Αρχιμ. Φιλίππου Χαμαργιά στην Romfea.gr
Πρωτοσυγκέλλου
Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας

Λένε πως "ο χρόνος είναι γιατρός" και θεραπεύει τις πληγές που αφήνουν, στην ανθρώπινη ψυχή, οι δοκιμασίες και τα θλιβερά γεγονότα.

Μέσα από την πάροδο του χρόνου πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από την ημέρα που ο αρχοντικός, πληθωρικός και ευγενής και συνάμα ταπεινός, ήρεμος και μειλίχιος Επίσκοπος Τράλλεων κυρός Ισίδωρος (Κρικρής) πέρασε στην αιωνιότητα.

Έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία η είδηση του αιφνιδίου θανάτου του. “Εκοιμήθη ο Τράλλεων!!!” Και όντως εκοιμήθη.

Διότι άνθρωποι με την σκέψη, το ύφος, το παράστημα και το έργο του Τράλεων Ισιδώρου δεν πεθαίνουν ποτέ, απλά κλείνουν τα μάτια για να μην βλέπουν την αδικία του κόσμου τούτου. "Αναπεσών εκοιμήθη ως λέων…”

Είδε το φως του Ήλιου στην Ιερά Νήσο της Πάτμου στις 14 Οκτωβρίου 1938 και ετάφη στη γη της ίδιας νήσου το Μάϊο του 2007, αφού είχε παραδώσει ειρηνικά την ψυχή του στον Δημιουργό όλων μας, στις 14 Μαϊου 2007, ημέρα που η Εκκλησία μας τιμά τον Άγιο Θεράποντα, λες και ήθελε με αυτόν τον τρόπο να θεραπεύσει ο Κύριος τις πληγές της αδικίας και συκοφαντίας προς το πρόσωπο του Ισιδώρου.

Η Πάτμος δεν ήταν απλά ο τόπος καταγωγής του αλλά ο παράδεισός του.

Όταν μιλούσε για την Πάτμο ένιωθες ότι μιλάει για κάτι θεϊκό, για κάτι ουράνιο, κάτι που απέχει από την πραγματικότητα. Είναι γεγονός πως την αγάπησε τόσο όσο δεν αγάπησε τίποτα άλλο στη Γη.

Για τον Τράλλεων Ισίδωρο δύο πράγματα υπήρχαν, Ο Θεός και η Πάτμος. Σε αυτήν έδωσε όλη τη ζωή του.

Κορωνίδα του έργου του η ανάδειξη και ανακήρυξή της ως “Ιερά Νήσος”, από την Βουλή των Ελλήνων.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις πανθομολογουμένως ανεπανάληπτες εκδηλώσεις τόσο για την συμπλήρωση εννιακοσίων ετών από την ίδρυση της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου κι των χιλίων εννιακοσίων ετών από την συγγραφή της Αποκάλυψης, στο Σπήλαιο της Αποκάλυψης, εκεί που βίωνε καθημερινά την Αποκάλυψη του Θεού.

Ως άλλος Ηγαπημένος μαθητής στάθηκε κάτω από το Σταυρό του μονήρους βίου και άκουσε τον Κύριο να του παραδίδει την περιώνυμο Μονή του Θεολόγου και Ευαγγελιστού Ιωάννου να την διαφυλάξει και αναδείξει έτι περαιτέρω, ως ο Ιωάννης την Μητέρα Του.

Ναι…στάθηκε κάτω από τον Σταυρό και σήκωσε και τον δικό του προσωπικό σταυρό της ασθενείας αλλά και της αδικίας υπό των ευεργετηθέντων.

Μετά από την παραίτησή του, για λόγους υγείας, αφού η ταλαιπωρημένη καρδιά του δεν επέτρεπε πλέον ταξίδια και κόπωση, κατετάγη στους Εφησυχάζοντες Ιεράρχες του Θρόνου.

Μα ο Τράλλεων Ισίδωρος δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι Εφησυχάζων, αφού το πνέυμα του ήταν πάντα ανήσυχο και δραστήριο.

Ο Τράλλεων Ισίδωρος δεν θα μπορούσε ποτέ να μείνει στη μνήμη όσων των γνωρίσαμε, ως ανενεργός ή ως απόμαχος.

Γι’ αυτό τον μνημονεύουμε και τον θυμόμαστε, να τρέχει, να αγωνίζεται, να αγωνιά και να διεκδικεί τα δίκαια της Μονής, του Οικ. Πατριαρχείου και της Ορθοδοξίας.

Θα παραμείνει στη μνήμη μας ως ο "αείφωτος αστήρ" της Πάτμου, ως η "καλλικέλαδος αηδών" της Εκκλησίας, ως ο "διαπρύσιος κήρυξ" του Λόγου και η "χρυσοφόρος πένα" των Ιερών Γραμμάτων.