Τά δεδομένα ἄλλων πολιτειῶν καί μεγαπολιτειῶν τῆς ὑφηλίου, δεδομένα συμφυρμένων κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικῶν ἐλευθεριασμῶν, ἀσφαλῶς καί δέν συνιστοῦν κριτήρια νηφάλιας ἀποτίμησης τῶν δικῶν μας κυβερνητικῶν παρωθήσεων.

Ἐκπλήσσομαι, πού βλέπω ἀνθρώπους ρητορευμένης λογιοσύνης νά ὑπερασπίζονται ἀμερικάνικα δεδομένα ὡς φόρμες ἀναγκαστικῆς εἰσαγωγῆς ἐπί ἑλληνικοῦ ἐδάφους, κι αὐτό τό προβάλλουν ὡς ὑποχρεωτική διάκριση ρόλων μεταξύ πολιτικῆς καί θρησκευτικῆς κοινωνικῆς δεοντολογίας.

Φαίνεται πώς ὑπάρχει τραγικό ἔλλειμμα διάκρισης σέ μερικούς ἀνθρώπους πολυγλωσσίας, πολυγνωσίας καί “ἀλάθητης” ἔπαρσης.

Δέν μποροῦν νά διακρίνουν μεταξύ τοῦ πολιτισμοῦ τῆς coca-cola καί τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ ἁγιασμοῦ, μεταξύ αἰθουσο-ναῶν θρησκειακῆς ἐλευθεριότητας καί ἐκκλησιῶν τῆς Ρωμηοσύνης, μεταξύ τζάζ καί λεβέντικων ἑλληνικῶν χορῶν. Συγχέουν ἐντελῶς διαφορετικά δεδομένα σκέψων, ἀντιλήψεων καί πολιτισμῶν, τελείως διαφοροποιημένα δεδομένα παραδόσεων, ἐντελῶς ἀσύμπτωτες βιοθεωρίες καί νομιμοποιήσεις, καί ὅμως ἐπιμένουν νά τίς βλέπουν λογικά (!) ἐφαρμόσιμες σέ μιά χώρα μέ ἄλλα ταυτοτικά στοιχεῖα ἱστορικῆς παρουσίας.

Τό τραγικότερο ὅμως εἶναι πώς (κρίνοντας μέ ἄλλα και ἀλλοῖα δεδομένα) θέλουν νά ὑποδείξουν γιά τήν Ἑλλαδική μας πραγματικότητα τό μοντέλο τῆς ἀμερικάνικης ἐκκοσμικευμένης θρησκευτικότητας καί πολυνοοτροπίας, ὡς ἰδεατό πρότυπο προόδου.

Ἐπικαλοῦνται ἀναλογίες κοινωνικῆς εὐαισθησίας μέ τήν Ρωσία ἤ μέ μουσουλμανικές παραδόσεις, γιά νά πλήξουν τίς βάσιμες βιωματικές κοινωνικές ἀντιρρήσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, τῆς κοινῆς λαϊκῆς αἴσθησης, ἔναντι νομοθετημάτων ἀτομικῆς, κοινωνικῆς και ἐθνικῆς ἀποδόμησης, ὅπως πολλοί νηφαλίως καί σωφρόνως ἐπισημαίνουν. Οἱ κοινωνικές “ἀναισθησίες” πολυσυμφυρμῶν καί μετα-ηθικῆς (ἱστορικά ἀναπόδραστες) δέν νομιμοποιοῦνται λογικά, ἐπειδή συμβαίνει σέ ἄλλες γεωπολιτικές περιοχές νά προτιμῶνται λεπτές κοινωνικές εὐαισθησίες ἤθους καί κοινωνικῆς συνοχῆς.

Δυστυχῶς, τά ἀμερικάνικα ἤ δυτικοειδῆ μετα-ηθικά δεδομένα τοῦ ὑπετροφικοῦ ἀτομισμοῦ δέν μποροῦν νά ἀποτελέσουν δικαιϊκά πρότυπα “παντομίμας” γιά τόν δικό μας γεωπολιτικό καί πολιτισμικό χῶρο.

Ἔστω κι ἄν εἴμαστε “μικροί”, βαπτισμένοι στήν θεία εὐρυχωρία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀκεραιότητας, ἀγωνιοῦμε και διαμαρτυρόμαστε κάθετα γιά τίς ἀκραῖες συνέπειες τῆς μεθοδευόμενης ὁριζοντίωσης τῶν κοινωνικῶν μας ὅρων καί τοῦ προωθούμενου κοινωνικοῦ συμφυρμοῦ.

Ἡ ψευδώνυμη νομιμοποίηση τῶν ἀστικῶν δικαιωμάτων μιᾶς ἐλάχιστης μερίδος συνανθρώπων μας τό δίχως ἄλλο θά προκαλέσει ἐθισμούς ἐπί ἐθισμῶν καί ἀνατροπές στά κοινωνικά ἤθη καί στόν εὐχείρωτο χῶρο τῶν παιδιῶν, τόσο εὐάλωτων καί τόσο ἀπροστάτευτων.

***

Καί μόνη ἡ ἐπιχαίρουσα διεθνιστική συνηγορία (!) γιά τήν ἅλωση τῆς πρώτης Ὀρθόδοξης χώρας δέν θά ἀρκοῦσε νά πείσει κάθε νηφάλιο καί καλοπροαίρετο (καί τούς ἴδιους τούς τολμητίες) γιά τήν ἀναξιοπιστία τῶν πρόσφατων πολιτειακῶν ἐπιλογῶν; Ὄχι τόσο γιά τούς ἐλαχίστους πού εὐνοήθηκαν, ἀλλά γιά τίς συνέπειες δικονομικῶν μετεξελίξεων καί ἀποδομητικῶν ἐθισμῶν πού δρομολογοῦνται χωρίς καμιά φραγή.

Ἀναμφίβολα ἔχουμε μιά δημόσια καταφρόνηση κριτηρίων, μιά ἐκποίηση προσομοίωσης, μιά ἐπιτυχία ἐκδούλευσης. Ἐρήμην (τό λιγότερο) τοῦ 75 % τῆς λαϊκῆς ρητῆς ἀπαίτησης.

Μακάρι νά ἐλεηθοῦμε, νά ἀφυπνισθοῦμε κοινωνικά (καί προπαντός πνευματικά), νά σταθοῦμε μονάχα ὥς ἐκεῖ, στόν τίτλο τοῦ κειμένου, καί νά μήν προχωρήσουμε σέ νέες ἰσοπεδώσεις μιᾶς κληροδοτημένης εὐλογημένης λεβεντιᾶς, σέ μνημονιακές ἁλώσεις σύνολου τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, σέ παρανάλωμα τῆς τρανῆς ἱστορίας μας.

Δέν εἶναι πρώτη φορά πού ἀποτυχαίνει ἡ δημοκρατική πλειοψηφία τοῦ λαϊκοῦ αἰσθήματος, καί φαίνεται νά πετυχαίνει ἡ ἀδικοπραξία τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, μέ ἀμύντορες τούς ἐπίστρατους τῆς ρητορικῆς, στό ὄνομα τοῦ φορμαρισμένου συγχρονισμοῦ (ἀνάγνωθι: ναιναιδισμοῦ).

Τήν ἱστορία τήν σχεδιάζουν συνήθως στρατηγικές… ἐπανεκκινήσεως ἐπί γραφείου (ἐπί χάρτου), ἀλλά τόν λογαριασμό τόν πληρώνει ἡ ἀδικημένη πλειοψηφία τοῦ λαοῦ, καί μέ τούς ἀπλήρωτους ἀνατοκισμούς καταναγκασμοῦ ἀπό διάφορα ὄργανα ἐπιβολῆς. Τόν λογαριασμό τόν πληρώνουν οἱ λαοί διά μέσου τῶν ἐπισημοποιημένων παρωθήσεων σέ ἐθισμούς καί ἐθιμισμούς κοινωνικῆς ἀποδόμησης.

Δέν θά σταθοῦμε ἀξιολογικά στίς παγκόσμιες καί στίς περιφερειακές συστημικές ὀλιγαρχίες τῶν διεθνικῶν συστημάτων.

“Στό τέλος ξυρίζουν τό γαμπρό”, λέει μιά λησμονημένη παροιμία (μιᾶς καί συνηθίζεται στίς μέρες μας, ἄς μιλήσουμε μέ παροιμίες κι ἐμεῖς οἱ παπάδες καί ζευγάδες τῆς ἐθνογενετικῆς προσφορᾶς).

Κι ἄς τό ξαναποῦμε· ἀλίμονο, ἄν ἀφηνόταν στήν τυχαία ἀνέλιξη τῶν ἐλαχίστων (ἀνθρώπων εἴτε συστημάτων) ἡ πανανθρώπινη ἱστορία.

***

Ἡ πανανθρώπινη ἱστορία εἶναι ἐνιστορία προθεσμίας, ἀξιοποίηση μιᾶς δυσκολομέτρητης διάρκειας, πού φαίνεται πώς τήν διαχειρίζεται μόνη της ἡ ἐλευθερία ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων (πιό πολύ ἐλευθεριάζοντας ἤ καί ἀσυδοτώντας).

Εὐτυχῶς ὅμως, πού φαινόμαστε μέν ἐμεῖς, ἀλλά τήν χειρίζεται ἡ θεία φιλανθρωπία, ἡ ὑπομονή τῆς ἐνιστορικῆς βραδυπορίας τοῦ Χριστοῦ, ὅπως περίπου θά μᾶς ἔλεγε ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Θυματοποιημένος μέ βασανιστήρια στό Ἄουσβιτς, ὡστόσο ἐπέζησε καί κατέγραψε τήν ἀληθινή δυναμική καί τίς πιό ρεαλιστικές δυνατότητες τῆς ἐνιστορίας μας, μέσα ἀπό τήν ὥριμη ἐμπειρική ματιά του, αὐτήν μέ τήν ὁποία ἀντίκριζε κατάματα τόσες φορές τόν ἐπικείμενο θάνατο, ὁπότε ἀξιολογοῦσε ὡριμότερα τήν ἀληθινή ποιότητα τῆς ζωῆς.

Ἐμεῖς σήμερα, ἀνά τόν κόσμο κι ἐδῶ στήν δύστυχη πατρίδα μας, καλλιεργοῦμε τό δέντρο τῆς ἐνιστορίας, ἀλαζονευόμενοι γιά “πρόσκαιρες ἰδιοκτησίες τίτλου”.

Τίς ἔχουμε ἀφ᾽ ἑαυτῶν;

Καί μέχρι πότε θά τίς ἐπιχειριαζόμαστε;

Θά μᾶς ἀπαντοῦσε ἡ ἀλαζονεία τῆς διακυβερνητικῆς τῶν ἀνθρωπο-πραγμάτων, τότε μόνο, ἄν κατόρθωνε νά φτιάξει ἐξαρχῆς ἐμᾶς τούς ἴδιους ἀνθρώπους. Οὔτε τυποποιημένους παρένθετους οὔτε “ρομπότ ἀνθρώπους” οὔτε βεβαίως αὐτο-ανθρώπους, ἀλλά ἐμᾶς τούς ἴδιους ἀνθρώπους καθ᾽ ἑαυτούς. Μποροῦν;

Μοιάζουν νά παλιμπαίζουν μερικοί μέ κάθε ἴχνος φυσικότητας, μέ κάθε μόριο λογικότητας, μέ κάθε ὅριο βιολογικότητας, “ἐξουσιάζοντες” μέ κάθε φαντασίωση παντοδυναμίας. Καί τό χειρότερο δέν εἶναι μόνο ὅτι ἐθίζονται ἐκεῖνοι, πασχίζουν νά ἐθίσουν καί ἄλλους σ᾽ αὐτήν τήν ἀπο-επι-τυχία.

Ἕνας ἀρχαιότερος σοφός θά μᾶς συμβούλευε: “Μή καυχάσθω ὁ φρόνιμος ἐν τῇ φρονήσει αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ δυνατὸς ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, συνιεῖν καὶ γινώσκειν τὸν Κύριον καὶ ποιεῖν κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῆς γῆς.” (Α΄ Βασ. 1:10).

***

Αὐτά περίπου θέλησα νά πῶ, μόλις χθές, μετά τό γνωστό νομοθέτημα μακροκοινωνικῆς διεθιμικῆς ἀποδόμησης, εὑρισκόμενος στό Πολιτιστικό Κέντρο Πολυκάστρου σέ μιά θαυμάσια ἐκδήλωση κοινωνικῆς ἐποικοδόμησης.

Ἐν μέσῳ τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ μας (πού σήμερα θά ταίριαζε νά τοῦ τραγουδούσαμε “καί σύ, λαέ βασανισμένε, μήν ξεχνᾶς”).

Μίλησα αὐθόρμητα, κατενώπιον τῶν πολλῶν νέων μας πού ἐπιβραβεύτηκαν γιά τίς ἐπιτυχίες τους στή σχολική μόρφωση εἴτε στήν περαιτέρω εἰσαγωγή τους σέ ἀνώτερες βαθμίδες. Μίλησα καταπονεμένος ἐνώπιον τῶν πατέρων καί τῶν μητέρων τους, τῆς εὐλογημένης πυρηνικῆς πατρότητας καί μητρότητας, τῶν συνήθως καταφρονημένων ψηφοφόρων καί ἐντολέων τῆς κάθε προθεσμιακῆς κυβερνητικῆς “ἐπιχειρίας”.

Ἀναφέρθηκα στή σοφία τοῦ ἤθους καί στήν ἐπιστήμη τῆς γνώσης, στή σοφία τῶν κοινωνικῶν προταγμάτων καί στήν ἐπιστήμη τῶν κοινωνικῶν δικαιωμάτων. Μίλησα γιά τήν φιλότιμη προτίμηση τῆς ἀρετῆς, τήν λεβέντικη προτίμηση τοῦ κοινωνικοῦ μέτρου μέσα κι ἀπό θυσίες πραγματικῆς ἀγάπης, ἀπέναντι τῶν ἐργαλείων τῆς κοινωνικῆς ἀμετροέπειας καί ἀμετρο-ήθειας καί εὐήθειας.

Χάρηκα τόν ἐνθουσιώδη σοφό χαιρετισμό τοῦ Δημάρχου Παιονίας κ. Κωνσταντίνου Σιωνίδη, σύναθλο μέ τόν πολύτιμο ρόλο τῶν ὀργανωτῶν.

Ἐνθουσιάστηκα καί μέ τήν θεματική θαυμάσια εἰσήγηση τῆς Διευθύντριας τοῦ Γυμνασίου Ἀξιουπόλεως φιλολόγου καθηγήτριας κας Στεφανίας Μπουμπάρας, γιά τίς ἐπίκαιρες ἀποτιμήσεις τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἐπί τῆς λειτουργικότητας τῆς ἐπιστήμης, ἡ ὁποία μεταξύ ἄλλων ἀνέφερε τά ἑξῆς: «Γιά τόν Μέγα Βασίλειο κάθε παιδί εἶναι ἕνα ἰδιαίτερο ἄτομο μέ διαφορετικές ἀνάγκες, ἐνδιαφέροντα καί ἱκανότητες ἀπό αὐτά τῶν ἐνηλίκων. Ἀλλά καί κάθε ἄτομο γενικά ἀποτελεῖ μιά ξεχωριστή προσωπικότητα, ἑπομένως ἡ ἀγωγή πρέπει νά εἶναι ἀνάλογη τῶν σωματικῶν καί πνευματικῶν ἰδιοτήτων του, γι΄ αὐτό προτείνει αὐτό πού τόσο πολύ ἀκούγεται στίς μέρες μας, τήν ἐξατομικευμένη διδασκαλία, ὥστε νά μπορεῖ νά ὠφεληθεῖ ὁ κάθε παιδαγωγούμενος. Ἀπαραίτητη θεωρεῖ ἐπίσης τήν προσοχή καί τήν φιλομάθεια τοῦ μαθητῆ, τήν ἀπορηματική διάθεση καί τήν ἀμφιβολία ὥστε νά θέτει τά πάντα κάτω ἀπό ἔλεγχο, νά ἐρευνᾶ γιά τήν ἀνεύρεση τῆς ἀλήθειας. Ἑπομένως, ὁ μαθητής στήν ἐκπαιδευτική διαδικασία πρέπει νά εἶναι ἐνεργητικός συνεργάτης καί ὄχι παθητικός δέκτης, ἀφοῦ καλεῖται νά φέρει τό προσωπικό τοῦ φῶς γιά τήν ἐξέταση τῶν θαυμασίων τῆς δημιουργίας, δηλαδή τοῦ Θεοῦ...». (ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ)

Δικαίως χειροκροτήθηκαν ἀμφότεροι, γιά τό ἦθος τῆς παραδοσιακῆς κοινωνικῆς ποιότητας πού εἰλικρινά εἰσφέρουν σέ μιάν ἀξιοπιστότερη “κοινωνική διαβούλευση” τῆς λαϊκῆς βάσης.

***

Καί εἰσέπραξα τέλος ἀντί πάντων τό πιό συναρπαστικό χειροκρότημα μιᾶς συλλογικῆς ἀνακούφισης ὅλης κυριολεκτικά τῆς κατάμεστης αἴθουσας, ὅταν εὐχήθηκα στά βραβευμένα νέα παιδιά μας “Νά σᾶς χαίρονται ὁ πατέρας σας καί ἡ μάνα σας”!

Ἦταν καί παραμένει μιά εὐχή τοῦ πολιτισμοῦ μας καί τῆς παράδοσής μας πού δέν θά παύσει νά διατηρεῖ τήν φυσική της γενετική ὑπεραξία, καθώς παραπέμπει στή χαρισμένη ὑπεραξία τῆς ὕπαρξής μας, πού πρέπει νά παλέψουμε νά τήν χαιρόμαστε χαριτωμένη κι εὐλογημένη μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Τοῦ ζῶντος Θεοῦ, πού μᾶς τήν ἔφτιαξε καί μέ τόση γενναιοδωρία ἐλευθερίας μᾶς τήν χαρίζει, γιά νά τήν ἀντιχαρίζουμε λεβέντικα στούς ἐπιγενομένους, στά παιδιά μας.

Εἶναι ἡ φυσικότητα πού πολλοί ἀκόμη τήν χαίρονται. Θεῖο νομοθέτημα ζωντάνιας καί γιά τήν φύση μας καί τήν λεβεντιά μας. Καί μάλιστα στήν προοπτική μεθέξεως τῆς θεοκοινωνίας (πού καταξιώνει καί ἁγιάζει τήν θεόδοτη φυσικότητα).

Γιατί νά μήν τήν σεβαστοῦμε καί νά μήν τήν παραδίδουμε ἀλώβητη κι ἀμόλυντη;

† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος