Του π. Θεοδοσίου Μαρτζούχου στη Romfea.gr

Η "ατμόσφαιρα" του εκκλησιαστικού χώρου έχει γεμίσει πληρότητα... "ορθοδοξισμού".

Κληρικούς και λαϊκούς τιμητές αυτόκλητους, αυτσυστηνόμενους ως... μόνους (αιδημόνως αποφεύγουν να το πουν φωναχτά!!) αυθεντικούς ερμηνευτές της πίστεως!

Τηρητές (τουλάχιστον στα λόγια) του γράμματος του Νόμου που συγχρόνως τον απαξιώνουν ως... Μωσαϊκό...!

Ανθρώπους, που δεν θέλουν ούτε καν να δουν πιο μέσα από το περίβλημα και την ιστορία–πλαίσιο κάθε Παραβολής του Χριστού και εγκαλούν άλλους, όχι μόνον χωρισμένους αλλά και της ιδίας μάντρας, ως αιρετικόφρονες. (Παραβολές των δύο υιών που στέλνονται προς εργασίαν και αποτροπή εκρίζωσης των ζιζανίων).

Ανθρώπους, που δεν κατενόησαν την στάση της Εκκλησίας και των Αγίων ότι: «Εἰ περί τά νοήματα συμφωνήσωμεν περί τάς λέξεις οὐ διαφέρομαι».

Ανθρώπους, που δεν δέχονται ότι η πίστη της Εκκλησίας είναι η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ, η Θεότητα του Χριστού και το Μυστήριο της Ευχαριστίας, το υπό του Χριστού παραδοθέν.

Τα υπόλοιπα (Βάπτισμα–Χρίσμα–Ιερωσύνη) συναρτώνται και εξαρτώνται από την πίστη στην Θεότητα του Χριστού και πηγάζουν από την Αγία Ευχαριστία (π. Γεώργιος Φλορόφσκι), μέσα στην οποία τελούνται.

Ανθρώπους, που δεν κατανοούν ότι η Εκκλησία δεν είναι... άσαρκο Μυστήριο, αλλά γήινη ρίζα, από την οποία παράγονται οι ουράνιοι καρποί, γεγονός που συγχρόνως την αφήνει... "έκθετη" στις εποχιακές εκφράσεις–επιρροές των μελών της.

Ανθρώπους, που θεωρούν αυτονόητη την χρήση των φιλοσοφικών αντιλήψεων της εποχής των παλαιών Πατέρων και εκείνους δικαιολογημένους στο να έχουν σε χρήση και τρόπο έκφρασης αυτές τις οθνείες αντιλήψεις, ΑΛΛΑ "σήμερα" να ενοχλούνται από τον τρόπο γραφής «ως ξένο προς το εκκλησιαστικό ήθος και την επιστημονική σοβαρότητα (sic) ως... ανίερη και αντιεπιστημονική (sic) θρασύτητα, η οποία προκαλεί ερωτήματα για την προέλευσή της» (... Ὤ, Κύριε, εὐόδωσον δή).

Ανθρώπους, που έχουν κάνει ιδεολόγημα την πίστη έχοντας ξεχάσει τι συγκαταβάσεις και τι οικονομίες έκαναν οι Πατέρες–Ποιμένες με υγιές και ελεύθερο φρόνιμα, προκειμένου να μην αποσχιστούν από το Σώμα της Εκκλησίας κάποιοι [Μελιτιανοί – Ομοιουσιανοί (τους οποίους δεχόταν σε κοινωνία με μόνη προϋπόθεση την αναγνώριση της Θεότητας του Χριστού ο Μ. Αθανάσιος!) – Ανόμιοι, κ.λ.π.] ξέροντας τότε την δύναμη και τον δυναμισμό που είχε το ζωντανό Σώμα της Αγίας Εκκλησίας, ώστε να αποκαθιστά στην υγεία "προσλαμβάνοντας" και τους, κατά τον απόστολο, «ἀσθενούντας τῇ πίστει».

Ανθρώπους, που επηρεασμένοι από το «εμμονικό κομμάτι» της διδασκαλίας του π. Ιωάννη Ρωμανίδη φαντάζονται σταθμητή την εμπειρική γνώση του Θεού, και την μετοχή στην άκτιστη φωτιστική και θεοποιό ενέργεια του Θεού! Αλλά η περιαυτολογία, η πράξη της καθημερινότητας, και η στάση και οι ενέργειές τους, απέναντι στους αδερφούς, ΆΛΛΑ φανερώνουν....

Ανθρώπους, που δεν θέλουν να σκεφτούν ότι ο μέγας ιεράρχης άγιος Λέων ο Α΄ δεν έγραψε... ως σύγγραμμά του τον Τόμο της Αγίας Τετάρτης εν Χαλκηδόνι Συνόδου, αλλά ως έκφραση και αναπνοή του περιεχομένου της πίστεως και της αγιότητας της καρδιάς του.

Αν κάποιος το αμφισβητεί, ας σκεφτεί απλώς ότι αυτός, ο τότε εξηντάχρονος κληρικός (και κατ’ απαίτηση του λαού Πάπας) έπεισε (τίνι τρόπῳ;...) ένα αποφώλιον τέρας, τον Αττίλα, που είχε κατασκηνώσει έξω από τη Ρώμη, έχοντας διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα (όχι με... αεροπλάνο) ερχόμενος εκείθεν του Δουνάβεως, καταγόμενος φυλετικά από την Σαμαρκάνδη και την Μογγολία, με, όχι μόνο υποκάρδιο πόθο αλλά «τρελή επιθυμία», να κυριεύσει την Ρώμη και να γίνει αυτοκράτορας και στον οποίον κατέβαλε λίτρα ο Θεοδόσιος ο Β΄!

Και αυτός ο... "δαίμων", μετά την συνάντηση με τον άγιο Λέοντα στη σκηνή του, επέστρεψε... όθεν εξήλθε, αδιαφορώντας για τον κόπο, έχοντας αντισταθμιστική ανακούφιση, την θέα και την διδαχή του ἐν ἁγίοις πατέρα μας Λέοντα. Και το τραγικό αστείο, να υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να μειώσουν την συμβολή του Λέοντος στην Σύνοδο της Χαλκηδόνος, ουσιαστικά, γιατί... ήταν Πάπας! (Ας το κατανοήσουμε... μπορεί να μπερδεύτηκαν νομίζοντας ότι πρόκειται για τον Λέοντα ΙΔ΄!).

Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν θέλουν να σκεφτούν ότι, αν στους αποστόλους εισέρχεται ο διάβολος, πολύ περισσότερο στους απλούς χριστιανούς, έστω και αν είναι υπεύθυνοι Εκκλησιών!

Τέτοιες μονομέρειες και αφελοπνευματικές τοποθετήσεις, σπρώχνουν στην εγωιστική αυταπάτη, ότι: μόνον, και πάντα, φταίνε... οι άλλοι! Η παροιμία «όταν μαλώνουν δύο, φταίνε και οι δύο», φαντάζει στο μυαλό τους ως απαράδεκτη, όταν το συζητούμενο είναι θεολογικά θέματα. Νομίζουν ότι η αλήθεια κάνει τον άνθρωπο άτρωτο από εγωιστικά λάθη. Ξεχνάνε τους αποστόλους: «Θέλεις εἴπωμεν πεσεῖν πῦρ ἐξ οὐρανοῦ...».

Ξεχνάνε ότι η αλήθεια χωρισμένη από την αγάπη γίνεται επικίνδυνο σφυρί. Ότι την αγάπη προς αυτόν που διαφωνεί δεν την εκφράζουμε ως... καθήκον, όπως εμείς νομίζουμε (έλα... αιρετικέ, θα σε δεχτούμε, είμαστε μεγαλόκαρδοι εμείς!), αλλά όπως χρειάζεται η περίπτωση. Η προσφώνηση του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού στους Δυτικούς και τον πάπα Ευγένιο είναι μεγαλειώδες δείγμα για το θέμα, και επιβεβαίωση της διδαχής ότι «μέτρον δέν εἶναι ὁ λέγων, ἀλλ’ ὁ ἀκούων», για το τι και πότε το λέμε!

Ο άγιος Σισώης, όντας στα χέρια του αγγέλου του, πηγαίνοντας προς τον θρόνο του Χριστού άκουγε τον διάβολο να του φωνάζει:

- Μας ξέφυγες!

Και εκείνος απαντούσε:

- Όχι ακόμα!...

 Λέτε να θεωρούσε, «ακόμα βαθύτερη ύβρη την διαπίστωση: Ο ένας για τον άλλον πιστεύει ότι θα πάει... ο άλλος σίγουρα στην κόλαση (γιατί ατυχώς) ούτε ο κοινός Χριστός δεν "καταφέρνει" να συγκρατήσει την αμετροέπεια θεολογικών ανοησιών αποκλειστικότητας»;

Υπήρξαν πρόσωπα στο άμεσο παρελθόν της Εκκλησίας που... δαιμονοποίησαν κάθε επικοινωνία των διηρημένων χριστιανών, κάνοντας διδασκαλία ότι κάτι τέτοιο απαγορεύεται και κάθε συμμετοχή σε διαλόγους με ετεροδόξους είναι ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ!! Δηλαδή όλες οι αιρέσεις μαζί...! Μεγαλοστομίες που ξεσήκωσαν ανόητα μυαλά, ενώ οι κήρυκες αυτών των αντιλήψεων ούτε καν διενοήθησαν να αποκοπούν από τις Εκκλησίες τους, που (κατ’ αυτούς) είχαν υπαχθεί στην... παναίρεση! Τελικώς... ασυνέπεια; Σκοπίμότητα; 

Η στενόκαρδη εν τῷ μεταξύ διάθεση κάποιων υπερλίαν ορθοδόξων δεν αφήνει να ενωθούμε με τους αδελφούς μας που τους κατηγορούμε ως «Αντιχαλκηδόνιους» και «Μονοφυσίτες», ενώ ο διάλογος ολοκληρώθηκε και συμφωνήσαμε ουσιαστικά στην ΜΙΑ πίστη (που εκφράζεται με τον τόμο του Λέοντος) για το πρόσωπο του Χριστού!! Κάποιοι... βασανίζονται μήπως πετάξουμε τα τροπάρια που βρίζουν τον Διόσκουρο και τους υπόλοιπους...!! «Οι φαρισαίοι αποδείχτηκαν αθάνατοι! Πέρασαν από την Συναγωγή στην Εκκλησία» (Τζοβάνι Παπίνι). «...οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τόν κράβατον... Σάββατον ἐστί...»! Ίλεως, Κύριε!

Η προσευχή που ο Χριστός παρέδωσε σε εμάς θα μας κρίνει. Είναι... "ατομική" έκφραση της κοινής οικογενειακής κατάστασης: Πατέρα μας...! Λέτε να απαγορεύεται να ειπωθεί και από αδερφούς της ίδιας οικογένειας... μαλωμένους, που πιστεύουν στον ίδιο Πατέρα και θεωρούν με το ίδιο σκεπτικό τους αδελφούς τους (με Πρώτο τον Μεγάλο Αδερφό Ιησού); Δεν νομίζω ότι κάποιος απροκατάλειπτος διαφωνεί; Η σχετική με το θέμα υποτιθέμενη συζήτηση οσίου ασκητή με ετεροδόξους είναι τόσο προφανώς ψευδεπίγραφη (κανένας συνειρμός στην θεματολογική συζήτηση), που εκθέτει τον γράψαντα!

Οι παππούδες μας στην Κωνσταντινούπολη προτιμούσαν τους Τούρκους από τους Δυτικούς. ΣΩΣΤΑ σκέφτονταν, για τα τότε κρατούντα.  ΤΟΤΕ οι Δυτικοί αδερφοί τους, γράφουν βιβλία Contra errores Graecorum.

ΤΩΡΑ οι Δυτικοί αδερφοί μας, έχοντας ωριμάσει μέσα στις παντοειδείς φωτιές και έχοντας ταπεινωθεί η οφρύς της αυταπάτης τους, (αν χαιρεκακούμε... είμαστε άρρωστοι...!) έχοντας αντιληφθεί ότι τα άκρα είναι των δαιμόνων, έχοντας μάθει ότι η αλήθεια δεν επικρατεί με πυγμή αλλά με αγκαλιά, μας αποδέχονται πλήρως και αναγνωρίζουν κατά πάντα ό,τι έχουμε, και επιτρέπουν στα μέλη της Εκκλησίας τους, την συμμετοχή στα τελούμενα από εμάς Μυστήρια.

Έμαθαν ότι δεν γίνεται να κατοικούν στο ίδιο σπίτι... εχθροί! Για να υπάρξει συγκατοίκηση πρέπει ΗΡΕΜΑ... ΑΛΗΘΙΝΑ... με ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ να μάθουμε αυτό που ο Χριστός εναγωνίως μας παρέδωσε: «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστέ, ἐάν άγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις».

Η αγάπη είναι όντως κακοποιημένη λέξη, όπως και η λέξη Θεός. Για τους χριστιανούς όμως το νοηματικό τους περιεχόμενο δεν είναι συναισθηματισμός και "σιρόπια" αλλά ο πελώριος πήχυς που θέτει ο Χριστός λέγοντάς μας: «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει, ἵνα τις θῆ  τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ»! Και ο απόστολος που προσεύχεται: «...ηὐχόμην αὐτός ἐγώ ἀνάθεμα εἶναι ἀπό τοῦ Χριστοῦ ὑπέρ τῶν άδλεφῶν μου τῶν συγγενῶν μου κατά σάρκα». 

Θα κλείσουμε αυτές τις επισημάνσεις πρώτα με τους λόγους του οσίου πατέρα μας Σιλουανού. Γράφει ο άγιος Σωφρόνιος:

«Θυμόμαστε την συνομιλία του με κάποιον ερημίτη, ο οποίος έλεγε:

- Ο Θεός θα τιμωρήσει όλους τους άθεους. Θα καίγονται στο πυρ το αιώνιο.

Προφανώς η ιδέα πως οι άθεοι θα τιμωρούνταν στο αιώνιο πυρ του προκαλούσε ικανοποίηση, κατά το ψαλμικό: «Εὐφρανθήσεται δίκαιος, ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν» (Ψαλμ. νγ΄ 11–12). Με ολοφάνερη συγκίνηση ο Γέροντας απήντησε:

- Πες μου, όμως, σε παρακαλώ, αν σε βάλουν στον παράδεισο και δεις από κει πως κάποιος καίγεται στις φλόγες του άδη, θα μπορούσες τάχα να έχεις ανάπαυση;

- Αλλά τι μπορεί να γίνει; Αυτοί οι ίδιοι φταίνε, λέει εκείνος.

Τότε ο Γέροντας είπε με θλιμμένο βλέμμα:

- Η αγάπη δεν μπορεί να το υποφέρει... Πρέπει να προσευχόμαστε για όλους.

......................................................................................................................

...Μας διαβεβαίωνε ο Γέροντας ότι, αν μετά την πνευματική κατάσταση –την Θεοπτία ή Θεοκοινωνία– δεν υπάρχει αγάπη προς τους εχθρούς και συνεπώς προς όλη την κτίση, αυτό είναι σαφής ένδειξη ότι η θεωρία δεν ήταν γνήσια, δηλαδή αληθινή κοινωνία με τον Θεό.»

Και μετά, με ένα de profundis μύθο, του μεγάλου συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Ο μύθος δεν είναι "ψέμα" καθώς νομίζουν όσοι "βλέπουν τον κόσμο με τα μάτια της αγελάδας»! Για κάποια πράγματα η αλήθεια μπορεί να ειπωθεί μόνο με τη γλώσσα του μύθου!

Γράφει ο Μπόρχες:

«Ο Άβελ και ο Κάιν συναντήθηκαν μετά το θάνατο του Άβελ. Περπατούσαν στην έρημο και αναγνωρίστηκαν από μακριά, γιατί ήταν και οι δύο πολύ ψηλοί. Τα αδέλφια κάθισαν καταγής, άναψαν φωτιά και έφαγαν. Σώπαιναν, όπως σωπαίνει ο κουρασμένος άνθρωπος στο τελείωμα της μέρας. Στον ουρανό τρεμόπαιζαν ένα–δυο αστέρια που δεν είχαν ακόμη αποκτήσει όνομα. Στο φως της φωτιάς, ο Κάιν πρόσεξε στο μέτωπο του Άβελ το σημάδι της πέτρας και, αφήνοντας κάτω το ψωμί που ετοιμαζόταν να φέρει στο στόμα του, ζήτησε να το συγχωρεθεί το έγκλημα του. Ο Άβελ απάντησε: "Εσύ σκότωσες εμένα ή εγώ εσένα; Δε θυμάμαι πια· είμαστε εδώ μαζί, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΑ". "Τώρα ξέρω ότι με έχεις στα αλήθεια συγχωρήσει", είπε ο Κάιν, "γιατί ξεχνώ σημαίνει συγχωρώ. Θα προσπαθήσω και εγώ να ξεχάσω..."».

Αδερφοί μου, όποιος δεν επιθυμεί ολοκαρδίως αυτό το «όπως και πρώτα», ενώ υποτίθεται προσεύχεται καθ’ ημέραν υπέρ της των πάντων ενώσεως, έχει επειγόντως ανάγκη την διάγνωση-προτροπή του αγίου Αντωνίου: Εὐχῶν χρεία. Δηλαδή να του διαβάσει παπάς εξορκισμούς...!

«Η παράδοση δεν είναι ένα άγαλμα. Ούτε ο Χριστός είναι άγαλμα. Ο Χριστός ζει. Παράδοση σημαίνει εξέλιξη.

Παράδοση σημαίνει να πηγαίνουμε μπροστά.

Η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι σύναξη για αναπόληση "των παλιών καλών εποχών", που, όπως μας θυμίζει ένας Γάλλος στοχαστής, ο Μισέλ Σέρ, έχουν σίγουρα παρέλθει και δεν ήταν αναγκαστικά και τόσο ωραίες από κάθε τους άποψη. Η ευθύνη μας είναι να βαδίζουμε στη δική μας εποχή, να συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε στην τέχνη τού να συλλαμβάνουμε τις ανάγκες της και να προνοούμε γι’ αυτήν με τη δημιουργικότητα του Αγίου Πνεύματος, που είναι πάντα σύνεση στην πράξη.

......................................................................................................................

...Είναι ωραίο σαν αδέλφια να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας, ν’ αντιπαρατιθέμεθα, να λέμε τα πράγματα κατά πρόσωπο: ενότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία. Έπειτα όμως πρέπει πάντα να ξαναβρισκόμαστε γύρω από το ίδιο τραπέζι».

«Σύ, Ἄναρχε, τέλος μή ἔχων,

Ποιητά καί Θεέ τῆς ἀληθείας,

μή κρίνεις με δέομαι,

ἵν’ εἴπω·

Οὐκ εἰς κόλασιν

ἀλλ’ εἰς τό ρύσασθαί με

ἀνέστη ὁ Κύριος».

ΑΜΗΝ.-

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Υ.Γ. Απαραίτητη επισήμανση. Επί του θέματος δεν πρόκειται να επανέλθω. Εύχομαι να δώσει σε όλους μας ο Χριστός το Πνεύμα Του και την εξ Αυτού ελευθερία (Β΄ Κορ. 3, 17).

Γένοιτο. Γένοιτο.