάσεως που φαντάζει ως Παράδεισος.

Την απαιτεί! Τη λαμβάνει! Και απομακρύνεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την καταδυνάστευση του πατρικού οίκου.

Απομακρύνεται πολύ! Δεν επιθυμεί να θυμάται απολύτως τίποτα από την βασανιστική ζωή, που κατά τη δική του λογική, βίωνε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Φεύγει μακριά, ενδεχομένως και για να μη συναντά πρόσωπα κοινά, οικεία, τα οποία δια σχολιασμών ή ακόμα και συμβουλών των, θα καθίσταντο εμπόδια στις επιθυμίες του. Φεύγει!

Επιθυμώντας να χτίσει τον Παράδεισό του.

Ναι, τον Παράδεισο αναζητά ο νεότερος υιός. Τον Παράδεισο, που είχε πλάσει στη νεανική του ψυχή. Γεμάτο από απολαύσεις των επιγείων αγαθών, τα οποία όμως τέρπουν μόνο τη σάρκα καταστώντας την πνευματική υπόστασή του ανενεργή, ημιθανή.

Έναν Παράδεισο περιορισμένης διάρκειας, που όταν αυτή παρέλθει, παραχωρεί την θέση του σε μια κατάσταση ασυγκρίτως βασανιστικότερης της υποτιθέμενης τυρρανίας του πατρικού οίκου.

Βάσανος!

Χωρίς παρηγοριά! Χωρίς κανένα δείγμα της παρελθούσης παραδεισένιας κατάστασης. Μοναξιά! Εγκατάλειψη από τους πάντες, διότι πλέον δεν έχει τίποτα να προσφέρει. Στράγγιξε! Κανείς δεν επιθυμεί να μοιραστεί μαζί του, ούτε τις αναμνήσεις, ούτε τη θλίψη του. Βασανίζεται και χάνει κάθε νόημα ζωής.

Νόημα ζωής!

Πόσοι και πόσοι, στην εποχή που ζούμε, δεν έχουν χάσει αυτό το νόημα και εμπρός στα, οικονομικά κυρίως, αδιέξοδα καταφεύγουν στο τερματισμό της ζωής τους, είτε άμεσα, με αυτοκτονίες, είτε έμμεσα, με ναρκωτικά ή αλκοολισμό;

Κι αυτό διότι ακολουθώντας το παράδειγμα του νεότερου υιού της παραβολής μας, ουσιαστικά άπειροι, προσπάθησαν να χτίσουν ένα παράδεισο με σαθρά υλικά.

Ένα παράδεισο, όμοιο με τα κάστρα που χτίζουν τα μικρά παιδιά στην άμμο, τα οποία ένα δυνατό κύμα θα τα καταστρέψει, θα τα διαλύσει. Ένα παράδεισο χωρίς θεμέλια, η καταστροφή του οποίου θα σημάνει και καταστροφή της ζωής τους.

Ωστόσο, αυτή αποτελεί την μια όψη του νομίσματος. Τα αδιέξοδα δεν είναι μόνο υλικά. Πολλοί από τους εκκλησιαζόμενους, συνεπείς, κατά τον τύπο, χριστιανούς, χάνουν επίσης τον νόημα της ζωής τους. Κολλούν στους τύπους.

Και βασανίζονται και αυτοί, αλλά βασανίζουν και τους άλλους. Ακόμα και στην εξομολόγηση δεν προσέρχονται για να λάβουν λύση στο πρόβλημά τους, παρηγοριά στην δοκιμασία τους, αλλά για να μεταφέρουν αυτή στον πνευματικό.

Το μεταφέρουν δε με τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλέσουν το αίσθημα του άλυτου. Δεν επιθυμούν να απαλλαγούν από το πρόβλημα, αλλά να βάλλουν τον Θεό στο δικό τους άγχος. Να τον πλήξουν. Και καταντούν στην ουσία πνευματικά ερείπια.

Η λύση σ’ όλα αυτά τα αδιέξοδα, είναι η επιστροφή στον πατρικό οίκο. Τον πραγματικό και όχι τον πλασματικό, τον γεμάτο από ανούσιους τύπους.

Στο σπίτι που υπάρχει η σκέπη της ευσπλαχνίας του Πατρός, ο οποίος έχει την δυνατότητα να κατανοεί και να δίνει λύση σε κάθε προβληματισμό, παρηγοριά σε κάθε δύσκολη κατάσταση. Να δίνει τα θεμέλια της οικοδόμησης του Παραδείσου μας.

Ενός Παραδείσου χτισμένου με τις δικές μας δυνάμεις, τη δική μας διάθεση. Και αυτός θα είναι ο πραγματικά δικός μας Παραδεισος!