Του Αγίου Ιερωνύμου

Έχω δει πολλών ειδών μοναχούς:

* Μερικοί αφού απαρνήθηκαν τον κόσμο -στα ρούχα μόνο και στα λόγια των υποσχέσεων τους όχι με έργα- σε τίποτε δεν άλλαξαν από την παλαιά συμπεριφορά τους!

Η απασχόληση τους με τα οικογενειακά τους, μάλλον αυξήθηκε, παρά λιγόστεψε.

Το ίδιο τρέχουν στα διάφορα γεύματα! Σε ποτήρι κρυστάλλινο συνεχίζει να πίνει. Και σε πιατέλα σκαλιστή χρυσή τρώγει το φαγητό του.

Και, ενώ ζει με τόσες μέριμνες, για την παρακολούθηση τόσων υποθέσεων, σου λέει κι από πάνω, ότι του ανήκει δικαιωματικά ο τίτλος του ερημίτη!

* Άλλοι, είναι σίγουρα φτωχοί. Με πολύ λίγη περιουσία. Και φαίνονται έτοιμοι να πεθάνουν.

Όμως, όταν βγαίνουν στην αγορά, περπατούν με τέτοιο καμάρι, σαν να ήταν πάνω σε φορεία παρελάσεων.

Και όταν μιλάνε, μιλάνε με την "καλλιέπεια" των κυνικών!

* Άλλοι, όταν χρειαστεί να πουν κάτι, σηκώνουν τους ώμους τους, μουρμουρίζουν μέσα (που να ξέρω εγώ τι!), και με τα μάτια καρφωμένα στη γή, μιλάνε λέγοντας λόγια μεγαλόστομα και πομπώδη, τόσο που αν συνέβαινε να βρεθεί και ένας ντελάλης εκεί κοντά, θα νόμιζες πως πρόκειται για κάποιον, που πηγαίνει να αναλάβει ύπαρχος!

* Υπάρχουν και κάτι άλλοι, που εξ αιτίας της υγρασίας του κελλιού τους και της ακαταλόγιστης νηστείας τους, σιχάθηκαν πια την αναχωρητική ζωή.

Αυτοί αισθάνονται, ότι από τα πολλά αναγνώσματα βουίξαν και βουίζουν νύχτα - ημέρα πια τα αυτιά τους!

Έχουν πέσει σε μελαγχολία. Και έχουν καταντήσει, να τους χρειάζονται πιο πολύ οι συμβουλές του Ιπποκράτη, παρά οι δικές "μας" οδηγίες.

* Υπάρχουν και κάτι άλλοι, που δεν εννοούν με κανένα τρόπο να αφήσουν τις παλαιές τους τέχνες και ασχολίες!

Αυτοί, χωρίς βέβαια να χρησιμοποιούν τον τίτλο "πραγματευτής", ασχολούνται με την ίδια "πραγμάτεια"!

Μα δεν ψάχνουν για διατροφές και σκεπάσματα (όπως μας παραγγέλει ο απόστολος) αλλά για είδη με αξία. Και μάλιστα για είδη πολύ πιο ακριβά και πολύ πιο πολύτιμα από εκείνα, που αναζητούν οι άνθρωποι του κόσμου τούτου, οι κοσμικοί.

(Από το βιβλίο "Ζήσε για τον Χριστό" της Ι.Μ. Νικοπόλεως)
(Δακτυλογράφηση: Romfea.gr)