Του Γιάννη Τσαρούχη

Αρχιμ. Ειρηναίος Χατζηεφραιμίδης
Καθηγητής ΠΔΜ

Φαντάρος το ’40 ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, πήγαινε, όπως αφηγήθηκε ο ίδιος, με μοτοσυκλέτα στον διοικητή του τάγματος, κρατώντας την εικόνα της «Παναγιάς της Νίκης».

Ξαφνικά βάρεσε συναγερμός. Και ενώ αυτός και ο μοτοσυκλετιστής έπεσαν πρηνείς, οι παρακείμενοι στρατιώτες από την Άρτα δεν έκαναν το ίδιο.

«Βρε συνάδελφε», του είπε ένας από δαύτους, «βαστάς την Παρθένα και φοβάσαι;».

Αυτά αφηγείται ο Γιάννης Τσαρούχης και είναι καταγεγραμμένα στο βιβλίο του Κ. Χατζηπατέρα "Μαρτυρίες ’40- ’41".

Αυτά διαβάζω και ’γω και ακούω το πικρό παράπονο και το αμειλικτο ε-ρώτημα του συνειδητού Χριστιανού:

-Βαστάς Σώμα και Αίμα Χριστού, και φοβάσαι;

Δηλαδή:

-Φοβάσαι να μεταδώσεις τη Θεία Κοινωνία σε πάνω από εννέα πιστούς;

-Φοβάσαι μη συγκρουσθείς με την πολιτική εξουσία, που σήμερα είναι και αύριο εκλείπει, ενώ Αυτό που μεταδίδεις είναι φάρμακο αθανασίας;

-Φοβάσαι μήπως κάνεις ανυπακοή… και αναπαύεις τη συνείδησή σου, λέγοντας ότι είμαι υπάκουος;

-Φοβάσαι να αντιπαρατεθείς, υπερασπιζόμενος αυτό που σου κληροδότησαν οι Πατέρες, και δη το: «Ου βασιλέως εστί το νομοθετείν τη Εκκλησία»;

-Φοβάσαι μήπως σε περιπαίξουν τα κανάλια που διαπνέονται από αντι-εκκλησιαστικό πνεύμα;

-Σε φοβίζει μήπως δεν αποδέχεσαι το κοσμικό πνεύμα που εισέρχεται ως ξένο και αλλότριο στην Εκκλησία;

-Φοβάσαι να εξεγερθείς, όταν βλέπεις να μας σέρνουν στα αστυνομικά τμήματα, επειδή κρατήσαμε τη γαλανόλευκη, βαμμένη με το αίμα μαρτύρων και ηρώων; Σιωπάς, ενώ βλέπεις να παραβιάζεται κατάφωρα η αρχή της αναλογικότητος;

-Γιατί μας αφήσατε να σκορπισθούμε και να γίνουμε «κατάβρωμα πάσι τοις θηρίοις του αγρού», όπως διαβάζω στον προφήτη Ιεζεκιηλ; Ξεχνάτε ότι ο Θεός θα μας εκζητήσει από τα δικά σας χέρια, καθώς λέγει ο ίδιος προφήτης;

-Φοβάσαι να μας κοινωνήσεις, ενώ εμείς τολμήσαμε να έρθουμε, έστω και κρυμμένοι στο σκοτάδι, ακόμη και στα μνήματα, γιατί απέξω ήταν τα όργανα της εξουσίας;

-Τελικά σε ποια χώρα ζω; Αναρωτιέμαι: Ζω στην Πατρίδα μου και δεν το ξέρω; Είναι έγκλημα να εκκλησιάζομαι, να κοινωνώ; Ή είμαι στη διωκομένη εκκλησία που μεγαλουργεί;

-Μήπως υπείκετε ακουσίως στην κοσμική εξουσία, που δικαιώνει το του Θουκυδίδη: «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει»˙ που σημαίνει: «Και την ανέκαθεν συνήθη σημασία των λέξεων μετέβαλαν εν τοις έργοις, κατά τη δική τους βούληση και ευχαρίστηση»;

-Φοβάσαι ν’ ανοίξεις τα φτερά σου και σαν χρυσαετός να χαρείς τη θύελλα η προτιμάς να είσαι λαγός, πτωξ, και να πτώσσεις, να μαζεύεσαι˙ δηλαδή, να είσαι πτωχός, φουκαράς;

Ελπίζω πως δεν φοβάσαι, γιατί κρατάς το δισκοπότηρο σφικτά κι αυτό σου δίνει δύναμη, θάρσος.

Δεν είσαι της «υποστολής», γιατί ο Θεός δεν σου έδωσε «πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού».

Αλλιώς, ουαί «τοις δειλοίς», κατά την Αποκάλυψη.