Του Α.Π. Θεολόγου στην Romfea.gr 

Ήταν Κυριακή 11η πρωινή όταν το μεγάλο κωδωνοστάσιο του Μητροπολιτικού Ναού, Αγίου Στεφάνου, Αρναίας, υπό τους πένθιμους ήχους του, υποδεχόταν το σεπτό σκήνωμα του μακαριστού πλέον ποιμενάρχου της Μητροπόλεως Ιερισσού κυρού Νικοδήμου.

Εκεί φιλοξενήθηκε προς προσκύνημα έως την 18η Σεπτεμβρίου 2012, όταν τελέσθηκε, η εξόδιος ακολουθία του, υπό του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου και εικοσιτεσσάρων Αρχιερέων.

Συγκινητική και αξέχαστη η στιγμή, την Κυριακή το απόγευμα, όταν μία ηλικιωμένη κυρία, γονάτισε ενώπιον του και δακρυσμένη του είπε "μη μας ξεχάσεις Δέσποτα, εκεί ψηλά που πάς..."

O μακαριστός ιεράρχης, εγεννήθη εν Λισβορίω Μυτιλήνης το έτος 1931, 7η Σεπτεμβρίου.

Από μικρή ηλικία γεύθηκε την πικρία της ζωής αυτής, χάνοντας την αείμνηστη μητέρα του.

Ανετράφη αυτός και τα δύο αδέλφια του από τον ιερέα πατέρα του, π.Ευστράτιο.

Μετά από αρκετά χρόνια έφυγε και ο πατέρας του και η αγαπημένη του αδελφή.

Αφού επεράτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, τη προτάσει του Μητροπολίτου Μυτιλήνης Ιακώβου, όπου απεφοίτησε αριστούχος εκ της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Εκει έλαβε τον α' και β' βαθμό της ιερωσύνης εκ των χειρών του  Σχολάρχου, Μητροπολίτου Ικονίου Ιακώβου Στεφανίδη τη 20η Σεπτεμβρίου 1955, διάκονος και τη 24η, ιδίου μηνός πρεσβύτερος

Εν συνεχεία υπηρέτησε εν Λονδίνω, Μάλτα, Μυτιλήνη ως Πρωτοσύγκελλος, Ι. Προιστάμενος του Ι. Ναού Αγίου Θεράποντος, ηγούμενος της Ι.Μ. Βλατάδων, καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ακαδημίας, Θεσσαλονίκης, αντιπρόεδρος του ιδρύματος πατερικών μελετών, διευθυντής εκκλησιαστκού οικοτροφείου και ι.προιστάμενος του Ι.Ναού Αγίου Νικολάου, Αχαρνών.

Λόγω των πολλών διοικητικών και ποιμαντικών χαρισμάτων του, η Εκκλησία της Ελλάδος, τον εξέλεξε Μητροπολίτη Ιερισσού στις 27.3.1981, λαβών τον γ' βαθμό της αρχιερωσύνης υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ.

Η χειροτονία του, τελέσθηκε δύο ημέρες μετά, τη 29η Μαρτίου, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, ενώ η ενθρόνιση του, τη 16η Απριλίου, παρουσία του Αντιπροέδρου της Ιεράς Συνόδου, Μητροπολίτου Μυτιλήνης Ιακώβου του Β' και του τοποτηρητού, Μητροπολίτου Σερρών και Νιγρίτης Κωνσταντίνου, του Γ'.

Ανέλαβε την διαποίμανση μίας μικρής Μητροπόλεως, με πολλά προβλήματα, την οποία κατέστησε όμως σπουδαία και μεγίστη με το πολυσχιδές και καρποφόρο έργο του.

Χειροτόνησε 88 νέους ιερείς, ανακαίνισε και επάνδρωσε την Ι.Μονή Αγίου Χριστοφόρου Αρναίας και ίδρυσε δύο ακόμη γυναικείες Ιερές Μονές, Αγίου Κοσμά και  Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Αναπαλαίωσε το παλαιό επισκοπείο, ανήγειρε νέο, εκ βάθρων, θεμελίωσε και εγκαινίασε νέους Ι.Ναούς, πνευματικά κέντρα, κατηχητικά σχολεία όλων των βαθμίδων, ίδρυση συσσιτίων, γηροκομείο, κατασκηνώσεις, εγαστήριο αγιογραφίας, αντιαιρετκά συνέδρια, ιερατικές συνάξεις, θεολογικά σεμινάρια, ίδρυμα αγάπης, και αναστήλωσε εκ βάθρων εις ένα μόνον έτος, τον κατεστραμμένο ολοσχερώς εκ πυρκα'ι'άς, Μητροπολιτικό Ναό, Αγίου Στεφάνου, Αρναίας.

Ιδρυτής του ραδιοφωνικού σταθμού "Μαρτυρία", τοπικού ετήσιου ημερολογίου και εκδότης εκκλησιαστικής εφημερίδος της Μητροπόλεως.

Δημιουργός του Ορθοδόξου Συνδέσμου νέων, "η Αγία Ακυλίνα" και του εργαστηρίου συντήρησης εκκλησιαστικών κειμηλίων, του Αγάπιου ιδρύματος.

Πολλοί οι άξιοι συνεργάτες του, κληρικοί και λαικοί που τον ακολούθησαν από την Μυτιλήνη, Θεσσαλονίκη, Άγιον Όρος και Αθήνα.

Φιλακόλουθος και φιλάγιος, ανέδειξε όλους τους τοπικούς Αγίους την Μητροπόλεώς του.

Η λειτουργική ζωή, ήταν το πρώτιστο μέλημά του.

Συγραφέας δεκάδων βιβλίων και αρθρογράφος, ερμήνευσε εξ' ολοκλήρου, την Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου.

Ως προς τον χαρακτήρα του, ήτο ιεροπρεπής και μεγαλοπρεπής.

Νουθετούσε μόνον όταν κήρυττε εντός της Θείας λατρείας.

Δεν κατείχε μία επιφανειακή σοβαροφάνεια αλλά ήτο καταδεκτικός και πρόσχαρης.

Δίδαξε με το ήθος του, την ανυπόκριτη ευγένεια, την αμνησικακία, την ευπρέπεια, την υπευθυνότητα, την ευγνωμοσύνη, την ακλόνητη πίστη, την αγάπη του προς την Θεοτόκο, την γαλήνη της ψυχής, εντός της Εκκλησίας.

Απέφευγε την έπαρση, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, την εκδίκηση, την αγένεια, την θρασύτητα, την ανυπακοή, την αδιαφορία και ειδικά την αχαριστία, την οποία και θεωρούσε μεγάλο αμάρτημα.

Αμέτρητες οι ευεργεσίες του, άπειρο το έλεός του, υποδειγματική η ταπείνωσίς του.

Εις το πρόσωπον του, διεκρίνονταν η χαρμολύπη του Σταυρού.

Λύπη διά την απώλεια των δικών του ανθρώπων και των πολλών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπισε με σθένος, καθ' όλη την διάρκεια της επιγείου ζωής του,  χαρά διά το μήνυμα της Αναστάσεως, "όπου ζωή εκ του τάφου ανέτειλλε".

Περιουσιακά στοιχεία δεν διέθετε, διότι γνώριζε την φθαρτότητα και το σύντομον, αυτής της προσκαίρου ζωής.

Αποταμίευε στο θησαυροφυλάκιο του ουρανού, ίνα καταστή έτοιμος εν τη ημέρα της κρίσεως, την οποία πάντοτε ανέφερε και υπενθύμιζε εις το ποίμνιόν του.

Έζησε ως απλός μοναχός εν ησυχία και υπομονή, διαμένων επί σειρά ετών εις την ερημική ζωήν του Ι.Προσκυνήματος Μ.Παναγίας, το οποίο και κατέστησε το πνευματικό κέντρο της Μητροπόλεώς του.

Τα δάκρυα δε των οφθαλμών του, όταν συγκινούνταν, ατενίζοντας το πρόσωπον της Θεοτόκου, ορατά δείγματα αγάπης και λατρείας προς Εκείνην και οδοδείκτες της αληθινής συντριβής της καρδίας του και της συνεχούς μετανοίας του, πρός όλους ημάς.

Ανεχώρησε, ως έτοιμος από καιρό, ημέρα Αναστάσεως, Κυριακή, 16η Σεπτεμβρίου 2012.

Η μνήμη του πάντοτε θα παραμένει αιωνία εις την ψυχήν όλων των πνευματικών του τέκνων, που δεν λησμόνησαν την αγάπη του και την προσφορά του...

Εύχου και υπέρ ημών, σεπτέ και αλησμόνητε Γέροντα.

Το έργο του συνεχίζει και επαυξάνει με όλο του τον ένθερμο ζήλο, ο κατά πάντα άξιος διάδοχός του, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιερισσού κ.Θεόκλητος.