Ὑπὸ τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γρηγορίου Μάζα

Ἐν ἀληθεῖ χαρᾷ καὶ βαθείᾳ συγκινήσει ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας ὑπεδέξατο τὴν ἀνάδειξιν καὶ χειροτονίαν τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Δομενίκου κ. Ἀθηναγόρου, ἀνδρὸς ἐνθέου, ἐκκλησιαστικῶς τιμίου καὶ πνευματικῶς σεμνοῦ, ὃς ἐπὶ μακρὰν σειράν ἐτῶν ἐκόσμει τὸν Ἱερὸν Σύλλογον τῶν πρεσβυτέρων, ὡς προεξάρχων αὐτοῦ, Πρωτοσυγκέλλου ἀναδειχθέντος τῆς Ἐπαρχίας ταύτης.

Ἡ Ἐκκλησία ἐκοσμήθη σήμερον ἐν τῷ προσώπῳ αὐτοῦ, ποιμένος ἐπιεικοῦς, φιλοθέου, φιλανθρώπου, εἰρηνικοῦ καὶ ἀληθῶς θεράποντος τοῦ Ἀρχιποίμενος Χριστοῦ.

Ἐκ βάθους καρδίας ὁμολογῶ ὅτι ἡ ἀνάδειξις, τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἀθηναγόρου εἰς Ἐπίσκοπον, ἀποτελεῖ γεγονὸς χαρμοσύνης οὐ μόνον διὰ τὴν Ἐκκλησίαν , ἀλλὰ καὶ δι’ ἐμέ προσωπικῶς, ὃς εἶχον τὴν ἰδιαιτέραν εὐλογίαν καὶ χαρὰν νὰ διακονήσω πλησίον του , ὡς συνεφημέριος, ἐπὶ δώδεκα ἔτη, ἐν τῷ Ἱερῷ Μητροπολιτικῷ Ναῷ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου Βεροίας.

Οἱ χρόνοι ἐκεῖνοι, καθ’ οὓς συνελειτούργησα καὶ συνεπορεύθην μετ’ αὐτοῦ, ἀπετελοῦν τὴν ὡραιοτέραν καὶ ἁγιωτέραν περίοδον τῆς ἱερωσύνης μου.

Ἐν τῇ καθημερινῇ συνεργίᾳ μας ἐμαρτύρουν, ἄνθρωπον βαθείας ταπεινώσεως, ἠθικῆς ἀκεραιότητος καὶ ἐσωτερικῆς εἰρήνης· ἄνθρωπον ὃς ἐνέπνεεν ἐμπιστοσύνην, ἀγάπην καὶ ἑνότητα· ὃς ἐδιδάσκετο ὑπὸ τοῦ Πνεύματος καὶ ἐδιδάσκε τοὺς ἄλλους διὰ τοῦ παραδείγματος του.

Πράος, ἐπιεικής, διακριτικὸς καὶ ἀπαλὸς τῷ τρόπῳ· φίλος τῆς ἡσυχίας καὶ τοῦ κάλλους, ἐραστὴς τῆς ἀληθείας καὶ ἐνσυνείδητος ἐργάτης τοῦ θείου θελήματος.

Ἐτίμα βαθέως τοὺς συλλειτουργοὺς του, προσέγγιζε ἕκαστον ἱερέα καὶ συνεργὸν μετὰ σεβασμοῦ καὶ ἀδελφικῆς ἀγάπης, καὶ ἀναδεικνύετο ἀληθῶς, παράδειγμα προϊσταμένου, ὅστις ἡγεῖται μὴ ἐπιτακτικῶς, ἀλλὰ διὰ τῆς ἀγάπης, τοῦ λόγου καὶ τῆς πράξεως.

Γεννηθεὶς ἐν Τσοτυλίῳ Κοζάνης καὶ ἀνατραφεὶς ἐν Θεσσαλονίκῃ, ἀπὸ νεαρᾶς ἡλικίας ἠκολούθησεν ἐκ καρδίας τὴν ὁδὸν τῆς Ἱερωσύνης.

Ἐχειροτονήθη διάκονος ἐν ἔτει 1994 καὶ πρεσβύτερος καὶ ἀρχιμανδρίτης ἐν 1996, ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας κ. Παντελεήμονος.

Ἔκ τοτε ἔμεινεν ἀφοσιωμένος, διακονῶν πιστῶς καὶ ἀνυποκρίτως τὴν τοπικὴν Ἐκκλησίαν, πρῶτον ὡς προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Πέτρου καὶ Παύλου, ἕπειτα ὡς Πρωτοσύγκελλος, ἄχρι τῆς ἐκλογῆς καὶ χειροτονίας του εἰς Ἐπίσκοπον Δομενίκου.

Ἡ ἡγετικὴ αὐτοῦ φυσιογνωμία συνδυάζει τὴν ἀκρίβειαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ νοὸς μετὰ τῆς πραότητος τῆς καρδίας.

Ἡ κρίσις του εἶναι σωφρονοῦσα καὶ ἐμπνέεται ἐκ τῆς θείας δικαιοσύνης, ἡ δὲ στάσις του ἐν παντὶ ἐκκλησιαστικῷ πράγματι χαρακτηρίζεται ὑπὸ ταπεινώσεως, ἐντιμότητος καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ λόγος του ἦτο μεστός χάριτος, ἡ παρουσία του ἥρεμος, ἡ δε προσευχή του θερμή.

Δι’ ἐμέ, ὁ Θεοφιλέστατος Ἀθηναγόρας ἀποτελεῖ παράδειγμα ἱερωσύνης, ἀφοσιώσεως καὶ ἀνθρωπίνης εὐγενείας· εἷς ἄνθρωπος ἐν ᾧ ἡ πίστις ἐνεργεῖ διὰ τῆς ἀγάπης (Γαλ. 5,6).

Προσεύχομαι ὁ Κύριος τῆς Δόξης νὰ τὸν ἐνισχύῃ ἐν τῇ νέᾳ του ἀρχιερατικῇ πορείᾳ, νὰ τὸν καταστήσῃ σκεῦος ἐκλογῆς, καὶ νὰ ἐκχέῃ ἐπ’ αὐτὸν τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἵνα γένηται ὄντως ποιμήν, ἔχων πρότυπον του Τὸν Ἀρχιποίμενα Χριστόν.