Καθώς διέφυγε ἀπό μιάν ἀναμενόμενη θανατική ποινή κατά τήν τριετή παραμονή του στήν Ἔφεσο, πορευόμενος γιά τήν Κόρινθο περί τό 56 μ.Χ., ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει ἀπό τή Μακεδονία τήν Β΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή του. Μετά τό σύνηθες ἐπιστολικό προοίμιο, ἀπό τήν ἀρχή ἀκόμη τῆς ἐπιστολῆς “ἐξομολογεῖται” (δηλ. ὁμολογεῖ ἐκ βαθέων καί διαλαλεῖ μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς του) τήν εὐγνωμοσύνη του πρός τό Θεό.

Εἶναι χρήσιμο γιά ὅλους μας καί προπαντός γιά μένα τόν ἐκ Κορινθίας, νά θυμηθῶ ἐκεῖνα τά ἔντονα συναισθηματικά του λόγια, πού βεβαίως μέ τό ὅλο ὕφος ἀπηχοῦν τό θυσιαστικό Ἀποστολικό του ἦθος.

Διότι δέν τά ἔγραφε αὐτά, ἁπλά καί μόνο σάν μιά ἔκρηξη συναισθηματική λόγῳ τῶν ὁριακῶν του ταλαιπωριῶν, ἀλλά γιά νά διαδηλώσει πεντακάθαρα ὅτι τίποτε δέν τόν κλόνιζε καί τίποτε δέν τόν μετακινοῦσε ἀπό τό σταθερό του προσανατολισμό, μέ τό Ἀποστολικό ἔργο νά εὐαγγελίζεται τό Σωτήρα καί Θεό καί νά “μεταδίδει κάποιο χάρισμα Πνευματικό” ὥστε νά καρποφοροῦν οἱ νεόφυτοι πιστοί καί ἔτσι νά εὐαρεστοῦν τό Θεό.

Αὐτό τό δίπολο τῆς ἀποστολῆς του τό ἐκπλήρωνε συνειδητά καί σταθερά ὁ Ἅγιος (ὅπως καί ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι) ἐπιπλέον μέ τήν κυριολεκτούμενη αὐτοπαράδοση στό Θεό, τήν ὑπομονή τῶν θλίψεων καί τήν ἀναμονή τοῦ δικοῦ Του θελήματος καί τῆς δικῆς Του πρόνοιας στό Ἀποστολικό ἔργο, “εἴτε διά ζωῆς εἴτε διά θανάτου” (πρβλ. Φιλιπ. 1, 20).

Γράφει λοιπόν εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἀπόστολος στούς Κορινθίους: «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ Θεὸς πάσης παρακλήσεως, ὁ παρακαλῶν ἡμᾶς ἐν πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν, εἰς τὸ δύνασθαι ἡμᾶς παρακαλεῖν τοὺς ἐν πάσῃ θλίψει διὰ τῆς παρακλήσεως ἧς παρακαλούμεθα αὐτοὶ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ· ὅτι καθὼς περισσσεύει τὰ παθήματα τοῦ Χριστοῦ εἰς ἡμᾶς, οὕτω διὰ Χριστοῦ περισσεύει καὶ ἡ παράκλησις ἡμῶν» (Β΄ Κορ. 1, 3-5).

Μέσα σέ κινδύνους παραμικρόν μέχρι θανάτου, σέ ταλαιπωρίες καί διωγμούς καί φυλακίσεις, μέσα σέ ἔντονη κοινωνική ἀπαξίωση ἐξαιτίας τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου, μέσα σέ ἀδόκιμες ἐνέργειες τῶν “φονταμενταλιστῶν” ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καί προκλητούς φατριασμούς τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ἀπόστολοι δέν ἔπαυαν νά ζοῦν τήν μυστική πληροφορία τῆς θείας χάριτος στίς καρδιές τους, δέν ἔπαυαν νά ἔχουν φανερά σημάδια τῆς θείας πρόνοιας διά τῆς παράλληλης καρποφορίας τοῦ ἔργου τους καί τῆς ἐνεργοῦ συμπαραστάσεως ἀπό συγχριστιανούς.

Ὁ Θεός εἶναι “ὁ παρακαλῶν ἐν πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν” γιά τούς πιστεύοντες. Ἔτσι πορεύθηκε ἡ Ἐκκλησία καί δέν θά παύσει νά πορεύεται στήν ἀποστολή της νά δώσει μαρτυρία περί τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ “εἰς τόν κόσμον ἅπαντα”.

Ὅταν ὁ Κύριος βεβαιώνει τούς Μαθητές Του καί εἰδικά τόν Πέτρο ὅτι “πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσι” τῆς Ἐκκλησίας (Ματθ. 16, 18), αὐτό δέν σημαίνει κάποια ἐγκόσμια ὑπερεξουσία κοσμικῆς ὑφῆς καί κοσμικῆς δυνάμεως καί κοσμικῆς ἀποδοχῆς, ἀλλά τό μήνυμα τῆς ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως γιά τήν νίκη τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, πού “ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ” (Ἀποκ. 6, 2), γιά τήν νίκη τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Ἀρνίου στή σωτηρία τῶν πιστευόντων καί στήν ἀρξάμενη καί ἀποκαλυπτικά ὁριστική κατάργηση τοῦ ἄρχοντα τοῦ σκότους.

Ὁ Κύριος ἀποστέλλει τούς Μαθητές ὡς δικούς Του ἀπεσταλμένους (Ἀποστόλους), ὁριστικά μέ τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού προαναγγέλλει τήν ἐμφανή θεία οἰκονομία Του μέ τήν ἔκφραση “Παράκλητος”, καθώς Αὐτός “μαρτυρεῖ περί τοῦ Κυρίου” (βλ. Ἰω. 15, 26).

Ἡ οὐσιαστική παρηγορία τῆς ἀνεξιχνίαστης πρόνοιας τοῦ Θεοῦ εἶναι οὐσιαστικά ἡ ζωοποιός παρουσία τῆς χάριτός Του μέσα ἀπό τήν ἐνεργό δράση τοῦ Παρακλήτου στήν ἱστορία. Γι᾽ αὐτό καί ἡ οὐσιωδέστερη παρηγοριά εἶναι ἡ βεβαιότητα τῶν καρδιῶν ὅσων πιστεύουν καί προσδέχονται καί ἐνεργοποιοῦν ἐθελούσια τή σχέση μέ τόν Κύριο, τήν μετοχή στή χάρη Του καί ἔτσι στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός μέσα ἀπό τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καί ὁ μέν εὐαγγελιστής Ἰωάννης χρησιμοποιεῖ γιά τή θεολογία τῆς θείας Οἰκονομίας τόν ὅρο “Παράκλητος”, ὁ δέ ἀπόστολος Παῦλος χρησιμοποιεῖ μιάν ἀναλογική φερωνυμία γιά τή θεία φιλανθρωπία τῆς “παρακλήσεως”.

Ἡ ἀληθινή “θεία παράκλησις” εἶναι ἡ ἀποστολή τοῦ Παρακλήτου καί ἡ ἐνεργός δράση Του στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μέσα στόν κόσμο, ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς συνδέει μέ τό Χριστό, γιά νά ἀποτελέσει (καί) γιά μᾶς τήν ὁδό καί τήν ἀλήθεια καί τή ζωή τῆς κοινωνίας μέ τόν Θεό Πατέρα. Δίχως τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν μποροῦμε νά ζήσουμε τό “Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς” πού μᾶς χαρίζει ὁ Κύριος καί Θεός μας.

Μακρά προετοιμασία πρίν τήν πνευματική δωρεά

Μετά τήν ὁριακή ταλαιπωρία τῆς Ἀθήνας, αὐτήν τήν κυριολεκτική παράκληση ἀπό Θεοῦ μέσα στό διαρκές μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας δοκιμάσαμε κι ἐμεῖς στή Γουμένισσα μέ τόν Ἀδελφό μας ἅγιο Γλυφάδας, τελώντας τή χειροτονία ἑνός νέου κληρικοῦ, ἑνός ἐπαγγελματικά ἀνθρώπου, κυρίως ὅμως μέ σώφρονα ζωή καί ἐνεργό λαϊκή προϋπηρεσία στό ποιμαντικό ἔργο.

Ἱερουργήσαμε τήν τελειότερη προσαγωγή του εἰς Χριστόν ἐν μέσῳ ἐκκλησίας, δηλ. μέ τή συμμετοχή τοῦ λοιποῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, συλλειτουργῶν ἱερέων, διακόνων, ψαλλόντων, συνεκκλησιασμένων.

Πρόκειται γιά ἕναν ἔγγαμο ἀστυνομικό, ὁ ὁποῖος θά προσφέρει μιά πολύτιμη ἱερατική συνδρομή στό ἔργο τῆς συνοριακῆς Μητροπόλεως, ἀσκώντας ἐκ παραλλήλου καί τίς ὑπαλληλικές του ὑποχρεώσεις στό Α.Τ.Γουμένισσας, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε στό δελτίο τύπου γιά τή χειροτονία του σέ διάκονο.

Καί οἱ δύο χειροτονίες τελέστηκαν, ὅπως θά λέγαμε, “ἀθρόον”, ὅμως ἡ προσαγωγή του στό ἱερό θυσιαστήριο καί στήν ἐκκλησιαστική ἐνεργότερη ποιμαντική ἀκολούθησε μιά σχετικῶς μακρά πορεία προετοιμασίας καί ὡριμάνσεως.

Πολλοί συνετέλεσαν σ᾽ αὐτό, ἀφενός ἡ προσεκτική πνευματική καθοδήγηση τοῦ Σεβ. Γλυφάδας κ. Ἀντωνίου ἀπό τά χρόνια τῆς ἀστυνομικῆς ἐκπαιδεύσεώς του στήν Ἀθήνα καί ἀφετέρου ἡ δική μας ποιμαντική καί μυσταγωγική ἔμπνευση ὡς Ποιμενάρχου ἀλλά καί τῶν βασικῶν στελεχῶν τοῦ ἀμέσου περιβάλλοντός μας στήν ἐνορία του.

Ὅπως μάλιστα ἀνέφερε ὁ χειροτονούμενος στήν προσφώνησή του (https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/44257-xarisma-kai-athlima-foto), συνείργησαν οἱ οἰκογενεῖς, παλαιοί φίλοι καί ἤδη κληρικοί σέ ἄλλες Μητροπόλεις (Καστοριά καί Κιλκίς), ὅπως καί ἡ ἀποφασιστική συμπαράσταση τῆς συζύγου του Μαργαρίτας.

Δέν εἶναι τυχαῖο κάτι πού δέν εἰπώθηκε, ἀπό περισσή λεπτότητα: στήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ του (πρίν τό κληρωθοῦν σάν πρόσφυγες) ὑπῆρχε γκρεμισμένη ἐκκλησία, καί ὁ ἴδιος ἀπό πολλά χρόνια μερίμνησε καί ἀνήγειρε ὡραιότατο παρεκκλήσι εἰς μνήμην τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, κατάγραφο μέ θαυμάσιες βυζαντινές ἁγιογραφίες.

Ὅπως ἐπίσης δηλωτικό τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ του φρονήματος καί σεμνοῦ ζήλου εἶναι καί τό γεγονός τῆς ἐπιστρατεύσεώς του ἐπί χρόνια γιά τή λειτουργία τῶν φιλοξενουμένων κατασκηνωτικῶν διοργανώσεων τῆς Μητροπόλεως ὑπό τή φροντίδα τοῦ ἀρχιμανδρίτου Δωροθέου Πάπαρη, νῦν Α΄ γραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Τή χειροτονία του σέ Πρεσβύτερο τελέσαμε κατά τό Ἀρχιερατικό συλλείτουργο τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πάντων στό Μητροπολιτικό Ναό Ἁγίου Γεωργίου Γουμενίσσης. Στόν Ὄρθρο χοροστάτησε πάλι ὁ φιλοξενούμενος Σεβ. Μητροπολίτης Γλυφάδας.

“Ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων”

Στή θ. Λειτουργία καί μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ ἱ. Εὐαγγελίου, θέλησα νά ἀναφερθῶ εἰδικά στό θέμα πού ἀπασχόλησε καί τήν ἐπαρχία μας, ὅπως καί τήν κοινή γνώμη, μέ τήν ἀποτρόπαια πράξη στά Συνοδικά Δικαστήρια.

Συνηθίζεται νά λένε “σώθηκα ἤ σώθηκε ὡς ἐκ θαύματος”. Αὐτό βέβαια λέγεται, γιά νά καταδείξει τό ἀνέλπιστο τῆς διάσωσης, ὅταν διαπιστώνεται ἐν τοῖς πράγμασι ἡ ἀόρατη μέν γιά τήν πνευματική μας τυφλότητα, ἀλλά φανερή ἐν τοῖς πράγμασι φροντίδα τοῦ Θεοῦ.

Θέλησα ὅμως νά τονίσω τήν πραγματική αἴσθηση πού νιώσαμε ὅλοι οἱ παθόντες καί διόρθωσα τή φράση λέγοντας “ὄχι ὡς ἐκ θαύματος, ἀλλά κυριολεκτικά ἐκ θαύματος”.

Ἀνέφερα τό ξαφνικό ἀποτρόπαιο συμβάν καί τήν ἀποτροπή τῶν χειρίστων (ἐγκαύματα τοῦ χειρίστου εἴδους στό κεφάλι, στό λαιμό καί στά χέρια, χωρίς ὅμως τήν παρ᾽ ὀλίγα χιλιοστά προσβολή τῶν ὀφθαλμῶν μας καί τήν τύφλωση).

Κάηκαν τά ράσα, τά παντελόνια, ἀλλά γλιτώσαμε καί κομίζουμε τήν τραγική βέβαια αἴσθηση τοῦ ξαφνικοῦ τρόμου. Τό νά ἀποδίδουμε τή διάσωσή μας σέ φανερό θαῦμα, σέ φανερή προστασία καί εὐεργεσία τῆς ἀοράτου παρουσίας τοῦ Θεοῦ, αὐτό εἶναι μιά ὁμολογία Χριστοῦ. Καί γιά νά ὁμολογεῖ κανείς χωρίς νά διστάζει, κατηχώντας καί καθοδηγώντας, χρειάζεται νά ἔχει ζῶσα σχέση μέ τό Χριστό.

Γι᾽ αὐτό ἴσως, στό εὐαγγελικό ἀπόσπασμα πού ἀναγνώσθηκε αὐτήν τήν Κυριακή, ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος διατυπώνει μιά φαινομενικά ἀνεξήγητη φράση «ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί…», πού μποροῦμε νά τό ἐννοήσουμε, νά τό νιώσουμε καί νά τό ζήσουμε ὡς ἑξῆς: “ὅποιος εἶναι τόσο ἑνωμένος μαζί μου, ὥστε νά βιώνει μιά συνεχή ὁμολογία αὐτῆς τῆς σχέσης του μαζί μου”.

Διότι μόνον “ἐν Χριστῷ” μπορεῖ κανείς νά ὁμολογεῖ ἀληθινά καί γνήσια τό Χριστό. Μόνον μέσα στή χάρη τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ κανείς νά ζεῖ καί νά χαίρεται καί νά τό δείχνει ὅτι εὑρίσκεται ἑνωμένος μέ τό Χριστό.

Καί αὐτό ―σύμφωνα πάλι μέ τόν εὐαγγελιστή Ματθαῖο― ἔχει μιάν ἀτέλειωτη ἐσχατολογική διάρκεια: «ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (κι ἐγώ ―λέγει ὁ Κύριος― θά ὁμολογήσω μέσα στήν Ἁγιοτριαδική κοινωνία αὐτήν τήν ἐθελούσια καί πραγματική ἑνότητά μου μαζί του).

Τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς του στάθηκε μεσίτης μετανοίας γιά ὅλους μας ὁ Προφήτης τῆς ὁλοτελοῦς μετανοίας, δεόμενος ὑπέρ τῆς διασώσεώς μας.

Ταχέως πρόφθασε ἡ Παναγία μας, πού ὅλοι μας τήν ἐπικαλεσθήκαμε μονομιᾶς καί τήν ἐπικαλούμεθα. Μά ὁ πανταχοῦ παρών Κύριός μας ἐνήργησε τή θαυμαστή ὅλων μας διάσωση καί ἀνάσωση.

Γι᾽ αὐτό καί προέτρεψα τό ἐκκλησίασμα νά ζοῦμε μέ μιά φυσικότητα σωτηρίου καί ἁγιαστικῆς, κυρίως λατρευτικῆς διαρκοῦς σχέσης μέ τόν Κύριο, ἐπικαλούμενοι τό σωτήριο ὄνομά Του, κρατώντας διαρκῶς ἀνοιχτές τίς καρδιές μας στήν ἀπολυτρωτική καί σωτήρια καί θεουργό παρουσία Του.

“Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν”

Θαυμάσια ὑπῆρξε καί πολυδιδακτική ἡ διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀδελφοῦ ἁγίου Γλυφάδας πρός ἅπαντας καί δή πρός τόν προσαγόμενο εἰς χειροτονίαν π. Χρῆστο Μαλτεπιώτη. Ἀξίζει νά τήν παραθέσω, ἀπό τήν ἀπομαγνητοφώνηση.

«Εὐχαριστῶ τόν Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη σας γιά τό σημερινό συλλείτουργο. Εὔχομαι νά τοῦ χαρίζει ὁ Θεός μακροημερεύουσα διακονία… Πρέπει νά ὑπάρχουν καλοί ἱερεῖς, αὐτό εἶναι τό σκοπούμενο ἀπό ὅλους μας.

Βέβαια, ὅταν χειροτονοῦμε, δέν μποροῦμε νά γνωρίζουμε ὅλο τό ὑπόβαθρο τοῦ ἀνθρώπου. Μέσῳ τῆς προσευχῆς, τῆς μελέτης, τῆς ἐκκλησίας, τῶν ἱ. μυστηρίων δεχόμεθα τή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί αὐτή ἡ χάρις μᾶς περισώζει.

Πολλές φορές ὅμως ἀμελοῦμε τή σχέση μέ τό Θεό, ἀφήνουμε περιθώρια καί εἰσέρχεται λίγο-λίγο ὁ διάβολος καί ἐμφιλοχωρεῖ στήν καρδιά, καί τότε γίνονται τά χειρότερα. Βέβαια, πάντοτε ὑπάρχει ἡ μετάνοια. Καί αὐτό ἰσχύει γιά ὅλους τούς χριστιανούς καί γιά μᾶς τούς κληρικούς.

»Ὁ π. Χρήστος ἐπιδιώκει νά λάβει περισσότερο τή χάρη, τήν εὐλογία, τόν ἁγιασμό εἰσερχόμενος στήν ἱερωσύνη. Ὁ διάκονος πού χειροτονοῦμε μᾶς δίνει τήν αἴσθηση ὅτι πράγματι ἀγαπᾶ τό Χριστό, ἀγαπᾶ τήν Ἐκκλησία, χωρίς νά περιμένει κάποιο ὄφελος.

Μέ τή διακονία του στήν Ἀστυνομία ἔχει ἐξασφαλισμένα τά πρός τό ζῆν. Ἐκεῖνο πού ἐπιζητεῖ εἰσερχόμενος εἶναι νά δεχθεῖ περισσότερο τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, νά γίνει λειτουργός τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ.

Καί τώρα νά ἀπευθυνθῶ στό χειροτονούμενο. Ἡ ἱερωσύνη, παιδί μου, εἶναι μία ἀπό τίς μεγαλύτερες δωρεές τοῦ Θεοῦ. Διά τῆς ἱερωσύνης παίρνει τή χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἱερεύς καί διά τοῦ ἱερέως ὁ κόσμος.

Σάν μέσα ἀπό τά καλώδια παροχετεύεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους. Μᾶς παίρνει ἐμᾶς τούς μηδαμινούς καί μᾶς ἀνεβάζει εἰς ὕψος μέγα. Θά ἀναφέρω μερικά παραδείγματα ἀπαραίτητα γι᾽ αὐτήν τήν ὥρα καί γιά τή ζωή σου.

»Ὁ ὅσιος Μάρκος ὁ Ἀθηναῖος ἔβλεπε τόν ἱερέα πού τοῦ λειτουργοῦσε κάθε Σάββατο, ἀπό τή στιγμή τῆς προετοιμασίας καί ὅσο λειτουργοῦσε, μέσα σέ φλόγα πυρός. Αὐτήν τή φλόγα μᾶς δίνει ὁ Θεός, τή θεία χάρη, νά λειτουργοῦμε τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ δικοῦ Του λαοῦ.

Μᾶς ἀξιώνει νά στεκόμαστε σέ τέτοιο ἐπίπεδο μπροστά στό ἅγιο θυσιαστήριο στή θέση τή δική Του. Ὅποιος συνειδητοποιεῖ αὐτή τή μεγάλη δωρεά, αὐτή τή μεγάλη χάρη, εἶναι νά σκύβει ταπεινά τό κεφάλι του καί μέ ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη νά Τόν εὐγνωμονεῖ. Ὅσο θά ταπεινώνεσαι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τόσο περισσότερο Ἐκεῖνος θά σέ γεμίζει μέ τή χάρη Του καί τόν ἁγιασμό Του.

Ὁ εὐλαβής ἱερεύς ―λέει ὁ ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης, ἕνας σύγχρονος ἅγιος― μοιάζει σάν ἕνα ἡφαίστειο· ἕνα ἡφαίστειο πού δέχεται μέσα αὐτή τή χάρη καί θέλει νά βγάλει πρός τά ἔξω αὐτή τή χάρη, ὅλη τή λάβα, ὅλη τή θερμότητα, ὅλη τήν εὐλογία, ὅλο τόν ἁγιασμό καί νά τόν δώσει στούς ἀδελφούς του. Οἱ εὐλαβεῖς ἱερεῖς ἀξιώνονται τήν ὥρα τῆς θ. λειτουργίας νά βλέπουν πράγματα πού οἱ μή μεμυημένοι δέν πρόκειται νά τά δοῦν.

Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου ἔβλεπε τήν ὥρα τοῦ καθαγιασμοῦ τό Ἅγιο Πνεῦμα ὡς Περιστέρι νά κινεῖται καί νά κατέρχεται καί νά μεταβάλλει τόν ἄρτο καί τόν οἶνο σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

Ὅπως ἐπίσης ὁ ἅγιος Σπυρίδων τήν ὥρα τῆς θ. λειτουργίας ἔβλεπε τούς ἁγίους Ἀγγέλους νά συλλειτουργοῦν, ὅπως παρίστανται ἀοράτως καί αὐτήν τήν ὥρα ἐδῶ, καί καί πολλοί ἄλλοι Ἅγιοι πού αἰσθάνονταν τό ἄγγιγμά τους.

Ἕνας ἅγιος γέρων ἱερεύς, ὁ παπα-Δανιήλ πού τόν εἶχε γνωρίσει ὁ ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής, ὅταν λειτουργοῦσε στήν Καλύβη του ἀπέναντι ἀπό τό Σπήλαιο τοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου καί ἔλεγε τίς Εὐχές, ἠσθάνετο ὅτι ἦταν μόνος μόνῳ Θεῷ, εἰσήρχετο στό βάθος τοῦ νοήματος τῶν Εὐχῶν καί μετά ἀπό πολλή ὥρα στό τέλος τῆς θείας λειτουργίας ἀκόμη καί τό ἔδαφος ἦταν βρεγμένο ἀπό τά δάκρυά του.

»Θά ἤθελα νά σοῦ εὐχηθῶ μέσα ἀπό τήν ψυχή μου νά γίνεις ἕνα σκεῦος Θεοῦ, νά ἐπαναπαύεται ἡ χάρις· ἕνας δοῦλος Θεοῦ πού θά χαίρεσαι νά εἰσέρχεσαι στό ἅγιο θυσιαστήριο. Ὅταν διαβάζεις τίς Εὐχές, ἐκείνη τήν ὥρα νά προσεύχεσαι, νά ζεῖς ὅτι στό Θεό ἀπευθύνεις κάθε εὐχή σου, νά εἶναι μιά ὁλόψυχη εὐχή.

Εὔχομαι στούς γονεῖς καί προπαντός στή σύζυγό σου Μαργαρίτα νά σέ βοηθοῦν πάντοτε. Αὐτή ἡ συστολή πού νιώθεις τώρα, νά τήν νιώθεις περισσότερο σέ ὁλόκληρη τή ζωή σου καί νά σέ ἀξιώσει ὁ Κύριος νά συλλειτουργεῖς μαζί Του στό ἄνω θυσιαστήριο μαζί μέ ὅλους τούς Ἁγίους».

Τά παιδιά στή λειτουργική βασιλεία τοῦ Θεοῦ

Ἦταν μιά κατανυκτικότατη κατήχηση γιά τόν προσαγόμενο σέ χειροτονία π. Χρῆστο, ὀφειλή ἀπό τόν πνευματικό του πατέρα Σεβ. Γλυφάδας, πού ἀξίζει νά τήν δοῦμε κληρικοί καί λαϊκοί μέσα στό ὅλο μυσταγωγικό κλίμα τοῦ διττοῦ (καί συνάμα ἑνιαίου) μυστηρίου τῆς θείας λειτουργίας καί τῆς χειροτονίας, τουτέστι μέσα στό ἑνιαῖο μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας.

Πρίν νά χειροτονήσω τόν νέο μας κληρικό, ἐπιχαίρων καί κατανενυγμένος ἀπό τή θαυμάσια αὐτή ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἀδελφοῦ, ἐπιλέγων ρητά μέ ἑπτά μόνο λέξεις (σύμβολο τῆς πληρότητος γιά τή βιβλική ὁρολογία) εὐχήθηκα στόν π. Χρῆστο νά ἀξιωθεῖ νά γίνεται «πανάριστος ἱερουργός τοῦ εὐαγγελίου καί χαριτόβρυτος λειτουργός τῆς θείας χάριτος».

Τήν ὅλη πανευφρόσυνη αἴσθηση ἐπιδοτοῦσε ἡ εὐλαβική συμμετοχή τόσων συνεκκλησιαζομένων, μέ ἀποτυπωμένη τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ στήν παρουσία πολλῶν παιδιῶν (ἀπό τίς οἰκογένειες τοῦ διακόνου μας π. Μιχαήλ, τοῦ ἱερέως μας π. Δανιήλ καί τοῦ ἱεροψάλτου Νικολάου).

Τά μικρά παιδιά ἐκφώνησαν τό “Πιστεύω”, τό “Πάτερ ἡμῶν” καί ὑπέψαλλαν σέ ὅλη τή διάρκεια τοῦ Ἀρχιερατικοῦ μας συλλείτουργου. Εἶναι ἀπό τά πιό εὔγλωττα καί πρακτικά κηρύγματα γιά τήν κοινωνία μας.

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ: