Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 05/08 23:20

metamorfosi56

Του μοναχού Παταπίου Καυσοκαλυβίτου στην Romfea.gr


Μεταρσιωμένοι, ὡς ἀπό ἄλλο θεοβάδιστο ὄρος Θαβώρ, ἀφήσαμε, ἄλλοι ἀπό ἐμᾶς τό κατανυκτικό καί κατάγραφο καθολικό τῆς ἱερᾶς Μονῆς Παντοκράτορος, καί ἕτεροι τό καθολικό της σεβάσμιας Μονῆς Κουτλουμουσίου μέ τό ἀριστουργηματικό ξυλόγλυπτο τέμπλο πού τήν ξεχωρίζει.

Ἀμφότερα τά εὐλογημένα αὐτά κοινόβια ἔχουν ἀφιερωθεῖ ἀπό τούς κτίτορές τους στή δεσποτική ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Ἦταν μία ἐξαιρετικά θερμή νύκτα, μιά πού ἡ Μεταμόρφωση πέφτει τό κατακαλόκαιρο καί οἱ θερμοκρασίες εἶναι συνήθως ὑψηλές.

Παρηγοριά γιά ὅσους πανηγύρισαν στήν πρώτη Μονή ἡ θαλάσσια αὔρα, πού ἔστελναν τά καταγάλανα νερά τοῦ Αἰγαίου καί στή δεύτερη, ἡ δροσιά ἀπό τά βαθύσκια δάση καστανιᾶς πού αἰῶνες τώρα τήν περιβάλλουν.

Ἁγιορεῖτες μοναστές προσευχόμασταν ὅλη τή νύκτα μαζί μέ τούς εὐλαβεῖς προσκυνητές. Συνάμα συναγρυπνούσαμε νοερά καί μέ τούς προφῆτες Μωϋσῆ καί Ἠλία ἀλλά καί τούς τρεῖς πρόκριτους Μαθητές τοῦ μεταμορφωθέντος Χριστοῦ μετέχοντας στήν ἀπρόσιτη θεϊκή ἔλλαμψη, προσλαμβάνοντας ὅπως καί ἐκεῖνοι, φῶς ἐκ Φωτός.

Κατά τή θεολογικώτατη αὐτή ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως ἡ ἐκκλησιαστική μας ποίηση ἀνέρχεται στό ζενίθ της, κυρύττουσα τήν μέλλουσα ἀνάσταση καί τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου διά τῆς Μεταμορφώσεως, τοῦ θανάτου καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος.

Ἀγρυπνῶντας ἄδοντες καί ψάλλοντες καί «ἀναβάντες», κατά κάποιον τρόπον, μέσα ἀπό τήν πράγματι κοπιῶδη αὐτή ὁλονυκτία, ὡς «φιλοθεάμονες τῶν ὑπέρ νοῦν καί φιλήκοοι», δέν βραδύναμε νά ἀνυψωθοῦμε αἰσθητά «εἰς ὕψη νοητά», γιά νά ἐποπτεύσουμε μυστικά τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου, τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, πού ἀστράπτει μέ τίς θεϊκές Του ἀκτῖνες καί καταυγάζει ὅλη τήν δημιουργία.

Στά νοητά αὐτά ὕψη, μέσῳ τῆς προσευχῆς καί τῆς θείας λατρείας, κατά τήν διάρκεια τῆς πανηγυρικῆς ἀγρυπνίας, πάντες οἱ παρευρισκόμενοι, μοναχοί καί λαϊκοί αἰσθανθήκαμε ὅτι βρεθήκαμε κυριολεκτικά μεταξύ Οὐρανοῦ καί Γῆς.

Στήν πνευματική αὐτή κατάσταση, ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου -κατά τό μέτρο τῆς πνευματικῆς του ὑποδομῆς- λησμονεῖ τήν φιλαυτία του καί τήν αἴσθηση τῆς ὑπεροχῆς του ἔναντι τοῦ ἄλλου.

Τά ἄσβεστα καί ἀκοίμητα πάθη, πού καθημερινά τόν καταδυναστεύουν, τοῦ φαίνονται πραγματικά ξένα πρός τήν παραδείσια ζωή, τήν ὁποία ἔχει προοριστεῖ γιά νά ζήσει.

Ἡ ψυχή λυτρώνεται· αἰσθάνεται ὅτι ἀποτελεῖ «κόσμον δεύτερον ἐν τῷ μικρῷ μέγαν», κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο. Βρίσκει τήν αἰτίαν τῆς ὑπάρξεώς της καί ἀναπαύεται καθώς προσεγγίζει στήν ἐστία τῆς ἀλήθειας, τῆς σοφίας καί τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ.

Ἐπιθυμεῖ νά πετάξει καί νά βρεθεῖ τό ταχύτερο στούς κόλπους τοῦ Δημιουργοῦ της. «Εἰς ὕψη νοητά»!

Κι ἄν ὁ δρόμος πού ὁδηγεῖ στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι πράγματι καί ἀνηφορικός καί στενός, κι ἄν τίς πνευματικές ἀναβάσεις διαδέχονται οἱ πτώσεις, κι ἄν ἀκόμη μένουμε γιά χρόνια σέ πνευματικό σκότος, ἄν τέλος, ἀπό τά δύο ὁλόφωτα καθολικά τῆς Μεταμορφώσεως, στά ἱερά τοῦτα μοναστήρια, ἀντανακλῶνται σ᾿ ἐμᾶς ἀμυδρές μονἀχα οἱ ἀκτῖνες τῆς παρουσίας τοῦ μεταμορφωμένου Χριστοῦ, ἐμεῖς πρέπει νά συνεχίσουμε νά ἀγωνιζόμαστε τόν καλόν ἀγῶνα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, γιατί ἔχουμε τήν βεβαιότητα τῆς πραγματικῆς μεταμορφώσεως τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀνάμεσά τους, τόσοι Ἁγιορεῖτες Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι σ᾿αὐτό τό Ὄρος, εἶδαν τό Φῶς, ἔγιναν φωστῆρες τοῦ πνεύματος.

Φέρνουμε στή θύμησή μας, γιά παράδειγμα, τόν ἅγιο Ἀθανάσιο τόν Ἀθωνίτη, ὁ ὁποῖος ἔπειτα ἀπό ἕνα χρόνο τρομεροῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα στήν περιοχή τῶν Μελανῶν ὅπου βρισκόταν, εἶχε σχεδόν ἀπελπισθεῖ, ὅταν ξαφνικά, «ἐχύθη φῶς οὐράνιον ἐπ᾿ αὐτοῦ καί τόν περιήστραψε καί φωτοειδῆ ἀπειργάσατο, καί τό νέφος τοῦ πολέμου ἔφυγεν ἀπ᾿ αὐτοῦ», σύμφωνα μέ τόν Βίο του.

Μᾶς τόν θυμίζει ἄλλωστε ὁ παλαιός κοιμητηριακός ναός τῆς πανηγυρίζουσας ἱερᾶς μονῆς Παντοκράτορος, κτίσμα τοῦ δεκάτου τετάρτου αἰῶνα, πού εἶναι ἀφιερωμένος στόν ἱδρυτή τῆς Μεγίστης Λαύρας καί πατριάρχη τῶν Ἁγιορειτῶν.

Μνημονεύουμε ἐπίσης τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, τόν μέγα διδάσκαλο τῆς θεολογίας τοῦ θείου φωτός, πού ἀγωνίσθηκε γιά τήν ὑπεράσπιση τῶν Ἡσυχαστῶν καί τήν ὑποστήριξη τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας περί τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου, τῆς πραγματικῆς δηλαδή συμμετοχῆς του στό μυστήριο τοῦ Θεοῦ διά μέσου τῆς ἄκτιστης θείας χάριτος.

Θυμόμαστε ἐπίσης τόν κτίτορα τῆς μονῆς Ἰβήρων ὅσιο Εὐθύμιο, ὁ ὁποῖος τόν δέκατο αἰῶνα, ἀνήμερα τῆς Μεταμορφώσεως, εἶδε τό φῶς τοῦ Θεοῦ νά ἐξαστράπτει ὡς πῦρ φλέγων, ἐνῶ λειτουργοῦσε ἐπάνω στήν ἁγία κορυφή τοῦ Ἄθωνα, ἀφιερωμένη κι αὐτή στή Μεταμόρφωση.

Τέσσερεις αἰῶνες ἀργότερα, στόν ἴδιο ἱερό τόπο τῆς κορυφῆς τοῦ Ἄθωνα, ἡ Κυρία Θεοτόκος ἐμφανίσθηκε στόν ὅσιο Μάξιμο τόν Καυσοκαλύβη πλαισιομένη ἀπό ἄπλετο θεῖο φῶς καί οὐράνια εὐωδία καί κρατῶντας στήν ἀγκαλιά της τόν Κύριο, πού εὐλόγησε τόν Ἅγιο καί τόν ἔπλησε μέ θεία ἀγαλλίαση.

Ἀναρίθμητες εἰκόνες ἤ χαλκογραφίες φιλοτεχνημένες στό Ἅγιον Ὄρος δείχνουν στόν οὐρανό, πάνω ἀπό τήν συνήθως χιονισμένη κορυφή τοῦ Ἄθωνα, τήν Παναγία, πού ἐξαπλώνει στόν κόσμο τό Μαφόριό της, τήν «ἁγία Σκέπη» τῆς προσευχῆς καί τῆς μεσιτείας της πρός τόν Υἱό της.

Μέ τόν ἴδιο τρόπο κι ἐμεῖς, ἐμπνεόμενοι ἀπό τούς Βίους τῶν Ἁγίων μας, ὀφείλουμε νά συνεχίζουμε τήν πορεία μας πρός τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἀγωνιζόμενοι τόν καλόν ἀγῶνα, βιώνοντας τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας, μέσῳ τῆς θείας λατρείας, καί πανηγυρίζοντας ἀδιαλείπτως τήν ἑορτή τῆς δικῆς μας μεταμορφώσεως, μέσα στή φωτεινή νεφέλη τῆς καρδιᾶς μας.

Ἤδη ἡ Πανήγυρη τῆς Μεταμορφώσεως ὁλοκληρώνεται. Κι ἐμεῖς, διερχόμενοι ἀπό τήν περιοχή τῆς καρδιακῆς προσευχῆς καί κατανυκτικῆς ψαλμωδίας τῆς Θαβώρειας δόξας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν χῶρο τῆς μυστηριακῆς λατρείας, βρεθήκαμε μέτοχοι πρό ὁλίγου στή Θεία Λειτουργία, τό ὑπερφυέστατο ἐκεῖνο Μυστήριο, διά τοῦ ὁποίου μπορεῖ ὁ κάθε πιστός νά ἑνωθεῖ μέ τό «ἄκρως ἐφετόν», τόν ἴδιο τόν Θεό.

Ἡ συμμετοχή μας στήν ἀγρυπνία τῆς Μεταμορφώσεως, πού ὁλοκληρώθηκε μέ τή Θεία Λειτουργία καί, στή συνέχεια, μέ τήν παράκληση τῆς πανηγυρικῆς Τράπεζας, δέν στάθηκε γιά ἐμᾶς ἁπλᾶ καί μόνο μιά ὑπόμνηση ἑνός γεγονότος τοῦ παρελθόντος, ἀλλά μία πραγματική ἀναζωογόνηση ὁλόκληρου τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ.

Ἑνός μυστηρίου, τοῦ ὁποίου γίναμε φορεῖς καί συμμέτοχοι διά τῆς θείας Μεταλήψεως. Στό ἑξῆς θά ἔχουμε τήν δυνατότητα, ἐάν βέβαια ἀγωνισθοῦμε, νά βιώνουμε μία ἀδιάλειπτη Θεία Λειτουργία, μία καθημερινή "μεταμόρφωση" τοῦ ἑαυτοῦ μας καί μέσω αὐτῆς, νά βιώνουμε τήν μεταμόρφωση τοῦ κόσμου καί τῆς κοινωνίας.

Ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες

Οἱ μαθητές τοῦ Κυρίου, μετά τή θέα τοῦ μεταμορφωμένου Χριστοῦ πού ἀξιώθηκαν, κατέβηκαν μέν ἀπό τήν κορυφή, ἀλλά μέ τό φῶς τοῦ Θαβώρ μέσ᾿ τήν καρδιά τους.

Συνοδοιπορῶντας κι ἐμεῖς μαζί τους, καί ἐπιστρέφοντας μετά ἀπό λίγο ὁ καθένας στήν ἐστία του, παίρνουμε ἀσφαλῶς μαζί μας τήν ἐμπειρία καί βεβαιότητα τῆς θεώσεως ὤστε νά μποροῦμε νά «κηρύξομεν τῷ κόσμῳ» ὅτι ὁ μεταμορφωθείς Κύριος «ὑπάρχει ἀληθῶς τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα».

Σό ἑξῆς, σέ κάθε μας βῆμα, θά βρίσκουμε ἀφορμές γιά νά διατηροῦμε στόν ἑαυτό μας πάντοτε λάμπον τό φῶς τῆς Ζωῆς, πού ἀσφαλῶς θά μᾶς ὁδηγήσει στό ἀνέσπερο Φῶς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ὁ δρόμος πρός τόν Οὐρανό εἶναι ἀνοικτός σέ ὅλους μας. Ἄς τόν ἀκολουθήσουμε!

Λεπτομέρεια σύγχρονης φορητῆς εἰκόνας τῆς Μεταμορφώσεως. Ἔργο Παταπίου μοναχοῦ

patapiou monaxou

Εμφανίσεις: 208344
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: