Γράφει ο Γιώργος Λειμωνίδης στην Romfea.gr

Νέα διάσταση στην υπόθεση του καθαιρεθέντος Αρχιμανδρίτη Διονυσίου Μίσεφ δίνουν πληροφορίες του βουλγαρικού δημοσιεύματος Lupa.bg, σύμφωνα με τις οποίες έχει προσφύγει με έκκλητο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ζητώντας την παρέμβασή του για την εκκλησιαστική του αποκατάσταση.

Κατά το ίδιο δημοσίευμα, ο Διονύσιος αμφισβητεί τη μεταχείρισή του από τη βουλγαρική εκκλησιαστική ηγεσία και υποστηρίζει ότι η εκλογή του ως Επισκόπου Στοβίου, το 2014, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ με τη χειροτονία του.

Φέρεται να καταγγέλλει ότι στερήθηκε δίκαιης εκκλησιαστικής κρίσης και να ζητεί αναγνώριση της εκλογής του, υπαγωγή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και χειροτονία στην Κωνσταντινούπολη.

Περαιτέρω, σύμφωνα με όσα ο ίδιος αναφέρει στο κείμενο της προσφυγής του, οι επαφές για την υπόθεσή του πραγματοποιήθηκαν υπό καθεστώς απόλυτης μυστικότητας.

Ο Διονύσιος Μίσεφ κάνει λόγο για τρεις προσφυγές, τις οποίες υπέβαλε το 2015, το 2018 και το 2025, παρουσιάζοντας την προσφυγή του στο Φανάρι ως μια διαδικασία με πολυετές ιστορικό.

Στο ίδιο κείμενο περιγράφει επανειλημμένες και εκτενείς συναντήσεις με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, αναφερόμενος, μεταξύ άλλων, σε επαφές διάρκειας τριών ημερών μετά την κηδεία του Πατριάρχη Βουλγαρίας Νεοφύτου.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν όσα υποστηρίζει για τους λόγους καθυστέρησης της εξέτασης των προσφυγών του.

Κατά τη δική του εκδοχή, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέμενε αρχικά τη συμμετοχή της Εκκλησίας της Βουλγαρίας στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης και, σε μεταγενέστερο στάδιο, την αναγνώριση της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας από τον Πατριάρχη Δανιήλ.

Ο Μίσεφ υποστηρίζει επίσης ότι, μέσω του Αρχιμανδρίτη Χαραλαμπίου Νίτσεφ, του μεταφέρθηκε διαβεβαίωση του Οικουμενικού Πατριάρχη ότι θα μεριμνούσε για την τήρηση των ιερών κανόνων.

Οι αναφορές αυτές αποτυπώνουν τους ισχυρισμούς και την ερμηνεία του προσφεύγοντος για τις επαφές του με το Φανάρι· δεν αποτελούν επιβεβαιωμένη τοποθέτηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως προς το περιεχόμενο των συνομιλιών ή τους λόγους της χρονικής εξέλιξης της υπόθεσης.

Το Lupa.bg συνδέει την υπόθεση με τη ρωσική επιρροή στη Βουλγαρική Εκκλησία και τη στάση του Διονυσίου υπέρ της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Η σύνδεση αυτή αποτελεί ερμηνεία του δημοσιεύματος και δεν μπορεί να θεωρηθεί αποδεδειγμένο κίνητρο των συνοδικών αποφάσεων.

Παράλληλα, προβάλλει σενάρια μελλοντικής διακονίας του στην Τουρκία, χωρίς να παραθέτει επίσημη απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Απέναντι στους παραπάνω ισχυρισμούς βρίσκονται οι επίσημες αποφάσεις της Εκκλησίας της Βουλγαρίας.

Όπως είχε δημοσιεύσει η Romfea.gr, η Ιερά Σύνοδος, συνελθούσα σε πλήρη σύνθεση ως Εκκλησιαστικό Δικαστήριο στις 2 Οκτωβρίου 2026, επικύρωσε την καθαίρεσή του, την οποία είχε αποφασίσει το Επισκοπικό Εκκλησιαστικό Δικαστήριο της Σόφιας την 1η Σεπτεμβρίου.

Σύμφωνα με τη συνοδική ανακοίνωση που παρατίθεται στο ρεπορτάζ, η απόφαση στηρίχθηκε σε επανειλημμένες δημόσιες προσβολές, συκοφαντικούς ισχυρισμούς κατά κληρικών και δραστηριότητα που κρίθηκε ανάρμοστη προς το ιερατικό σχήμα.

Επίσης, η Ιερά Σύνοδος έκρινε ότι η βαρύτητα των παραβάσεων δεν επέτρεπε ηπιότερη ποινή.

Υπέρ της καθαίρεσης ψήφισαν εννέα συνοδικοί, μεταξύ αυτών ο Πατριάρχης Δανιήλ. Κατά ψήφισαν οι Μητροπολίτες Ρούσε Ναούμ, Στάρας Ζαγόρας Κυπριανός, Δοροστόλου Ιάκωβος και Σλίβεν Αρσένιος, διατυπώνοντας ιδιαίτερη γνώμη ως προς τη διαδικασία.

Η απόφαση τέθηκε σε ισχύ στις 2 Οκτωβρίου, με τον Διονύσιο να παραμένει μοναχός, χωρίς δικαίωμα άσκησης ιερατικών καθηκόντων και χωρίς να αφορίζεται από την Εκκλησία.

Να σημειωθεί ότι η εν λόγω υπόθεση έρχεται στο προσκήνιο σε ιδιαίτερη χρονική συγκυρία.

Σύμφωνα με το δημοσιευμένο πρόγραμμα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναμένεται στη Βουλγαρία στις 17 Οκτωβρίου, ενώ στις 19 Οκτωβρίου προβλέπεται η συμμετοχή του στους εορτασμούς στη Μονή Ρίλα.

Η επίσκεψη ακολουθεί πρόσκληση της Βουλγαρικής Εκκλησίας για τις επετείους του Οσίου Ιωάννου της Ρίλας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ενδεχόμενη παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου θα μπορούσε να αποκτήσει ιδιαίτερο βάρος στις σχέσεις των δύο Εκκλησιών.

Χρειάζεται, ωστόσο, σαφής διάκριση : η αποδοχή μιας προσφυγής προς εξέταση δεν ισοδυναμεί με δικαίωση του προσφεύγοντος, άρση της καθαίρεσης ή απόφαση επισκοπικής χειροτονίας.

Εάν η εξέταση του εκκλήτου οδηγούσε σε ανατροπή της ποινής, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις στη Σόφια, καθώς θα αμφισβητούσε στην πράξη την πρόσφατη συνοδική απόφαση.

Ακόμη περισσότερο, πιθανή υπαγωγή του Διονυσίου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και μετέπειτα χειροτονία του θα προσέδιδαν στην υπόθεση ευρύτερη διορθόδοξη διάσταση.

Από την άλλη πλευρά, η προσωπική συνάντηση των δύο Προκαθημένων θα μπορούσε να προσφέρει δυνατότητα άμεσης συνεννόησης, περιορίζοντας τον κίνδυνο δημόσιας αντιπαράθεσης.

Πρέπει πάντως να αναφερθεί ότι πρόκειται για πιθανά ενδεχόμενα και όχι για προαναγγελθείσες εξελίξεις.

Τέλος να σημειωθεί ότι από σχετικά δημοσιεύματα δεν προκύπτει επίσημη απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί της προσφυγής, ούτε επιβεβαίωση ότι η υπόθεση περιλαμβάνεται στην ατζέντα της επίσκεψης.

Από αριστερά: ο Αρχιμανδρίτης Χαραλάμπιος Νίτσεφ, η πρώην υπηρεσιακή Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Ρενέτα Ίντζοβα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος και ο τότε Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Μίσεφ. (Ιανουάριος 2023 Κωνσταντινούπολη)