Με την πνευματική και σωματική παρουσία του σήμερα τιμωμένου Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, τελέστηκε την Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2024, Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ξηροχωρίου ν. Θεσσαλονίκης, της Ιεράς Μητροπόλεως Πολυανής και Κιλκισίου.

Του Όρθρου χοροστάτησε και του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, πλαισιούμενος από τον Προϊστάμενο του περικαλλούς αυτού Ναού Παν. Αρχιμ. π. Νήφωνα Πουλόπουλου και των Ιεροδιακόνων της Ιεράς Μητροπόλεως.

Η Ενορία του Ξηροχωρίου σεμνύνεται για τον Άγιο Αρσένιο, αφού στον Ναό βρίσκεται αποθησαυρισμένο Ιερό Λείψανο του Καππαδόκου Αγίου, με τους πιστούς να τιμούν με ευλάβεια την ιερά του μνήμη και να επικαλούνται του Αγίου ονόματός του, μιας και οι πρόγονοι τους ήταν Καππαδόκες.

Προσήλθαν ομοθυμαδόν στη Θεία Λειτουργία με επικεφαλής τον Δήμαρχο Χαλκηδόνος κ. Σταύρο Αναγνωστόπουλο και τον Πρόεδρο της Δημοτικής Κοινότητας Ξηροχωρίου κ. Ιάκωβο Τσινασλανίδη.

"Σήμερα, όλοι εμείς που προερχόμαστε από τις αλησμόνητες πατρίδες, θυμόμαστε την πνευματική οδοιπορία του Αγίου Αρσενίου, ο οποίος από μικρό παιδί επιδόθηκε στην δοξολογία του Τριαδικού Θεού, ώστε να καταστεί οδηγός των προγόνων μας στη νέα πατρίδα. Τον επροίκισε ο Θεός με διάφορα χαρίσματα και τον κατέστησε Άγιο στη συνείδηση των πιστών ανθρώπων" είπε στην αρχή της ομιλίας του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης για να προσθέσει: "Τούτη η τιμή στον Άγιο, συμπίπτει σήμερα με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη.

Μία παραβολή με πολλά αλληγορικά μηνύματα. Αφορμή για την υπέροχη αυτή παραβολή του Καλού Σαμαρείτη στάθηκε ο νομικός της σχετικής ευαγγελικής διήγησης, ο δάσκαλος δηλαδή του νόμου, ο οποίος στηρίζονταν στην τυπολατρική τήρηση των εντολών. Στο ερώτημά του «τίς εστί μου πλησίον;» (Λουκ. ι΄, 29) ο Κύριος του απαντά, περιγράφοντας όχι μόνο ποιος είναι ο πλησίον, αλλά και ποιο είναι το μέτρο της αγάπης για τον πλησίον.

Οι ιερείς και οι λευίτες των Ιουδαίων στηρίζονταν στην ψευδαίσθηση της τυπικής τήρησης συμπεριφοράς, χωρίς όμως να αγαπούν τον πλησίον, ο οποίος για την Εκκλησία είναι ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε στη ζωή μας. Έτσι ο Χριστός αποτυπώνεται στο πρόσωπο του καλού Σαμαρείτη, του ξένου για τη νοοτροπία των Ιουδαίων.

Εξάλλου στο δοξαστικό της περιφοράς του Επιταφίου αυτό ψάλλουμε «δος μοι τούτον τον ξένον, όστις οίδεν ξενίζειν τους πτωχούς τε και ξένους».

Στις μέρες μας ξένος μοιάζει και ο δρόμος της πίστης, που γίνεται αγαπητική θυσία και δε μένει ένα αόριστο συναίσθημα. Ο Σαμαρείτης σπλαχνίζεται τον άτυχο οδοιπόρο και κάνει το χρέος του. Αν συχνά είμαστε ανίκανοι να τον μιμηθούμε είναι, γιατί ψάχνουμε ανταπόδοση στην αγάπη".

Σε άλλο σημείο υπογράμμισε χαρακτηριστικά: "Εκείνο που μας καθιστά «πλησίον», με όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, είναι η κοινή μας ανθρώπινη φύση. Όσοι μετέχουν σ' αυτή είναι «πλησίον» μας και οφείλουμε να είμαστε κι εμείς «πλησίον» τους με την αγάπη, τη φροντίδα και την καλή μας διάθεση, ιδιαιτέρως όταν έχουν ανάγκη βοήθειας. Όπως η πίστη έτσι και η αγάπη αν δεν συνοδεύεται από τα ανάλογα έργα, είναι νεκρή.

Ο καλός Σαμαρείτης δεν είναι άλλος από τον Κύριο μας, που ήρθε στον κόσμο ως άνθρωπος, δίδαξε, σταυρώθηκε, αναστήθηκε και τέλος ίδρυσε την Εκκλησία του, το μεγάλο αυτό πανδοχείο, από αγάπη και έλεος για μας. Για όλους εμάς, που ήμασταν πεσμένοι και πληγωμένοι από την αμαρτία και την αποστασία. Και τί σημαίνει «πανδοχείο»; Το σκεφτήκατε ποτέ; Σημαίνει ότι δέχεται τους πάντες και τα πάντα! Μέσα εκεί μπαίνουν οι οποιοιδήποτε, για να γίνουν άγιοι.

Βάζει λοιπόν η Εκκλησία μέσα αμαρτωλούς και βγάζει έξω στον κόσμο αγίους. Και δεν δέχεται μόνον τους ανθρώπους, δέχεται και ολόκληρη τη κτίση και την αναμορφώνει. Έρχονται σ' αυτή εκείνοι που πληγώνονται από πτώσεις, μέσα στον αγώνα τους και την προσπάθειά τους και μπαίνουν στο ιατρείο της Εκκλησίας, για να θεραπευθούν. Και θεραπευτήριο λοιπόν η Εκκλησία! Τα φάρμακά της είναι τα δύο δηνάρια που έδωσε ο καλός Σαμαρείτης στον πανδοχέα. Και ποια είναι αυτά; Είναι ο λόγος του Θεού και τα Μυστήρια της".

Και κατέληξε ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς: "Ο Άγιος Αρσένιος πολέμησε τους δαίμονες της αμαρτίας και κατόρθωσε μέσα στην Εκκλησία να αγιάσει την ύπαρξή του, γενόμενος οδοδείκτης, όχι μόνο για το ποίμνιο του αλλά κυρίως για την αιωνιότητα. Είναι ένας ακόμη Άγιος που μας δείχνει τον δρόμο του Θεού!

Έχουμε, λοιπόν, ανάγκη από αυτό το πανδοχείο, που είναι και θεραπευτήριο, δηλαδή η ίδια η Εκκλησία. Έχουμε ανάγκη από τα Μυστήρια της που μας αλλοιώνουν κατά Χριστόν, έχουμε ανάγκη από τον λόγο του Ευαγγελίου, ο οποίος μας κάνει ωραιότερους με τη χάρη του Θεού, έχουμε ανάγκη από τη ζωογόνο παρουσία του Αγίου Πνεύματος, το οποίο βρίσκεται εντός της Εκκλησίας.

Ας είμαστε σύμφυτοι, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος «ει γαρ σύμφυτοι γεγόναμεν» (Ρωμ. στ΄,5), δηλαδή οργανικά δεμένοι με το σώμα του Χριστού κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα Του" ευχόμενος πατρικά η χάρις του Αγίου Αρσενίου να ευλογεί και να αγιάζει τη ζωή όλων και να αφήνει σε όλη την οικουμένη το Φως του Χριστού, ο Οποίος ως Καλός Σαμαρείτης έρχεται να περιθάλψει τον κάθε έναν, και κυρίως τον νοούμενο ξένο.