Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 25/04 11:10

xalepiou pavlos 1

Του Μητροπολίτη Βύβλου και Βoτρύων (Όρους Λιβάνου) κ. Σιλουανού


«Κατά την έκτην ημέραν ετελείωσεν ο Θεός τα έργα αυτού, όσα έκαμε,
και ανεπαύθη κατά την εβδόμην ημέραν από όλα τα έργα αυτού,
τα οποία εδημιούργησεν εκ του μηδενός και εμορφοποίησεν»
(Γέν. 2:2)

«O Μητροπολίτης Χαλεπίου Παύλος σε μία εκκλησιαστική αποστολή» είναι μία έκφραση που σκέφτηκα λίγες ημέρες μετά από την απαγωγή του τη Δευτέρα, 22 Απριλίου του 2013, μία έκφραση που άνοιξε για μένα ένα παράθυρο διαμέσω του οποίου προσπάθησα να εξερευνήσω το μυστήριο εκείνης της μεγάλης ημέρας, κατά την οποία μαρτυρούμε ένα σημαντικό - όπως είναι πάντοτε - έργο του Θεού μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Φθάνοντας στο κατώφλι του έβδομου έτους αυτής της αόρατης «εκκλησιαστικής αποστολής», παρατηρούμε ότι πνευματική στειρότητα και αποξήρανση μας έχουν περιβάλλει· από τη μία μεριά η στειρότητα της ελπίδας και από την άλλη μεριά, η αποξήρανση της έμπνευσης.

Πιστεύεις, τότε, ότι ο χρόνος αφαιρεί από εσένα την ελπίδα και αισθάνεσαι ότι δεν έχεις πλέον έμπνευση για να υπερασπιστείς το έργο του Θεού ανάμεσά μας και εντός μας.

Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να υπερασπιστείς την ελπίδα και την πίστη σου και τί να πεις σχετικά μ’ αυτήν την υπόθεση;

Μία απάντηση μονάχα ακούγεται: «Η σιωπή»! Αλλά πώς θα μπορέσεις με τη σιωπή να υπερασπιστείς την ελπίδα και την πίστη σου σ’ αυτήν την «εκκλησιαστική αποστολή»;

Στην αναζήτησή σου για μία ικανοποιητική απάντηση σ’ αυτήν την ερώτηση, χαίρεσαι που η Αγία Γραφή σου αποκαλύπτει το έργο του Δημιουργού Θεού, καθώς λέει, με μεγαλοπρέπεια και μετριοφροσύνη, ότι στο πέρας των έξι ημερών της δημιουργίας, «κατά την έκτην ημέραν ετελείωσεν ο Θεός τα έργα αυτού, όσα έκαμε, και ανεπαύθη κατά την εβδόμην ημέραν από όλα τα έργα αυτού, τα οποία εδημιούργησεν εκ του μηδενός και εμορφοποίησεν» (Γέν. 2:2).

Το γεγονός αυτό σε σπρώχνει σε σπρώχνει να βυθιστείς στο έργο του Δημιουργού Θεού, ενώ είμαστε στο κατώφλι του έβδομου έτους εκείνης της μεγάλης ημέρας, αναλογιζόμενοι, με ευλάβεια και σύνεση, το μυστήριο του έργου του ίδιου Θεού μέσα μας, καθώς λέει: «Ο Πατήρ μου εργάζεται ακατάπαυστα έως τώρα. Και εγώ ο Υιός του εργάζομαι συνεχώς» (Ιωάν. 5:17) -και πώς αυτό το έργο εκδηλώνεται με έναν παράδοξο τρόπο: τόσο σε έκφραση όσο και σε απουσία έκφρασης· τόσο σε αποκάλυψη όσο και στην απουσία αποκάλυψης.

Αυτό είναι το μυστήριο της «σιωπής» που εμφανίστηκε κατά την έβδομη ημέρα, όταν ο Δημιουργός Θεός αναπαύθηκε από κάθε εργασία. Είναι μία σιωπή που ο συγγραφέας δεν μπορούσε να εκφράσει -και πώς είναι δυνατόν να το πετύχει;

Πράγματι, ενώ η έκφραση «ο Θεός είδε ότι το έργον του αυτό ήτο καλόν» (Γέν. 1: 4, 10, 12, 18, 21, 25) μας συνόδευε κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της δημιουργίας, καθώς και η έκφραση «τα πάντα, όσα έκανε, ήταν πολύ καλὰ» (Γέν. 1:31) στο τέλος της, όμως, η ιερή «σιωπή» του Θεού διακατέχει αυτή την έβδομη ημέρα ως μία ευλογημένη σφραγίδα των λόγων Του κατά τις προηγούμενες ημέρες.

Αυτή η βιβλική πραγματικότητα σε καθοδηγεί μέσα στη δυναμική της Βίβλου, όπου η «σιωπή» του Θεού έρχεται αντιμέτωπη με τον άνθρωπο που ζει τη ζωή του, για να τον αναθρέψει με μία υπέρμετρη ελπίδα.

Η δυσκολία του ανθρώπου έγκειται στην έλλειψη αντοχής του μπροστά σ’ αυτήν τη σιωπή, ειδικά αν αυτή η σιωπή είναι παρατεταμένη στα μάτια μας και αν δεν είμαστε επαρκώς εμποτισμένοι με το Άγιο Πνεύμα.

Δόξα τω Θεώ που η σιωπή Του δεν είναι στείρα, ομοίως και όποιος έχει γεμίσει από το Πνεύμα. Είναι σαφές ότι η πηγή αυτής της σιωπής, για την οποία μας μιλάει η Αγία Γραφή στην αρχή της δημιουργίας, είναι η μία· εννοώ το Άγιο Πνεύμα, το "Κύριο της σιωπής", αν επιτρέπεται να εκφραστούμε με αυτόν το τρόπο, που μας αποκάλυψε η Βίβλος: «Κατ’ αρχάς ο απειροτέλειος Θεός εδημιούργησεν εκ του μηδενός το σύμπαν, (...) το δε ζωοποιόν Πανάγιον Πνεύμα εφέρετο επάνω από τα ύδατα και περιέβαλλεν αυτήν» (Γέν. 1:1-2).

Ταυτόχρονα, καταλαβαίνουμε ότι είναι και ο «Κύριος του λόγου» εφόσον είναι αυτός ο οποίος εμπνέει και δίνει το λόγο, καθώς μας εξήγησε ο Κύριος σε συνθήκες παρόμοιες με εκείνες για τις οποίες μιλάμε: «Όταν δε σας οδηγήσουν και σας παραδώσουν εις δικαστήρια, μη πολυφροντίζετε και μη στενοχωρείσθε εκ των προτέρων τί θα απολογηθείτε και μη προμελετάτε τίποτε. Αλλά εκείνο το οποίον θα σας δοθεί από τον Θεόν και θα έλθει στον νου σας κατά την ώρα εκείνην, αυτό να λέγετε. Διότι δεν θα είσθε σεις, εκείνοι που θα ομιλούν, αλλά το Άγιον Πνεύμα» (Μάρ. 13:11).

Μήπως είσαι θυμωμένος και αηδιασμένος από αυτήν τη σιωπή, δηλαδή την στείρα σιωπή του ανθρώπου, μια σιωπή που έχουμε συνηθίσει να περιγράφουμε ως «σιωπή τάφων», όταν αναφερόμαστε σε εκείνη τη μεγάλη ημέρα;

Ή πιθανόν να χαίρεσαι με την σιωπή του Θεού, μία σιωπή που αποδεικνύεται ότι είναι πολύ εύγλωττη, μία σιωπή που είναι η «γλώσσα του μέλλοντος αιώνος» σύμφωνα με τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο, μία γλώσσα που έρχεται σε σένα από τον μέλλοντα αιώνα, από Εκείνον που είναι «ο Κύριος της σιωπής», που «εφέρετο» πάνω από όλη τη δημιουργία κατά την αυγή της δημιουργίας και τροφοδοτεί την ύπαρξή της καθώς της δίνει τη δυνατότητα της ακοής, της ομιλίας και της κατανόησης του έργου Του παντού μέχρι στιγμής;

Εν τούτοις, στο κατώφλι της «έβδομης ημέρας», ή μάλλον του εβδόμου έτους, θα πρέπει να στέκεσαι με ευλάβεια μπροστά στη βούληση του Θεού Δημιουργού κατά τη διάρκεια αυτών των έξι χρονών και να παρακολουθείς πώς εκδηλώνεται το έργο Του στην κατάπαυσή Του από κάθε εργασία, σε μία αξιοπρεπή σιωπή που δεν είναι δυνατόν να αποκρυπτογραφηθεί με λόγια δικά μας, αλλά πρωτίστως με μία σιωπή που μιλάει στις καρδιές εκείνων που αποδέχονται τον «Κύριο του λόγου και της σιωπής» μέσα τους, σε μία ενέργεια ποτισμένη με προσευχή, πίστη ή θυσία· σε στάση ζωής ή θανάτου· σε κατάσταση δυστυχίας ή απελευθέρωσης· σε μία απεγνωσμένη αναμονή ή μία γρήγορη εκπλήρωση· σε μία απουσία έντονα αισθητή, αλλά και σε μία παρουσία πιο ισχυρή και πιο εύγλωττη από αυτήν την απουσία.

Η δυσκολία της έβδομης ημέρας είναι η «σιωπή» που την περιβάλλει καθώς και η μακροχρόνια διάρκεια που πιθανόν να την συνοδεύει.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο από το να επικαλεστούμε τον «Κύριο του λόγου και της σιωπής» να μας καθοδηγήσει στη διάβασή μας μέσα στη σιωπή του ανθρώπου και τη σιωπή του Θεού σχετικά με την υπόθεσή μας, δηλαδή με αυτήν την «εκκλησιαστική αποστολή», αόρατη μεν στα μάτια των ανθρώπων, αλλά ζωντανή μέσα στο πνεύμα του Θεού και την πρόνοιά Του για μας.

Ευχαριστώ τον Κύριο που μου επιτρέπει να γράφω αυτές τις γραμμές «από εδώ», «από κοντά» (για μερικούς), ενώ τις έγραψα προηγουμένως «από εκεί», «από μακριά» (για μερικούς άλλους), προσευχόμενος στον Κύριο να μας στερεώσει όλους μας μέσα στο έργο του Αγίου Πνεύματος, που μας ενώνει ακόμη και μέσα στις αντιξοότητες και δυσκολίες, για να δοξάζεται μέσα μας και από όλους μας και για να είναι παρών ανάμεσα μας εκείνος ο αγαπητός που έχει γίνει ο «κύριος του λόγου και της σιωπής».

Εμφανίσεις: 300602
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: