Γράφει ο π. Κωνσταντίνος Κατσουλιέρης*

Είναι αρκετά λυπηρό να διαβάζεις από πολλούς άστοχες δηλώσεις περί ανατολής και δύσης, ακόμα και από εκκλησιαστικούς άνδρες· συγκεκριμένα δε περί κακής ανατολής και πιο κακής δύσης, η οποία μάλιστα μας πουλάει, με αιτία κυρίως το πρόβλημα με την Τουρκία γενικά και με αφορμή την τελευταία είδηση περί της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Τέτοιες συζητήσεις υπάρχουν βεβαίως από το μεσαίωνα! Μπορούμε να σκεφτούμε όμως με έναν πιο παραγωγικό και έξυπνο τρόπο.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καλός και κακός απέναντι σε κάποιον αλλά το πως οχυρώνεται ο καθένας απέναντι σε συμπεριφορές που σίγουρα θα εκδηλωθούν.

Νομίζω πως όλοι συμφωνούν ότι η μετοχή μας στην ευρωπαϊκή αυτή ένωση χωρών είναι στρατηγικής σημασίας αλλά από μόνη της η συμμετοχή δε μας βοηθά αν δεν κινηθούμε και εμείς παραγωγικά.

Εννοώ πως κανείς δε θα μας βοηθήσει αν και εμείς δε βοηθήσουμε τον εαυτό μας αγωνιζόμενοι στην παγκόσμια σκακιέρα παίρνοντας από μέρους μας όλα τα απαραίτητα μέτρα και τοποθετώντας σε θέσεις κλειδιά ανθρώπους με ικανότητες.

Να μη καταντήσουμε σαν τους βυζαντινούς που λίγο πριν την άλωση έστειλαν αίτημα για βοήθεια από τη δύση και βεβαίως αυτή η βοήθεια δεν ήρθε ποτέ γιατί όλοι εκτίμησαν πως το παιχνίδι ήταν χαμένο.

Αν φτάνεις δηλαδή στο σημείο να έχεις εξουθενωθεί και απλώς παρακαλάς για μια οποιαδήποτε βοήθεια, σίγουρα δεν θα ρισκάρει κανείς.

Το ίδιο περίπου συνέβη και στην Κύπρο. Όταν αφήνεις άλλοτε παραθυράκια και άλλοτε ορθάνοιχτες πόρτες εσύ ο ίδιος απέναντι σε έναν επιθετικό και προκλητικό γείτονα τότε είναι βέβαιο τι θα γίνει.

Όταν πάλι αφήνεις τον γείτονα να μπαίνει μέσα στο έδαφός σου και μετά ζητάς από συμμάχους να σε βοηθήσουν, πάλι να μη περιμένεις να σε σώσουν, αφού εσύ έχεις επιτρέψει αυτή την κατάσταση!

Με δυο λόγια οι άλλοι δεν πρόκειται να ριψοκινδυνέψουν για εσένα όταν ακριβώς εσύ δεν φροντίζεις πριν κινδυνέψεις να μην κινδυνέψεις.

Όταν η μάχη όμως είναι αμφίρροπη και εσύ ξέρεις τι να κάνεις, τότε θα έρθουν και άλλοι γύρω σου, όχι απαραίτητα γιατί θέλουν να βοηθήσουν μόνο εσένα αλλά επειδή δε θέλουν να κυριαρχήσει ο άλλος.

Το συμπέρασμα είναι εν τέλει η διαρκής επαγρύπνηση και η αξιολογική στελέχωση κρίσιμων δημοσίων θέσεων από ανθρώπους σοβαρούς και ικανούς, πάνω από κομματικές αποχρώσεις και αλληλοεξυπηρετήσεις.

Το ίδιο οφείλει να πράττει και να κηρύττει και η εκκλησία μας, όχι μόνο για τα εθνικά μας θέματα, για τα οποία σαν πνευματική τροφός του έθνους αγωνιά αλλά και για τα του οίκου της!

* Ο π. Κωνσταντίνος είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου - Παραλίας Αυλίδος