Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη (εφημ. Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου Βόλου) Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού

Την ιαματική θεραπεία του Κυρίου μας, για ακόμη μία φορά ζήσαμε και σήμερα, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.

Μάλιστα, αυτή τη φορά, δεν θεράπευσε μόνο ένα πρόσωπο, αλλά τρία στο σύνολο. Δύο τυφλούς που τον ακολουθούσαν και έκραζαν οπίσω του ζητώντας Του την ίαση, όπως επίσης και έναν δαιμονιζόμενο.

Ένα χαρακτηριστικό που παρατηρούμε, λοιπόν, προ της ιάσεώς των, στο οποίο πρέπει να δώσουμε μεγάλη έμφαση, είναι η ερώτηση που ο ίδιος ο Χριστός παραθέτει σε εκείνους. «Πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι;».

Θέλει να διαπιστώσει την δύναμη της πίστεως από την οποία διακατέχονταν, συν το ότι να τους διδάξει πως μόνο με κραταιά και ισχυρή πίστη, μπορεί να συμβεί το θαύμα.

Ένα ακόμα ερώτημα που έχουμε ακούσει μέσα στις Ευαγγελικές περικοπές και στα θαύματα που είχε επιτελέσει ο Χριστός στους αδύναμους και πάσχοντες ανθρώπους, είναι το αν θέλουν οι ίδιοι να γίνουν υγιείς.

Βλέπετε, δεν επεμβαίνει πουθενά άνευ εγκρίσεως του ίδιου του ενδιαφερομένου, κάτι που θέλει να μας τονίσει το πώς είναι πραγματικά οι άνθρωποι που πιστεύουν σε Εκείνον.

Ο Χριστός, μας έχει χαρίσει την ελευθερία των κινήσεών μας, προσέξτε, όμως, διότι αυτός ο όρος παρερμηνεύεται πάρα πολλές φορές. Άλλο ελευθερία και άλλο ασυδοσία.

Η ελευθερία γεννάται μέσα από τη ζωή με τον Χριστό. Ο άνθρωπος που ζει σύμφωνα με τις εντολές Του, εκείνος ελευθερώνεται από τα πάθη και την φυσική συνέπεια αυτών, την αμαρτία.

Η ασυδοσία που πολλούς βολεύει, ώστε να αμαρτάνουν ανεξέλεγκτα και έπειτα να επικαλούνται το όνομα του Χριστού, θεωρώντας έτσι πως θα πάρουν το λεγόμενο «συγχωροχάρτι», δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συγκάλυψη της όλης εγωκεντρικότητας και υπνώσεως της συνειδήσεώς των.

Η συναίνεση της Παναγίας μας, της οποίας και σε λίγες μέρες θα εορτάσουμε την κοίμησή της, σε όλο το σχέδιο σωτηρίας του Θεού, μας φανέρωσε, όπως έχουμε ήδη διαπιστώσει, έναν Θεό βασιλέα, όχι όμως επίγειο, εξουσιαστικό, άδικο, καθήμενο πάνω σε έναν θρόνο και αμέτοχο, να δικάζει και να τιμωρεί τους ανθρώπους, αλλά έναν Θεό αγάπης, ταπεινότερο από τους ταπεινούς, σπλαχνικό, αγαθό, φιλάνθρωπο, ο Οποίος, όπως ακούμε σε όλες τις περικοπές, παρά την τέλεια Θεϊκή Του φύση, κινούνταν ανάμεσα στους ανθρώπους, πήγαινε από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό, ψάχνοντας να βρει τον πόνο των ανθρώπων και με τη δική τους άδεια να τους θεραπεύσει ελεύθερα, ανεκβίαστα και δίχως να ζητά ανταλλάγματα.

Αδελφοί μου, αυτός ο Χριστός που γνωρίσαμε στα Ευαγγέλια, ο Ίδιος που σήμερα θεράπευσε τρεις ανθρώπους, απαλλάσσοντάς τους από την ψυχική και τη σωματική αναπηρία, ο Χριστός του ελέους, είναι

Εκείνος που και σήμερα κάνει ορατή την παρουσία Του σε όλους μας, αρκεί εμείς να θέλουμε να Τον δούμε και στην ουσία να Τον ζούμε.

Ας φροντίσουμε, λοιπόν, αυτές τις άγιες και εόρτιες μέρες που διάγουμε, να ετοιμαστούμε όλοι, έτσι ώστε όταν θα έρθει και η σειρά μας να ερωτηθούμε για την δική μας πίστη, την δική μας θεραπεία από τον Ίδιο, αξίως, ακατακρίτως και με παρρησία, να τον δεχτούμε μέσα μας ως φάρμακο αθανασίας, πρώτα απ’ όλα της αιωνίου μας ψυχής και έπειτα του φθαρτού και εφήμερου σαρκίου μας.

Στεκόμαστε ιδιαίτερα στην ψυχή, που και αυτή κατά χάριν κερδίζει την αιωνιότητα, διότι και το θαύμα που συμβαίνει πολλές φορές χαρίζοντάς μας την σωματική αποκατάσταση, έχει ημερομηνία λήξης.

Όλοι οι ιαθέντες που περνούν από μπροστά μας, όπως και τούτοι οι άνθρωποι σήμερα, μπορεί προς στιγμήν και για κάποια έτη να έζησαν καλώς, μα και αυτοί είχαν όπως και όλοι μας ένα δεδομένο, κεκτημένο εξ αρχής της γεννήσεώς μας, τον τάφο.

Πέραν, λοιπόν, αυτού και του βιολογικού μας τέλους, μόνος βασιλεύς είναι ο Χριστός, άρχων ειρήνης και σωτηρίας των ψυχών ημών!

Αμήν.