Οἱ δύο ἄκρες τῆς ἐπαρχίας μας, ἡ συνοριακή Δ.Κ. τῶν Εὐζώνων καί ἡ ἱστορική ἕδρα τοῦ Δήμου Χαλκηδόνος ἡ Γέφυρα, πρός τήν Θεσσαλονίκη, καί σχεδόν ὅλη ἡ ἐνόρια περιοχή μας (ὅπως καί ὅλη ἡ πατρίδα μας) αὐτές τίς μέρες ζοῦσαν καί ξαναζοῦσαν μέ ἕνα μεταλειτουργικό κοινοτικό τρόπο τήν Ἀναστάσιμη διάρκεια τῆς Σταυρώσιμης λύτρωσης. Βασικά μέ τίς ἐνοριακές ἑορτές. Ἀλλά κατά κάποιο τρόπο καί μέ τούς ἐπαναλαμβανόμενους ρυθμούς τῶν τοπικῶν ἐκδηλώσεων καί πανηγύρεων κοινοτικά-συλλογικά.

Εἴτε καί μέ ἐπισημότερες ἐπετειακές διοργανώσεις πού κι αὐτές διαλαλοῦν τό δέσιμο τῆς ἐθνικῆς μας διαχρονίας μέ τήν χριστώνυμη ἱστορία τῆς πανανθρώπινης σωτηρίας. Ἤ μᾶλλον τήν “μετάφραση” τῆς ἐνιστορίας τῆς σωτηρίας ἀκόμη καί στήν ἁπλουστευμένη “δημοτική” τῆς ἱστορίας…

***

Λιτανεία ἀπό τήν Ἱερά Μονή Παναγίας πρός τό κέντρο τῆς ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ τήν Λαμπροτρίτη, καθιερωμένη ἀπό χρόνια, μέ τά χάλκινα-πνευστά νά παιανίζουν τό “Χριστός Ἀνέστη”. Εἶχε ἤδη προηγηθεῖ το ἑσπέρας τοῦ Πάσχα ἡ λιτανεία τῆς Ἀναστάσεως πρός τόν Μητροπολιτικό ναό καί ἡ μεγάλη λιτανεία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἀνά τίς ὁδούς τῆς πόλεως καί τῆς ἐνορίας, μέ παλλαϊκή συμμετοχή.

Στήν ἀρχαιοελληνική καί προσφυγική πολυϊστορική χωροθεσία τοῦ ΕΥΡΩΠΟΥ, τήν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τελέσθηκε τό πρωί θεία Λειτουργία.

Ἐπακολούθησε ἀπογευματινό πανηγύρι μέ μικρασιάτικους χορούς, ἀγῶνες πάλης καί τό παραδοσιακό φαγητό “Κεσκέτι” στήν πλατεία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τοῦ ἄλλοτε Δήμου Εὐρωποῦ, κατενώπιον τοῦ ἐμβληματικοῦ μνημείου ἔξω ἀπό τήν προσφυγική ἐκκλησία μέ τήν συμβολική μεγαλομαρτυρική φερωνυμία, δέσιμο μέ τούς μαρτυρικούς τῆς ΒΔ Μικρασίας καί τόν ἀναστάσιμο μεγαλώνυμο Ἅγιο.

***

Λειτουργικός Ἀρχιερατικός ἑορτασμός τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς στούς ΕΥΖΩΝΟΥΣ, μιά κοινότητα ἐπί τῆς συνοριακῆς γραμμῆς. Κι ἔπειτα Ἀρχιερατικό μνημόσυνο στό Ἡρῷο τῆς Μάχης τῶν Εὐζώνων, συναρπαστική ἐπίκαιρη ὁμιλία ἀπό τήν κυρία Θεοπίστη Σιδηροπούλου (ἀπόγονο ἑνός ἐκ τῶν πεσόντων στή Μάχη) καί ἀπόδοση τιμῶν μέ κατάθεση στεφάνων στό Ἡρῷο τῆς κεντρικῆς πλατείας. Φέτος τιμήθηκε ἡ 83η ἐπέτειος ἀπό τό 1941, πού ἦταν καί μιά καίρια ἀντιστασιακή μας πράξη, μέ τήν πρώτη ὑποστολή κατοχικῆς (Βουλγαρικῆς) σημαίας ἀπό δύο ἡρωϊκούς συνοριακούς μας νέους, μέ τήν ἀντεπίθεση στούς ἐπιβούλους τοῦ Ἑλλαδικοῦ ἐδάφους, τίς συλλήψεις ἀπό τούς Βουλγάρους καί τίς δολοφονίες ἀμάχων στίς 20-04-1941 (βλ. τόν πανηγυρικό τῆς ἡμέρας).

Παρέστησαν ὁ Ὑφυπουργός Ἐσωτερικῶν (Τομέας Μακεδονίας-Θράκης) κ. Στάθης Κωνσταντινίδης, ὁ Δήμαρχος κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Κιλκίς κ. Ἀνδρέας Βεργίδης, ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος κ. Νικόδημος Τσανικίδης, ὁ Ἀστυνομικός Διευθυντής Κιλκίς κ. Δημόκριτος Δεμερτζίδης, ὁ Ὑποδιοικητής Π.Υ. Γουμένισσας Πυραγός κ. Ἀλέξανδρος Ταρινίδης, ὁ Πρόεδρος τοῦ Παραρτήματος ΕΑΑΣ Ν. Κιλκίς Ὑποστράτηγος ἐ.ἀ. Σπυρίδων Τσερτσίδης καί ὁ Ταγματάρχης ἐ.ἀ. Παντελής Φωτιάδης, ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Παιονίας κ. Ἰωάννης Παντικίδης, οἱ Ἀντιδήμαρχοι κ.κ. Ἰωάννης Συμεωνίδης καί Κύρος Καλαβάζης, ὁ Πρόεδρος τῆς ΔΕΥΑΠ κ. Τριαντάφυλλος Ναλμπάντης, ὁ δημοτικός σύμβουλος κ. Νίκος Παυλίδης , οἱ Πρόεδροι τῶν Κοινοτήτων Εἰδομένης καί Μεσιᾶς κα. Ἑλένη Σερεμετίδου καί κα. Ἕλλη Ἰωαννίδου, τοπικοί σύμβουλοι Δημοτικῶν Κοινοτήτων τῆς Παιονίας, ἐκπρόσωποι Συλλόγων καί φορέων, κάτοικοι τῶν Εὐζώνων καί τῶν γύρω οἰκισμῶν. Ἡ ἐκδήλωση ἔκλεισε μέ τήν παρουσίαση ποντιακῶν χορῶν ἀπό τόν Ποντιακό Σύλλογο «Διγενής Ἀκρίτας» Ποντοηράκλειας.

***

Τήν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου τό μεσημέρι, ἔγινε καί ὁ ἐπίσημος ἑορτασμός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στό στρατόπεδο τῆς 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας στό ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟ, ἐκ μεταθέσεως, μέ Δοξολογία στόν περίβολο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης, γιά νά δυνηθοῦν νά συμμετάσχουν ὅλες οἱ μονάδες τῆς Ταξιαρχίας.

Ὁ ἐνεικονισμός τοῦ Σταυροῦ μέ τά χρώματα τῆς Ἑλληνικῆς σημαίας καί ἐγκεντρισμένος ὁ προστάτης τοῦ Στρατοῦ Ξηρᾶς Μεγαλομάρτυρας Ἅγιος Γεώργιος, κατά τήν παρέλαση τῆς σημαίας ἐνώπιον τῶν προσκεκλημένων καί ἐπικεφαλῆς τῶν παρελαυνόντων, συνιστοῦσε μιά διακήρυξη τῆς εὐλογημένης ἀντίστασης στίς κάθε εἴδους ἱστορικές ταλαιπωρίες τοῦ γένους μας.

Τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ, τιμήθηκε ἄλλη μιά ἐπέτειος ἀπό τίς κομβικές τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ περιώνυμη Μάχη τοῦ ΣΚΡΑ, μιά ὁριακά σημαντική νίκη τοῦ στρατοῦ μας πρίν 106 χρόνια, τό 1918, κρίσιμη γιά τίς ἐξελίξεις τοῦ Α΄ Π.Π. Τελέσθηκε θεία Λειτουργία στόν καλαίσθητο ἐνοριακό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Σκρᾶ, μέ ἐπίσημη Δοξολογία ἐντός τοῦ Ναοῦ, πορεία μνήμης μέχρι τό Ἡρῷο στήν εἴσοδο τοῦ χωριοῦ καί ἐπιμνημόσυνη Δέηση, ἐκφώνηση τοῦ μακροῦ καταλόγου τῶν πεσόντων τῆς Μάχης, ἐπίκαιρη ὁμιλία, κατάθεση στεφάνων καί ἐπίσκεψη στό μνημεῖο “Ἐλευθέριος Βενιζέλος” τῆς Δ.Κ. Σκρᾶ.

***

Ἀκολούθησε, γιά τήν ἐπαρχία μας, ὁ διττός ἑορτασμός τῆς Κυριακῆς τοῦ Ἀντίπασχα, στήν Παναγία Ρευματοκρατοῦσα ΓΕΦΥΡΑΣ μέ Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία ἀπό μᾶς τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ καί πάλι μέ Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία μέ λιτάνευση τῆς Παναγίας Ρευματοκρατούσης τήν Δευτέρα τοῦ Θωμᾶ ἀπό τόν προσκληθέντα Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δράμας κ. Δωρόθεο. Προπαντός ἡ Δευτεριάτικη ἑορτή καί λιτανεία ἀποτελοῦσε ἕνα ἔθιμο μακρᾶς διάρκειας γιά τίς Μέτρες (Τσατάλτζα) τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης καί ἀπό τότε πού ἐγκαταστάθηκαν πρό ἑνός αἰῶνος πρόσφυγες οἱ κάτοικοί της στήν ἐπίσης ἐμβληματική-ἱστορική Γέφυρα (καί Κάτω Γέφυρα) τῆς σημερινῆς Μητροπολιτικῆς ἐπαρχίας μας.

Στό Κυριακάτικο κήρυγμά μου, ἀφορμώμενος ἀπό τήν Ἰωάννεια αὐτοπτική εὐαγγελική διήγηση (μέ τήν ἐξ ἐμπειρίας σωτήρια ὁμολογία τοῦ ἀποστόλου Θωμᾶ γιά τόν Κύριο και Θεό μας), ἑστίασα σκοπίμως στίς ἱστορικές ἀναμνήσεις τῆς κοινοτικῆς-ἐκκλησιακῆς πίστης τῶν ἐνοριτῶν.

Ἡ ἐφέστια εἰκόνα τῆς Παναγίας Ρευματοκρατούσης ἀποτελοῦσε καί (μετακομισθεῖσα ἀπό αἰῶνος) ἀποτελεῖ τό πιό περισπούδαστο κειμήλιό τους. Οἱ Μέτρες τῆς Ἀν. Θράκης ἦταν κτισμένες σέ τρεῖς λόφους. Δύο μεγάλα ρεύματα ξεχώριζαν τούς λόφους. Στίς κατακλυσμιαῖες βροχές πολλά σπίτια κινδύνευαν νά καταποντιστοῦν καί οἱ ἄνθρωποι νά πνιγοῦν. Τά ρεύματα ἑνώνονταν καί κάπου γίνονταν ποτάμι. Κάποια χρονιά, Δευτέρα τοῦ Θωμᾶ, ἡ βροχή ἦταν τόσο δυνατή, πού κινδύνευαν νά παρασυρθοῦν τά πάντα ἀπό τήν βίαιη ὁρμή τῶν ὑδάτων. Μόνη ἐλπίδα τους ἦταν ἡ Παναγία μας καί αὐτήν παρακαλοῦσαν μέσα στήν ἀπόγνωσή τους.

Τά ὁρμητικά νερά ὅλο καί δυνάμωναν. Μέ τήν συνεχή βροχόπτωση δέν παροχετεύονταν τά νερά. Ἡ πίστη ὅμως μεγαλούργησε, ὁ πόνος εἰσακούσθηκε, ἡ Παναγία μας δεομένη θαυματούργησε. Ξαφνικά ὁ σχεδόν ποτάμιος ροῦς τῶν χειμάρρων ἄλλαξε πορεία, καί διασώθηκαν οἱ Μέτρες! Μέ ἔκπληξη κάποιος συγχωριανός ἀνακάλυψε στίς ὄχθες, μέσα ἀπό τά χώματα μία εἰκόνα τῆς Παναγίας. Οἱ πάντες ἀπέδωσαν στή δική της βοήθεια καί συναντίληψη τήν προστασία καί σωτηρία τους. Ἐνημέρωσαν τήν Μητρόπολή τους καί συναποφάσισαν νά ὀνοματίσουν τήν εἰκόνα “Ρευματοκρατοῦσα”. Ἔκτοτε δέν ἀπειλήθηκε ἀπό τέτοια δεινά ἡ περιοχή τῶν Μετρῶν. Τρεῖς διασωθέντες ἀπό ἐκεῖνο τόν βέβαιο καταποντισμό ἀσήμωσαν τήν εἰκόνα στά 1750, γιά νά εὐχαριστήσουν τήν χάρη της.

***

Ὅλην αὐτήν τήν περίοδο, δέν παύσαμε νά ὑποδεχόμαστε στό Ἐπισκοπεῖο οἰκογένειες ἁπλῶν εἴτε σημαινόντων, κατοίκων εἴτε ἐπισκεπτῶν τῆς ἐπαρχίας μας, καί νά τούς κατηχοῦμε στό μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, μέσα στό ὁποῖο “ταυτοποιεῖται χριστολογικά” ἡ ἱστορική μας διάρκεια ὡς ἀνθρώπων καί ἐπευλογεῖται ἡ συλλογική μας παρουσία ὡς ἔθνους εὐλογημένου μέ τήν ζωοποιό χάρη τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας, τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

† Ὁ Γουμενίσσης, Γεφύρας, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου Δημήτριος

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ