Του Μητροπολίτη Φθιώτιδος Συμεών στα ΝΕΑ

«Δεν επιχειρούμε επέμβαση στον ασθενή, όταν έχει πυρετό».

Πόσο σοφή φράση βγαλμένη από την γνώση της επιστήμης και την πείρα της ζωής!

Την άκουσα πολλές φορές αυτήν την φράση από τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο, από τον πατέρα της καταλλαγής και της «συναλληλίας».

Στην επικαιρότητα που διανύουμε, μετά και το γνωστό πολιτειακό νομοθέτημα, είναι νομίζω η φράση αυτή η σοφότερη προσέγγιση στο ερώτημα: «γιατί λέμε όχι στον χωρισμό;»

Και με την ευκαιρία αυτή: τι εννοούμε με τον όρο «χωρισμός»; Με τον όρο «ενότητα»; Με τον όρο «αυτοτέλεια»;

Για να θυμηθούμε την τριμερή διάκριση των συστημάτων σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας κατά τον σεβαστό δάσκαλό μου στη Νομική Σχολή, μακαριστό Χαράλαμπο Παπαστάθη.

Πως λοιπόν θα συζητήσουμε σχετικά και πολύ περισσότερο θα προχωρήσουμε σε καλύτερη ρύθμιση των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας, όταν δεν καταλήξουμε ήρεμα, συγκροτημένα και νηφάλια, και «χωρίς πυρετό», σε μία κοινή γλώσσα και ένα αποδεκτό πεδίο συνεννόησης;

Έχουμε κουραστεί από επαναλαμβανόμενα συνθήματα και ιδεολογήματα, τροφή «ξαναμασημένη», από θεωρητικές συζητήσεις, ελκυστικές ίσως για ανέμελο στοχασμό, αλλά τόσο μακριά από τα προβλήματα, τις αγωνίες και τα βάσανα του λαού μας.

Άλλωστε το θέμα των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας είναι λυμένο από τον ίδιο τον Κύριο μας Ιησού Χριστό: «απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Μαρκ. 12, 17).

Άρα, το σχετικό διακύβευμα δεν είναι θεωρητικό και ιδεολογικό, αλλά καθαρά πρακτικό:
Ποιά είναι τα του Καίσαρος και ποια είναι τα του Θεού; (διάκριση αρμοδιοτήτων - διακριτοί ρόλοι).

Ποια είναι κοινού ενδιαφέροντος και κοινής ευθύνης; (καθορισμός πλαισίου συναλληλίας).

Ας αναζητήσουμε λοιπόν σημεία και γέφυρες συνεργασίας και συνάντησης μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας και όλων των κοινωνικών εταίρων, διότι τα προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας είναι τεράστια, και δεν υπάρχει πλέον πολυτέλεια για κόντρες, ανταγωνισμούς, διχασμούς και χωρισμούς.

Η ακρίβεια πνίγει τους συμπολίτες μας, τα νοσοκομεία μας έχουν μείνει χωρίς γιατρούς και προσωπικό, δημογραφικά καταρρέουμε, η Ελλάδα γερνάει, η έμφυλη, η οικογενειακή και η ενδοσχολική βία γίνεται ασύμμετρη, οι νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πατρίδα μας, οι πλειστηριασμοί αφήνουν άστεγες πολλές οικογένειες, και το ζητούμενο για κάποιους είναι οι τσακωμοί και οι χωρισμοί και ο μεγάλος τους καημός το πως θα «ταπεινώσουμε» την Εκκλησία;

Και μετά διερωτόμαστε για την έξαρση του ανορθολογισμού και του αρνητισμού; Και μετά θα χύνουμε δάκρυα για την άνοδο των άκρων σε Ευρώπη και Ελλάδα;

Εν κατακλείδι: το τελευταίο καιρό συζητάμε (ή καλύτερα «τσακωνόμαστε») περί «γάμου».

Αντί λοιπόν να επιχειρηματολογούμε για ένα «διαζύγιο» (έστω και συναινετικό) Πολιτείας και Εκκλησίας, ας εργαστούμε για τον «υγιή» μεταξύ μας «γάμο», τον «γάμο» της συνεργασίας, του αλληλοσεβασμού και της συναλληλίας διακονώντας με αγάπη και ευθύνη τον λαό μας, και ιδίως τους αδύναμους και ευάλωτους συνανθρώπους μας.