Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 18/08 22:45

koumentakis keimeno 5

Επί τη προς Κύριον εκδημία (15 Αυγούστου 2020, ανήμερα της Παναγίας) του πολιού Αρχιμανδρίτου Νικολάου Κουμεντάκη, ιδρυτού και προϊσταμένου του Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο πολύπαθο Μάτι της Αττικής, το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr αναδημοσιεύει βαρυσήμαντον άρθρο του στο φύλλο της εφημερίδας «Ὀρθόδοξος Τύπος», της 23ης και 30ής Ιανουαρίου 2009, που δημοσίευσεν επί τη συμπληρώσει τότε τριάντα ετών από της προς Kύριον εκδημίας του Μακαριστού Μητροπολίτου Χίου Ψαρών και Οινουσσών Χρυσοστόμου Γιαλούρη, Ιεράρχου έχοντος αταλάντευτον τον προσανατολισμόν στά θέσμια και ζώπυρα της Αγιωτάτης Ορθοδοξίας.

Επετειακώς, ὁ Αρχιμανδρίτης π. Νικόλαος Κουμεντάκης, πνευματικόν τέκνον τού αλήστου μνήμης Αρχιερέως, αποτυπώνει την ιερή προσωπικότητά του, αποκαλύπτοντας και στοιχεία αφορώντα στήν διαρρεύσασαν από της Κοιμήσεώς του τριακονταετίαν.

Ακολουθεί το εμπνευσμένο άρθρο:

Η ΓΗ ΕΣΙΓΗΣΕΝ.
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΩΜΙΛΗΣΕΝ!

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Νικολάου Κουμεντάκη, Ἱ.Ν. Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Μάτι Ἀττικῆς


Τό Σάββατον 29ην Νοεμβρίου 2008 συνεπληρώθησαν τριάκοντα συναπτά ἔτη ἀπό τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας τοῦ ἀλήστου μνήμης Μητροπολίτου Χίου Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν Χρυσοστόμου Γιαλούρη, ἑνός μεγαλωστί μεγάλου πνευματικοῦ καί ἠθικοῦ ἀναστήματος. Τριάντα ἔτη σιωπῆς τῆς γῆς καί ὁμιλίας τοῦ Οὐρανοῦ!

Προσφυῶς ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι ἡ Ἱστορία «πάσχει» ἀπό πρεσβυωπίαν·Ὅσο μακρύτερον αὐτῆς εὑρίσκονται τά γεγονότα, τόσον εὐκρινέστερα τά «βλέπει» καί τά ἀξιολογεῖ.

Πολλῷ δέ μᾶλλον, ὅταν πρόκειται περί προσώπων καί ζητημάτων ἱερῶν.

Ἔτσι, τώρα πλέον, μετά παρέλευσιν τριῶν δεκαετιῶν ἀπό τῆς Κοιμήσεως τοῦ σεπτοῦ Ἱεράρχου, ἀλλά καί τεσσάρων ἐτῶν ἀπό τῆς Ἀνακομιδῆς τῶν κεχαριτωμένων τιμίων λειψάνων του, καθηκόντως λύομεν τήν πολυετῆ σιωπήν.

Ὁ μακαριστός Ἀρχιερεύς «τελειωθείς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς» (Σοφία Σολομῶντος δ΄13). Εἰς ἡλικίαν μόλις 62 ἐτῶν, ἀνεχώρησε τήν 29ην Νοεμβρίου 1978, πρός συνάντησιν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ, τόν Ὁποῖον ἔργοις καί λόγοις ἀφωσιωμένως καί αὐταπαρνητικῶς ὑπηρέτησεν, ἐπαξίως ἱστάμενος εἰς τόπον καί τύπον Του.

Πρώτη ἀποτύπωσις τῆς ἐπιγείου ἁγιοπνευματικῆς παρουσίας καί πορείας τοῦ ἐκ Ψαρῶν καταγομένου Ἱεράρχου Χρυσοστόμου, ἡ ἠγαπημένη ἰδιαιτέρα πατρίς του ἡ νῆσος Λέσβος –διά τήν ἀκρίβειαν, τό Παλαιοχώριον τῆς ἐπαρχίας Πλωμαρίου- ὅπου τό 1916 ἐγεννήθη, ἐγγονός ὤν ἐκ μητρός τοῦ σοφοῦ καί πολυπράγμονος Ἱερέως καί διδασκάλου -ἔχοντος γνώσεις ἰατρικάς καί νομικάς- π. Βασιλείου Πανανῆ.

Πρωτότοκος, ὀκτώ ἀδελφῶν, ὁ κατά κόσμον Εὐστάθιος Γιαλούρης, ἔμεινεν ὀρφανός πατρός δωδεκαετής, στοργικότατα φροντισθείς ὑπό τῆς ἐναρέτου μόλις τριακονταπενταετοῦς μητρός του Εἰρήνης, τήν ὁποίαν ὁ ἴδιος μετά παρέλευσιν δεκαετιῶν ἔκειρε Μοναχήν, ὀνομάσας Ἑρμιόνην.

Καλλιφωνότατος καί μουσικολογιώτατος, ὁ νεαρός Εὐστάθιος, διωρίσθη πρωτοψάλτης τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Πλωμαρίου, εἰς ἐφηβικήν ἡλικίαν!

Πνευματικός του τότε χειραγωγός (ὅπως καί τοῦ συμπατριώτου του Ἰωάννου Μαλλιαροῦ, ἐν συνεχείᾳ Μητροπολίτου Μηθύμνης Ἰακώβου) ἦτο ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Κορνήλιος Μαρμαρινός, τόν ὁποῖον μετά παρέλευσιν δεκαετιῶν ὁ πάλαι ποτε πνευματικός υἱός του, Ἀρχιερεύς πλέον Χρυσόστομος, προέπεμψεν εἰς τήν αἰωνιότητα, ὡς Μητροπολίτης Χίου.

Ἀριστεύσας ἐπεράτωσε τάς ἐγκυκλίους σπουδάς, καθώς καί τάς πανεπιστημιακάς, μολονότι λόγῳ τῆς ἀνεχείας καί τῆς πολλῆς μελέτης, προσεβλήθη ἐλαφρῶς ἀπό πνευμονικόν νόσημα.

Ἐκάρη Μοναχός εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου Ὑψηλοῦ Λέσβου, λαβών τό ὄνομα Χρυσόστομος.

Ἐχειροτονήθη τό 1941 εἰς Διάκονον καί τό 1949 εἰς Πρεσβύτερον, προχειρισθείς συνάμα εἰς Πρωτοσύγκελλον τῆς Μητροπόλεως Μυτιλήνης Ἐρεσσοῦ καί Πλωμαρίου.

Ἐκτελῶν εὐσυνειδήτως τά καθήκοντα τοῦ Πρωτοσυγκέλλου καί Ἱεροκήρυκος, ἠσχολήθη μετά πολλής ἐπιτυχίας εἰς τό ἱερόν κήρυγμα –ὄντως Χρυσόστομος ἀναδειχθείς- τά κατηχητικά σχολεῖα, τήν θρησκευτικήν ἀρθρογραφίαν καί τό περιοδικόν τῆς Μητροπόλεως «Ὁ Ποιμήν», τό ὁποῖον καί διηύθυνε.

Μοναδικός γνώμων τῆς διακονίας του ὡς Πρωτοσυγκέλλου καί Ἱεροκήρυκος, ἡ λεπτεπίλεπτος ἱερατική συνείδησις, ἡ ὁποία ποτέ δέν τοῦ ἐπέτρεψε νά «συσχηματίζεται μετά τοῦ αἰῶνος τούτου» καί τῶν πάσης φύσεως θιασωτῶν αὐτοῦ, μετά τῶν ὁποίων πεπαρρησιασμένως συνεκρούσθη...

Μετατεθείς τό 1954 εἰς Ἀθήνας, ὑπηρέτησε δι’ ὀλίγους μήνας ὡς προϊστάμενος τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ἀμπελοκήπων καί ἐν συνεχείᾳ ἐπί δωδεκαετίαν καί πλέον – ὅπου καί ἀφῆκεν ἐποχήν- μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς εἰς Ἀρχιερέα προαγωγῆς του, ὡς προϊστάμενος καί ἱεροκῆρυξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος πολιούχου Πειραιῶς, διευθύνων συγχρόνως τό «Πνευματικόν Φροντιστήριον Κληρικῶν Ἑλλάδος», ἐν τῇ Μονῇ Πεντέλης, καθώς καί τό «Φροντιστήριον Κατηχητῶν τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας», λαβών τόν ἔπαινον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διά τήν ὅλην δραστηριότητά του.

Οἱ παλαιοί Πειραιεῖς ἐνθυμούμεθα, τάς Κυριακάς, τόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος νά μή χωρᾶ τά πλήθη τῶν πιστῶν, οἵτινες προσέτρεχον ἀπό διάφορα σημεῖα τῆς Ἀττικῆς (ἀκόμη καί ἀπό νήσους τοῦ Σαρωνικοῦ) διά νά τόν δοῦν ἱερουργοῦντα ἱεροπρεπῶς, νά τόν ἀκούσουν ψάλλοντα καλλικελάδως καί ὁμιλοῦντα χρυσορρημόνως, νά λάβουν τήν θεοπειθῆ εὐχήν του.

Συχνά συνωθούμενοι ἔξω τοῦ Ναοῦ, ὑπό βροχήν καί ψύχος!.. Μέγα τό πλῆθος, δόξα τῷ Θεῷ!
Ἡ ἀναξιότης μου ἠργάζετο εἰς τό βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ἡ Ζωή», ἐπί τῆς ὁδοῦ Καραΐσκου εἰς τόν Πειραιᾶ καί ζωηρότατα ἐνθυμοῦμαι πάντα ταῦτα.

Μάλιστα τόν ἐνθυμοῦμαι δεινῶς συκοφαντηθέντα, καθώς καί τόν Ἅγιον Νεκτάριον, νά ἔρχεται μεσημβρινάς ὥρας εἰς τό βιβλιοπωλεῖον καί ἀφοῦ ἐκλείετο ἡ θύρα, ἔπιπτεν ἐπί τῶν γονάτων, κατά γῆς εἰς τό βάθος τοῦ καταστήματος, προσευχόμενος μετά δακρύων, ὥστε νά συγχωρήσῃ ὁ Κύριος τούς συκοφάντας του καί νά μή σκανδαλίζεται καμμία ψυχή!..

Παρ᾿ αὐτῷ, συγκλονισμένος, ἐγονυπέτουν καί ἐγώ. Στιγμαί μοναδικαί, ἁγιοπατερικαί, πλήρεις ἱερῶν ἐμπειριῶν καί θείων εὐλογιῶν!..

Ἐν Ἀθήναις εὑρισκόμενος, ἔδιδε πολλάς διαλέξεις ἐπί θεμάτων κοινωνικοθρησκευτικῶν, εἰς τάς αἰθούσας τοῦ «Παρνασσοῦ», τῆς «Ἑταιρείας Φίλων τοῦ Λαοῦ», ἐπίσης τοῦ «Πειραϊκοῦ Συνδέσμου», τοῦ Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς ὡς καί διαφόρων σχολῶν καί συλλόγων ἐπιστημονικῶν, προσέφερε δέ τάς ὑπηρεσίας του καί πρός τήν Ἀποστολικήν Διακονίαν.

Ἱκανά πονήματά του ἐξεδόθησαν ὑπ᾿ αὐτοῦ κατά καιρούς, ὅπως «Τό Τρίπτυχον τῆς Κοινωνίας» (Ἱερεύς, μήτηρ, διδάσκαλος), «Ἡ Μουσική τῆς Ὀρθοδοξίας», «Ὁ Πνευματκός καί τό ἔργον του», «Ἡ Γυναίκα στήν βιοπάλη», «Τρομερά ἡ εὐθύνη», «Ἀνατομία τῆς ἐποχῆς», «Ὑπερήφανοι διά τήν Ὀρθοδοξίαν μας», «Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρός τόν σύγχρονον κόσμον» ὁμιλία -ἐντολῇ τῆς Ἱ. Συνόδου- κατά τόν Ἑσπερινόν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἐπί τοῦ βράχου τοῦ Ἀρείου Πάγου, «Ὀρθόδοξος λατρεία καί ὑμνωδία», «Τήν Διακονίαν σου πληροφόρησον», «Τό μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας» ἐκδοθέν μνημειῶδες «χρυσοστομικόν» κήρυγμά του, τό ὁποῖον –κατ’ ἀνάθεσιν τῆς Ἱ. Συνόδου ἐξεφώνησεν εὐθαρσῶς εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν Ἀθηνῶν κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας, 27 Φεβρουαρίου 1972, ἐπί παρουσίᾳ τοῦ ἀντιβασιλέως καί μελῶν τῆς κυβερνήσεως, προκαλέσας «κραδασμούς» καί «ἐνοχλήσεις» μέ τόν ἐλεγκτικόν καί τομώτατον λόγον του... Ἡ μνημειώδης ὁμιλία ἐξεδόθη, ἐν συνεχείᾳ, αὐτοτελῶς ὑπό τοῦ ἰδίου.

Ἀναγινώσκομεν εἰς τήν σελίδα τῆς ἀφιερώσεως: «Τό παρόν κείμενον ἀποτελεί ὁμιλίαν, ἀπαγγελθεῖσαν, κατ᾿ ἀνάθεσιν καί ἐπί παρουσίᾳ τῆς Ἱ. Συνόδου, ἐν τῷ Ἱ. Καθεδρικῷ Ναῷ Ἀθηνῶν τήν 27ην Φεβρουαρίου 1972 Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπί παρουσίᾳ ἐπίσης, τοῦ Ἀντιβασιλέως καί Μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως.

Δημοσιευθεῖσα ἐν τῷ ἐπισήμῳ Δελτίῳ «Ἐκκλησία», ἀναδημοσιεύται ἤδη ἐπιμελείᾳ τοῦ ὁμιλητού ὡς ἀκριβῶς ἐξεφωνήθη καί ἀφιεροῦται εἰς τήν σεπτήν μνήμην τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος Χρυσοστόμου Β΄(τοῦ Χατζησταύρου), φορέως τῶν Ὀρθοδόξων Παραδόσεων καί ἀγωνιστοῦ Ἱεράρχου, θεοφιλῶς ποιμάναντος τήν Ἐκκλησίαν ἐν δυσχειμέροις καιροῖς· Εὐλαβῶς + Χ. Χ.».

Ἐπίσης πονήματά του: «Θεσμός παρεξηγημένος» (ὁ Μοναχισμός), «Ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι» κ. ἄ… Ἄρθρα καί μελέται του ἐπί θεμάτων ποιμαντικῶν, ἐδημοσιεύθησαν εἰς τά περιοδικά «Ἐκκλησία», «Ἐφημέριος», «Γρηγόριος Παλαμᾶς», «Ἀνάπλασις», «Ἐνορία», «Ἱεροψαλτικά Νέα», ὡς ἐπίσης καί ἕτερα ἐπί ζητημάτων ἐπικαίρων ἐθνικοθρησκευτικῶν εἰς περιοδικά καί ἐφημερίδας Μυτιλήνης, Ἀθηνῶν καί Πειραιῶς.

Ἐν Ἀθήναις καί Πειραιεῖ ἵδρυσε τόν Σύλλογον «Ἁγία Φιλοθέη Ἀθηναία», παιδικά συσσίτια, «Ἱματιοθήκην τοῦ πτωχοῦ», δανειστικάς βιβλιοθήκας καί τήν «Πρόνοιαν τῶν ναυτικῶν καί ξενιτευμένων», καθιερώσας μάλιστα καί εἰδικήν καθ᾿ ἑβδομάδα δέησιν ὑπέρ αὐτῶν, μετά συντόμου ὁμιλίας πρός τάς οἰκογενείας των.

Ἐν συνεχείᾳ εἰς τήν Χίον ἵδρυσεν τό ὀρφανοτροφεῖον "Ἐκκλησιαστική Στέγη", γευματίζων ὁμοῦ μετά τῶν τροφίμων μαθητῶν καί προσωπικῶς-ἐνεργῶς ἐνδιαφερόμενος διά τήν προκοπήν των εἰς τά μαθήματα καί τήν διαγωγήν ἀσφαλῶς· ἐπίσης καί ἐκεῖ ἵδρυσε συσίτια, τήν πρόνοιαν τῶν ναυτικῶν καί τῶν οἰκογενειῶν των κ.π.ἄ..

Κατά τάς ἀρχιερατικάς ἐκλογάς τῆς 17ης Νοεμβρίου 1965, διά μίαν ψῆφον δέν ἐξελέγη Μητροπολίτης Χίου, τό ὁποῖον ὅμως ἐσυνέβη τόν Ἰούνιον τοῦ 1967.

Ὡς Μητροπολίτης Χίου ἐποίμανε θεοφιλῶς τό ἐμπεπιστευμένον αὐτῷ ποίμνιον, ἔχων ὡς γνώμονα τῆς ποιμαντικῆς του αὐτό τό ὁποῖον ἐγράφη καί ὡς ἐπιτύμβιον «Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου καί δώσω σοι τόν στέφανον τῆς ζωῆς (Ἀποκάλυψις β΄10) στερρῶς ἔχων περί τήν Πίστιν, τῆς ἡμετέρας Παραδόσεως θερμότατος ὤν πρόμαχος καί ὑποστηρικτής.

Τά ἀρχιερατικά-ποιμαντικά του καθήκοντα ἐξετέλη μέ γνώμονα ἀφ᾿ ἑνός τό συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας –ἥν ὄντως ὡς Μητέρα ἠγάπα- καί ἀφ᾿ ἑτέρου τήν πρός τόν πλησίον πατρικήν στοργήν, τόν ὁποίον «ὡς ἑαυτόν» ἠγάπα, κατά τό λόγιον τοῦ Κυρίου.

Μέχρι σήμερον πολλοί πολλά ἐμαρτύρουν καί μαρτυροῦν διά τήν φιλανθρωπικήν δραστηριότητά του καί κυρίως διά τάς μεθόδους του ἀποσιωπήσεως καί ἀποκρύψεως αὐτῆς.

Ἡ σχέσις του τόσον μέ τό χρῆμα ὅσον καί μέ τήν ἀνθρωπίνην δόξαν, ἦτο ἐχθρική! Μέλημά του ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν, «ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανεν» (Πρός Ρωμαίους ε´8 –ἰδιαιτέρως ἀγαπημένη του ἔκφρασις –πρός δόξαν Θεοῦ.

Συχνά – πυκνά ἔλεγεν: Ἡ Ἐκκλησία δέν κάνει πολιτικήν. Μίαν μόνον πολιτικήν γνωρίζω «τό ναί ναί καί τό οὐ οὐ».

Ἀκόμη: «Προτιμῶ ἱπτάμενος ὡσάν ἀετός νά πέσω, παρά ἕρπων ὡσάν ἑρπετόν νά ζήσω. Οἱ ἀετοί πίπτουν, δέν κύπτουν!».

Ἐπίσης «Δέν ἀνήκω, δόξα τῷ Θεῷ, εἰς τούς ἀνθρώπους ἐκείνους οἱ ὁποίοι ἔχουν μίαν μόνον ἀρχήν, νά μή ἔχουν καμμίαν ἀρχήν – γνωστοί ὀσφυοκάμπται – μέλη τῆς ὀργανώσεως ΟΦΑ, πού σημαίνει ὅπου φυσᾶ ὁ ἄνεμος!».

Ἡ ἀταλάντευτος εὐαγγελική θεώρησις τῶν πραγμάτων, κατά τήν ἑνδεκαετῆ ποιμαντορίαν του, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νά ἀγαπηθῇ μεγάλως ἀπό αὐτούς οἱ ὁποίοι θέλουν ζῶσαν καί ἀνύστακτον τήν ποιμαίνουσαν Ἐκκλησίαν καί τούς ταγούς της, ἀλλά καί νά πολεμηθῇ σφοδρῶς ἀπό σκοτεινάς -καί ὄχι μόνον- δυνάμεις…

Ἐκοιμήθη «ἐπί τῶν ἐπάλξεων» πραγματοποιῶν ποιμαντικήν ἐπίσκεψιν –μολονότι σοβαρῶς ἦτο κλονισμένη ἡ ὑγεία του- εἰς ὀρφανοτροφεῖον τῆς Χίου, τήν Τετάρτην 29ην Νοεμβρίου 1978, εἰς ἡλικίαν μόλις 62 ἐτῶν.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία ἐψάλη εἰς τόν καθεδρικόν Ναόν τῶν Ἁγίων Μηνᾶ Βίκτωρος καί Βικεντίου, τό Σάββατον 2 Δεκεμβρίου, συγχοροστατούντων τῶν Μητροπολιτῶν Μυτιλήνης Ἰακώβου ὡς τοποτηρητοῦ, Κερκύρας Πολυκάρπου καί Ὕδρας Ἱεροθέου, συμπροσευχομένου τοῦ ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς χιακοῦ λαοῦ.

Μεταξύ τῶν ὅσων εἶπεν ὁ τοποτηρητής Μητροπολίτης, ἀπευθυνόμενος πρός τόν κεκοιμημένον Ἱεράρχην, ἦτο καί τοῦτο: «Χρυσόστομε, τόσον οἱ λόγοι σου, ὅσο καί τά ἔργα σου ἦσαν ἀσφαλῶς ἀρεστά εἰς τόν Θεόν, ὄχι ὅμως πάντοτε καί εἰς τούς ἀνθρώπους τοῦ αἰῶνος τούτου…».

Ὁ τότε Ἱεροκῆρυξ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Χίου Ἀρχιμανδρίτης π. Νίκων Χαρέας μετά ζωηρᾶς συγκινήσεως ἐτόνισεν ὅτι πρό τοῦ ἐνταφιασμοῦ ἠσπάσθη τήν δεξιάν τοῦ χειροτονήσαντος αὐτόν Ἀρχιερέως καί τήν ἠσθάνθη θερμήν, παρ᾿ ὅ,τι εἶχον παρέλθει τρεῖς-τέσσαρες ἡμέρες ἀπό τῆς Κοιμήσεως!..

Ἐτάφη ὄπισθεν τοῦ ἁγίου Βήματος τοῦ Καθολικοῦ τῆς Ἱ. Νέας Μονῆς, σημεῖον εἰς τό ὁποῖον ἐκάθητο μελετῶν καί συγγράφων, ἔχων πρό ὀφθαλμῶν τήν πόλιν τῆς Χίου καί τά πέριξ, τό Αἰγαῖον καί τά Μικρασιατικά παράλια τῆς Ἰωνίας.

Παραπλεύρως εὑρίσκεται μυρτιά -«μυρσινιά» ὅπως τήν λέγουν εἰς τήν Χίον- τήν ὁποίαν ἐφύτευσεν εἰς ἀνάμνησιν τῆς θαυμαστῆς εὑρέσεως –ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων Νικήτα, Ἰωσήφ καί Ἰωάννου– τῆς ἐφεστίου εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Νεαμονητίσσης, πρό χιλίων περίπου ἐτῶν.

Ἡ Καθηγουμένη Γερόντισσα Μαριάμ Μανιοῦ -ἐκ Μεσαγροῦ Λέσβου ὁρμωμένη- πολλοί πατέρες, ἀλλά καί προσκυνηταί μαρτυροῦν διάφορα «σημεῖα» ἐπί τοῦ τάφου τοῦ Μητροπολίτου Χρυσοστόμου καί πέριξ αὐτοῦ, κατά τήν διάρκειαν τῶν εἴκοσι ἕξ ἐτῶν, ἀπό τοῦ ἐνταφιασμοῦ του.

Ἡ Ἀνακομιδή τῶν τιμίων λειψάνων του ἔλαβε χώραν, κατόπιν σχετικῶν προφορικῶν καί ἐγγράφων παρακλήσεων τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας Χίου –λόγῳ ἀνασκαφῶν εἰς τόν πέριξ τοῦ τάφου αὔλειον χῶρον τῆς Μονῆς –τήν Παρασκευήν 1ην Ὀκτωβρίου 2004, ἀφοῦ προηγήθη Θεία Λειτουργία καί ἐπιμνημόσυνος δέησις, τάς ὁποίας ἐτέλεσεν ὁ ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Ἱεράρχου χειροτονηθείς Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Χίου Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οικουμενικοῦ Θρόνου κ. Δημήτριος Γεόμελος, πλαισιούμενος ὑπό ἄλλων ἱερέων.

Κατά τήν Ἀνακομιδήν, μεγίστην ἀγαλλίασιν καί ἀνεκλάλητον χαράν ἠσθάνθησαν οἱ παρευρισκόμενοι, ἀπό τήν ἄρρητον εὐωδίαν, ἡ ὁποία κατά κύματα ἐξήρχετο τοῦ τάφου, πηγήν ἔχουσα τά χαριτόβρυτα κροκοβαφῆ Λείψανα τοῦ μακαριστοῦ Ἱεράρχου Χρυσοστόμου!

Εὐωδία λεπτή, ὑπερκόσμιος, θεία εὐωδία ἡ ὁποία διεχέετο εἰς ἅπασαν τήν περιοχήν, ὡς μαρτυροῦν ἡ Καθηγουμένη τῆς Μονῆς Μαριάμ Μανιοῦ, ὁ Ἐφημέριος καί Πνευματικός αὐτῆς Ἀρχιμανδρίτης π. Διονύσιος Παπανικολάου, λοιποί κληρικοί, λαϊκοί, φύλακες τοῦ σκευοφυλακίου –μουσείου τῆς Μονῆς καί ἄλλοι.

Ἀξιοσημείωτον, ἐπίσης, εἶναι ὅτι τά ράσα καί αἱ χεῖρες τοῦ διενεργήσαντος τήν Ἀνακομιδήν Ἱερέως κ. Ἰωάννου Μπογῆ, ἐφημερίου νῦν τοῦ Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Τρουλωτῆς πόλεως Χίου, ἀλλά καί ὅσων ἄλλων ἤρχοντο εἰς ἐπαφήν μέ τά ἱερά ἐντάφια, εὐωδίαζον ἐπί μακρόν, πέραν τῆς ἑπομένης!..

Μάλιστα, δύο Ἁγιορεῖται πατέρες, ὁ Ἱερομόναχός π. Νικόδημος Γέρων καί ὁ Μοναχός Τιμόθεος Ἀδελφός τῆς Ἱερᾶς Καλύβης Ἁγίου Γεωργίου Νέας Σκήτης –ἀγνοοῦντες τό γεγονός τῆς Ἀνακομιδῆς- ἐπισκεφθέντες τήν ἑπομένην 2αν Ὀκτωβρίου τήν Νέαν Μονήν, μέ τήν συνοδείαν Χίου Κληρικοῦ καί ἀστυνομικοῦ (καί αὐτῶν, ἐπίσης, μή γνωριζόντων τά τῆς προλαβούσης Ἀνακομιδῆς) ἀντελήφθησαν, μόλις ἀπεβιβάσθησαν τοῦ ὀχήματος, τήν εὐωδίαν εἰς τήν ἀτμόσφαιραν καί ὁδηγούμενοι ὑπ᾿ αὐτῆς, κατηυθύνθησαν πρός τό σημεῖον ὅπου εἶχε συγκεντρωθεῖ χῶμα ἐκ τοῦ ἀνεωγμένου τάφου!

Ἡ εὐωδία αὕτη ἤρχισεν ἐξερχομένη τοῦ τάφου, ἀπό τήν προηγούμενην ἡμέρα τῆς Ἀνακομιδής, Πέμπτην τριακοστήν Σεπτεμβρίου 2004, ὅταν τό συνεργεῖον τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας, ἐπραγματοποίησε προεργασίαν ἀφαιρέσεως ἐπιτυμβίων μαρμάρων, παρουσίᾳ παραγόντων τῆς Μονῆς!

Ἡ Καθηγουμένη ἐκινήθη πρός τό κωδωνοστάσιον, διά νά σημάνῃ, ἀλλά καί νά εἰδοποιήσῃ πρός διαφόρους κατευθύνσεις τηλεφωνικῶς. Ὅμως παρεκλήθη ὑπό τινων ἐκ τῶν παρισταμένων, ὅπως τηρηθῇ –ὅπερ καί τελικῶς ἐσυνέβη- αὐστηρά «γραμμή» χαμηλῶν τόνων, ὑπαγορευομένη ὑπό τῆς δεούσης προσοχῆς, διακρίσεως καί τῆς εὐνοήτου «μυστικῆς» προσεγγίσεως τοῦ ἱεροῦ τούτου στοιχείου.

Ὅμως τό ἁγιοπνευματικόν γεγονός διεδόθη ἀπό στόματος εἰς στόμα, ὡς ἐμφαίνεται καί ἀπό διάφορα δημοσιεύματα τοῦ Τύπου.

Ἐνδεικτικῶς: Χιακή ἐφημερίς «Ὁ Πολίτης» τῆς 21ης καί 22ας Ἰουνίου 2005, ἐννέα δηλαδή ὁλοκλήρους μήνας μετά τήν Ἀνακομιδήν, ὑπό τούς τίτλους: «Ἄρωμα μύρου ἀναβλύζει ἀπό τόν τάφο τοῦ Χρυσοστόμου» καί «Ἀπό τόν Ὀκτώβριον… Ἀρωματική ἐπίθεση διαρκείας»!

Κατακλείοντας τάς λιτάς αὐτάς γραμμάς, ἀναφωνοῦμεν τό χρυσοστομικόν «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν» καί «Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός» (Γ΄Βασιλειῶν Ιη΄10), τά ὁποῖα συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως εἶχεν εἰς τά χείλη του, ὁ ἀλήστου μνήμης Ἀρχιερεύς.

-Νά ἔχωμε τάς Θεοπειθεῖς εὐχάς καί εὐλογίας του·

Ἀρχιμανδρίτης
Νικόλαος Κουμεντάκης
Μάτι Ἀττικῆς

koumentakis keimeno 1

koumentakis keimeno 1

koumentakis keimeno 1

koumentakis keimeno 1

koumentakis keimeno 1

Εμφανίσεις: 304216
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: